Δὲν εἶμαι μόνον νερό! Εἶμαι κι ἀέρας.

Δὲν εἶμαι μόνον νερό! Εἶμαι κι ἀέρας.Τὰ 2/3 τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος  ἀποτελεῖται ἀπὸ νερό. Ἄρα κι ἐγὼ, κατὰ ἕνα μεγάλο μου μέρος, κατὰ τὰ 2/3 μου, εἶμαι νερό. 

Τὸ Ὕδωρ (νερό) ὅμως ἀπὸ τὴν χημεία μαθαίνουμε πὼς ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο ἄτομα ὑδρογόνου καὶ ἕνα ὀξυγόνου. 

Τὸ ὀξυγόνον ὄμως παραμένει τὸ κύριον συστατικὸν τοῦ σώματός μας. Ὅπως καὶ τοῦ ἀέρος ποὺ ἀναπνέουμε. 

Δῆλα δή, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὑδρογόνο, τὸ ἐπίσης σημαντικότατον στοιχεῖον γιὰ τὴν ἐπιβίωσί μας εἶναι τὸ ὀξυγόνον. Σὲ κάθε του μορφή. Μόνο του ἢ σὲ ἐνώσεις. 

Ἀπὸ τὴν ἄλλην μεριά, συχνὰ αἰσθάνομαι, κυρίως ὅταν κολυμπῶ,  πὼς εἶμαι σκέτο ὕδωρ. Σκέτο νερό. 

Αὐτὸ μοῦ τὸ δημιουργοῦν οἱ αἰσθήσεις μου. Ὄχι ἡ λογική μου. 

Ἐχθὲς ὅμως μοῦ συνέβη κάτι ἄλλο….

Ὁ Νοτιὰς ἦταν ἀλύπητος κι ἐγὼ βάδιζα ἐναντίον του. 

Βάδιζα, βάδιζα κι ἔνοιωθα τὴν ἀντίστασι ποὺ δημιουργοῦσε τὸ σῶμα μου στὴν ὁρμή του. Κάποιαν στιγμὴ ἀπεφάσισα νὰ μὴν ἀντιστέκομαι. Σταμάτησα καὶ ἔκλεισα τὰ μάτια. Καὶ τότε, δὲν ξέρω πῶς, ξαφνικὰ ἔνοιωσα κομμάτι τοῦ ἀνέμου. Ἔνοιωσα ἄνεμος. 

Λίγες στιγμὲς μοῦ ἐπέτρεψα νὰ τὸ αἰσθανθῶ. Ἴσως νὰ τρόμαξα ἀπὸ τὴν νέα ἐμπειρία. Ἴσως νὰ ἦταν μεγαλύτερο ἀπὸ τὴν ἀντίληψί μου. 

Ἀργότερα, θυμήθηκα τὴν σύστασι τοῦ ὕδατος καὶ τοῦ ἀέρος. Χαμογέλασα. Εἶμαι λοιπὸν κομμάτι τους, οὔτως ἢ ἄλλως. Ὅπως εἶμαι καὶ κομμάτι τῆς Γῆς καὶ κομμάτι τῆς φωτιᾶς. Εἶμαι φτιαγμένη ἀπὸ τὰ ἴδια στοιχεῖα. Χρειάζομαι τὶς καύσεις γιὰ νὰ ζῶ. Χρειάζομαι τὰ ἰχνοστοιχεῖα γιὰ νὰ εἶμαι ὑγιής. Χρειάζομαι κάθε τί ποὺ ὑπάρχει σὲ αὐτὸν τὸν πλανήτη. Γιὰ ἐτοῦτο καὶ τὰ σέβομαι τόσο πολύ!

Τὰ ἔχω ὅλα σχεδὸν στὸ σῶμα μου. Ὅλα. Κι αὐτὸ μὲ κάνει, θέλω δὲν θέλω, κομμάτι τους. Ἀλλὰ ταὐτοχρόνως ἔχω κάτι ἐπί πλέον. Ἔχω νόησι. Καὶ μὲ τὴν βοήθειά της ἀντιλαμβάνομαι πόσο τὸ γήινο σῶμα μου εἶναι φτιαγμένο γιὰ νὰ ζῇ μόνον σὲ αὐτὸν τὸν πλανήτη. Διότι μόνον ἐδῶ ὑπάρχουν αὐτὲς οἰ δομές, οἱ ἀναλογίες καὶ οἱ ἰσορροπίες. 

Φιλονόη.

φωτογραφία ἀπὸ ἐδῶ

Πρώτη δημοσίευσις 24 Ἰουλίου 2011

(Visited 32 times, 1 visits today)




Leave a Reply