Ἐμμονές.

Ἀρχὴ Σοφίας...Ἐμμένω. Ἐν + μένω… Ἐντὸς μένω…
Κλειδωμένος μένω κάπου… Φυλακισμένος…
Παραμένω κάπου, ἐντός, δίχως νὰ (τολμῶ τὶς περισσότερες φορὲς ἤ νὰ μπορῷ)  νὰ φύγῳ ἀπὸ ἐκεῖ.

Ἐμμένω κι ἐμμονές…

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς διατηροῦμε, γιὰ λόγους …ἀσφαλείας, τὶς ἐμμονές μας.
Μᾶς βολεύουν… Μᾶς κάνουν νὰ αἰσθανόμαστε …ἀσφαλεῖς…
Μᾶς κρατοῦν μέσα σὲ συγκεκριμένα ὅρια δράσεως καὶ πάντα γαντζωμένους σὲ γνώριμες καταστάσεις…

Μά τίς χρειαζόμεθα; Ἤ μήπως κι αὐτό εἶναι ψευδαίσθησις;
Εἶναι παγίδα…
Ὅσο κι ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, γιὰ κάποιες περιπτώσεις, τόσο περισσότερη δύναμιν ἀπαιτεῖται νὰ διαθέσουμε γιὰ νὰ ἀποκοποῦμε καὶ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὶς ἐμμονές μας….
Οἱ ἐμμονὲς ἀποδεικνύουν, σὲ ἐμᾶς πρῶτα πρῶτα, πὼς διατηροῦμε βαρίδια, τὰ ὁποῖα μᾶς κρατοῦν ἀκινητοποιημένους. Ὅσο περισσότερες οἱ ἐμμονές μας, τόσο δυσκολότερα ἀποφασίζουμε νὰ ἀνοίξουμε τὰ φτερά μας καὶ νὰ πετάξουμε… Καὶ τόσο περισσότερο κολλᾶμε καὶ βαλτώνουμε σὲ καταστάσεις ποὺ μᾶς κάνουν κακό.

Φιλονόη

 

(Visited 25 times, 1 visits today)




Leave a Reply