Κι ἐὰν χιονίζῃ κι ἐὰν βρέχῃ…

Κι ἐὰν χιονίζῃ κι ἐὰν βρέχῃ...Τὸ ἀγριολούλουδο ἀντέχει…

Τραγουδοῦσε κάποτε ὁ πολυαγαπημένος μας Στελάρας…
Πόσες φορὲς δὲν δάκρυσα μὲ αὐτὸ τὸ τραγούδι…
Καὶ πόσες ἀκόμη, ἀρκετὰ περισσότερες, δὲν θύμωσα μὲ τὸ κλάμα του…
Ναί… τὸ κλάμα του…
Διότι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κακὰ ποὺ ἔχουμε πάθῃ ὡς κοινωνία εἶναι αὐτὸ τὸ κλάμα, ποὺ βοᾷ διαρκῶς μέσα στὰ αὐτιά μας…

Εἶμαι λάτρης τῆς παραδοσιακῆς μας μουσικῆς…
Ἐπίσης εἶμαι λάτρης τοῦ Στελάρα… Μαζύ του μεγάλωσα… Πάντα, σὲ ὅλες τὶς ξενιτιές, ἡ φωνή του μᾶς συντρόφευε… Μὰ καὶ στὶς χαρές… Καὶ στὶς λύπες… Καὶ σὲ κάθε μας ἐκδήλωσιν…
Ὅμως σώνει πιά… Φτάνει… Οἱ ἄνθρωποι δὲν πηγαίνουν ἐμπρὸς ἐὰν τὸ κλᾶμα διαρκῶς τοὺς πνίγει…

Φωνὲς σὰν τοῦ Στέλιου, ποὺ τραγούδησαν τὸν πόνο, τὴν προσφυγιά, τὸν ξεριζωμὸ ἀν τὶ νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας μᾶς περνοῦσαν διαρκῶς τὸ μήνυμα πὼς εἴμαστε κατακαϋμένοι… μίζεροι… καταραμένοι…
Μὰ ἐγὼ δὲν θέλω νὰ εἶμαι οὔτε καταραμένη οὔτε μίζερη οὔτε κατακαϋμένη…
Ἐγὼ θέλω νὰ ζήσω καὶ τὰ καλὰ καὶ τὰ κακά μου…
Θέλω καὶ νὰ κλαίω στὸν πόνο ἀλλὰ καὶ νὰ γελῶ ἔως δακρύων στὴν χαρά…
Μὰ ἐὰν στὴν χαρὰ βάζω τὸν Στελάρα δὲν χαίρομαι… τὴν πετσοκόβω τὴν χαρά μου… τὴν κάνω μισή… ἴσως κι ἀνύπαρκτη!
Δὲν εἶμαι κομματιασμένη… Εἶμαι ὁλόκληρη…
Καὶ ἡ ζωή μου εἶναι τώρα… δὲν τελείωσε… οὔτε θὰ μοῦ προκύψῃ αὔριο.

Κι ἐὰν χιονίζῃ κι ἐὰν βρέχῃ….
Τὸν Ἥλιο ὅμως δὲν ἄκουσα πολλοὺς νὰ τὸν τραγουδοῦν…
Οὔτε νὰ τὸν ὑμνοῦν…
Τὸ Φῶς ποὺ εἶναι κι ὁ βασικὸς παράγων γιὰ τὴν ὕπαρξιν τῆς ζωῆς, δὲν εἶδα νὰ τὸ ἀπολαμβάνουμε στὸ γλέντι μας… Στὴν χαρά μας…

Μήπως λοιπόν πρέπει νά ἀναθεωρήσουμε κάθε μας ὀπτική;
Μήπως ἀκόμη νά ἀμφισβητήσουμε καί τό πότε θά ἀκοῦμε τί;
Μήπως ἀκόμη καί τόν Στελάρα, κι ἄς τόν λατρεύουμε;

Φιλονόη

φωτογραφία

(Visited 38 times, 1 visits today)




Leave a Reply