Τὸ ξῖφος «Μπρικέ».

Τὸ ξῖφος «Μπρικέ».Λατρεύω τὰ ξίφη. Δὲν θέλω φροϋδικὰς ἑρμηνείας. Ξεύρω…!
Μέχρι τὰ 20 μου ὑπῆρξα ξιφομάχος. Σπαθιστής.
Διάφορες σακαράκες, προγονικῆς καὶ μὴ προελεύσεως κοσμοῦν τοὺς τοίχους μου.
Τὸ πρῶτον ὅμως ξῖφος ποὺ ἠγόρασα, ἰδίοις ἀναλώμασι ποὺ λένε, ἦτο ἕνα Sabre Briquet. Μὲ τὴν ἀμοιβὴν ἐκ τοῦ πρώτου δημοσιευθέντος ἄρθρου μου εἰς κάποιον περιοδικόν, τὸ 1999.
Διατί, ἐνῷ ἰδεολογικῶς κινοῦμαι εἰς «ἄλλα» μήκη κύματος, ἀντὶ νὰ ἀγοράσω κάποιον «εὐγενὲς» ξῖφος, ἠγόρασα αὐτὸν τὸν «μπαλτάν» ὅπως τὸ ἐχαρακτήρισεν ὁ συγχωρεμένος μου πατήρ;
Αὐτὸ τὸ ἐμβληματικὸν ξῖφος τῶν «χυδαίων» φαντάρων «τῆς γραμμῆς» τῶν στρατιῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως;
Εἶναι κοντόν, εἶναι χονδροκομμένον. Δὲν ἔχει οὔτε τὴν κομψότητα ἑνὸς γιαταγανιοῦ, οὔτε τὴν αἰθερίαν φονικότητα μιᾶς ἰαπωνικῆς «κατάνας». Δὲν ἔχει τὴν μακάβριον «φινές» ἑνὸς τολεντάνικου σπαθιοῦ, οὔτε τὴν τρομακτικὴν βαρύτητα μιὰς γερμανικῆς σπάθης.
Εἶναι σχεδὸν …χυδαῖον! Ἕνα ἔμβλημα τῶν μισητῶν μου «Ἀβρακώτων».
Εἶναι βιομηχανοποιημένον. Ἡ ὀρειχαλκίνη του λαβὴ μονοκόμματη. Μὲ ἕνα ὕπουλον γύρισμα διὰ νὰ ἐγκλωβίζῃ τὴν λάμαν τοῦ ἀντιπάλου.
Κάτι σὰν τὸ ῥωμαϊκὸν -ἀμφίστομον αὐτό-, gladius.
Ἂααχ! Τὸ gladius! Ὁ Πολύβιος λέγει κάπου νομίζω, πόσον βαρὺ καὶ καταστροφικὸν ἦτο.
Οἱ λεγεωνάριοι τῆς Ῥωμαϊκῆς Δημοκρατίας ἐπεβλήθησαν στοὺς μαχητὰς μας τῆς Φάλαγγος μ᾿ αὐτό.
Ὅταν, λέει, κατόρθωναν νὰ διασπάσουν τὸ φράγμα τῶν μακρῶν σαρισσῶν μας, ὅταν ὁ ἀγὼν ἐτρέπετο εἰς ξιφομαχίαν, οἱ «δικοὶ» μας ὑπεχώρουν.
Ὄχι διότι ἦσαν δειλοί. Ἀλλὰ διότι ἦσαν Ἕλληνες! Τοὺς ἐφόβιζεν ὄχι ὁ θάνατος. Ἔτρεμον τὴν ἐλεεινὴν συνήθειαν τῶν λεγεωναρίων νὰ κτυποῦν στὸ πρόσωπον!
Δὲν τοὺς ἔγνοιαζε ὁ θάνατος. Τοὺς ἀηδίαζε τὸ νὰ διαβοῦν τὸν Ἀχέροντα μὲ πρόσωπον σακατεμένον…
Μοῦ ἤρεσε λοιπὸν καὶ μ’ ἀρέσει τὸ «Μπρικέ» μου, διότι εἶναι κοντόν καὶ ἀπρόσωπον.
Σὰν τὸν Θάνατον. Εἶναι καὶ ἀνθρώπινον. Σὲ «φέρνει» πολὺ κοντά εἰς τὸ θῦμα σου ἤ, τὸν …θύτην σου.
Ἴσως στοὺς καιροὺς ποὺ ἔρχονται νὰ μὲ φέρῃ καὶ μένα…

Φρεάντλης

(Visited 20 times, 1 visits today)




Leave a Reply