Θάλασσα…

Θάλασσα...
Εναι τ μάτια στέρευτα
σ
ν τ φουρτουνιασμένη θάλασσα
πο
μ`ρωτεύτηκε,
ταν μούστακο
μπαρκάρισα παιδ

λατρεύοντας μία μοῖρα
πο
σφαλλα
σ
ν νόμισα τι ρίζω.

 


Μ
ταν ξένοιαστα
α
τ τ χρόνια,
τότε πο
μοναδική
μου
ννοια, ταν
τ
σκέλια μις πουτάνας
κα
ρότα το καραβιο
πο
μ`ρμένιζε,
μ
ς στν ψγέρα το πελάγου.

Δ
ν ταν εκολα τ χρόνια ἐκεῖνα,
κα
εναι τ σκαμμένο πρόσωπο,
τ
λιοκαμένο
κα
τ βλέμμα τ τραχύ,
πο
φανερώνουν
τ
ς ναμετρήσεις μ τ θάνατο, 
ταν λυσσομανοσε ν μ`ρπάξει
μ
τγρά του χέρια.

Μ
τώρα, στερα,
νασκαλεύοντας
τ
ς ναμνήσεις,
ναριγ
σ
ν τς πρωτόπειρες
φτερο
γες τν πουλιν
πο
νιώθουν
τ
τελείωμα νς κύκλου.

Γιατί, λήγει
κύκλος
α
τὴν τν ρα τν στερν
πο
τ μάτι
δ
ν συναντ στερι
κα
τ μόνο πο μ χωρίζει
π τὸν θάνατο,
ε
ναι τ σπασμένο
κεντρικ
κατάρτι
πο
μξάντληση
σφίγγομαι πάνω του.

χ Θάλασσα…!

Χλόη, 23/7/2008

ἀπὸ ἔκφραση καὶ τέχνη

(Visited 14 times, 1 visits today)




Leave a Reply