Πρὶν τὴν καταιγίδα…

Πρὶν τὴν καταιγίδα...Αἰσθάνεσαι κάτι νὰ διαποτίζῃ τὴν ἀτμόσφαιρα, τὸ δέρμα σου, τὴν σκέψιν σου…
Τὸ σῶμα σου παραμένει σφιγμένο καὶ τεντωμένο, δίχως νὰ γνωρίζῃς τὸν λόγο…
Κάτι σὲ κάνει νὰ μὴν κοιμᾶσαι… Νὰ μὴν χορταίνῃς… Νὰ μὴν χαλαρώνῃς…
Μία φωνούλα μέσα σου σοῦ ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ πὼς πρέπει νὰ προσέχῃς ἀλλὰ ἡ ἄγνοια τοῦ τὶ ἔρχεται μεγαλώνει τὴν ἀνησυχία, δίχως νὰ βοηθᾷ στὴν προετοιμασία γιὰ τὴν ἀντιμετώπισιν τοῦ ὅποιου κινδύνου.

Αὐτὰ μοῦ περιέγραφε, πρὸ ἐτῶν, φίλος ναυτικός.
Δὲν κατάλαβα τότε…
Τώρα ὅμως ὁσμίζομαι κι ἐγὼ κάτι, δίχως νὰ μπορῷ νὰ τὸ προσδιορίσῳ…
Κάτι ἔρχεται… Κάτι… Ἀλλὰ οὔτε τὸ μέγεθός του γνωρίζω, οὔτε τὸ εἶδος του, μὰ οὔτε καὶ τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἔλθη…
Καὶ ξέρω πὼς εἶναι πολλοί, οἱ περισσότεροι ἴσως, γύρω μου ποὺ αἰσθάνονται ἀκριβῶς ἔτσι…

Δὲν εἶναι φόβος… Εἶναι ἀναμονή.
Εἶναι ἡ ἐπιθυμία ὅλων μου τῶν κυττάρων νὰ ἀναμετρηθῷ μὲ τὸ ὁ,τιδήποτε.
Ἐὰν τὰ καταφέρῳ, τότε θὰ ἔχω κερδίση τὸ δικαίωμα στὴν ζωή…
Ἐὰν ὄχι…
…Τότε ἡ Φύσις θὰ ξέρη καλλίτερα.

Φιλονόη

φωτογραφία

(Visited 13 times, 1 visits today)




Leave a Reply