Ἂν συγκινῆσαι ἐκ τῶν κραυγῶν ἑνὸς βρέφους ποὺ τὸ σουβλίζει μιὰ λόγχη…

Ἂν συγκινῆσαι ἐκ τῶν κραυγῶν ἑνὸς βρέφους ποὺ τὸ σουβλίζει μιὰ λόγχη...Εἶναι ὑποκρισία τὸ νὰ φρονῇς καὶ νὰ διατυμπανίζῃς ὅτι «ἄνθρωπος» εἶναι μόνον τὸ πλᾶσμα αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἐξῆλθεν ἐκ μιᾶς μήτρας καὶ ἠκούσθη ἡ φωνὴ του, ἐνῷ τὸ «ἄλλον», τὸ βυθισμένον στὴν ἱερᾶν, ὑγρᾶν σιγὴν τοῦ Mobilis in Mobili μιᾶς μήτρας, εἶναι ἕνα βιολογικὸν «nihil».
Ἂν συγκινῆσαι ἐκ τῶν κραυγῶν ἑνὸς βρέφους ποὺ τὸ σουβλίζει μιὰ λόγχη, ἀλλὰ ἀδιαφορεῖς πρὸ ἑνὸς πλάσματος ἀφώνου, ποὺ μιὰ στλεγγὶς τὸ κομματιάζει σιωπηρῶς μέσα στὴν «φωλεὰν» του, κάτι πρέπει νὰ ξαναδῇς.
Μέσα σου…

Φρεάντλης

(Visited 15 times, 1 visits today)




Leave a Reply