Δημόσια τηλεόρασις γιά ὅλους τούς Ἕλληνες ἤ …μαγαζάκι γιά …παραγγελιές;

Δημόσια τηλεόρασις γιά ὅλους τούς Ἕλληνες ἤ ...μαγαζάκι γιά ...παραγγελιές;Κάποτε είχα γράψει αυτό για την ΕΡΤ, και επιμένω

Θα σου πω εγώ τι ήταν η ΕΡΤ. Έτσι όπως την έζησα.

Υπάρχει μια ξένη λέξη, γνωστή σε όλους: SOS.
Ξέρεις τι σημαίνει αυτή η λέξη;
Αμ δεν ξέρεις. Άκου.

Κάθε βράδυ που γινόταν ο προγραμματισμός της επομένης ημέρας, δηλαδή ποια θέματα θα καλυφθούν (θα γίνουν ρεπορτάζ), υπήρχε δίπλα από κάποια θέματα η λέξη SOS. Ήταν το ΣΥΝΘΗΜΑΤΙΚΟ που χαρακτήριζε όχι τη σπουδαιότητα ενός θέματος, αλλά τη σπουδαιότητα αυτού που το έδινε.

Ήταν τα λεγόμενα θέματα «παραγγελιές».

Παράδειγμα:
Ερχόταν ένα χαρτί π.χ. από τον Πρόεδρο της ΕΡΤ που έλεγε «να καλυφθεί αυτό το θέμα και να παίξει στο κεντρικό δελτίο». Τα θέματα παραγγελιές (SOS) ήταν συνήθως ΑΣΗΜΑΝΤΑ (αν ήταν σημαντικά τα είχε αξιολογήσει ήδη ο αρχισυντάκτης βάρδιας). Και όταν λέμε ασήμαντα ας βάλει ό,τι θέλει ο νους σας (από ασήμαντες κομματικές εκδηλώσεις, μέχρι Γιορτή του Μελιού στην Άνω Παναγιά). Από κει και πέρα τα πράγματα έπαιρναν τον δρόμο τους. Το (ασήμαντο) SOS του προέδρου ήταν η απόλυτη εντολή στην ΕΡΤ.
Κλαρίνο όλοι.

Βέβαια ο Πρόεδρος ή ο Γενικός ή ο γνωστός παρουσιαστής δεν είχαν, τις περισσότερες φορές, άμεση σχέση με αυτό που ζητούσαν, αλλά ήταν παραγγελιές τρίτων (υπουργοί, βουλευτές, δήμαρχοι, επιχειρηματίες κοκ.). Θελήματα έκαναν οι άνθρωποι και δημόσιες σχέσεις.
Δικαίωμα σε παραγγελιές (εκτός από τους παραπάνω) έφτασαν να έχουν κάτι απίθανοι τύποι: συνδικαλιστές, μεγαλοπαράγοντες, ακόμα και κομματικά στελέχη που απευθείας σήκωναν το τηλέφωνο και απαιτούσαν.

Αυτό που έβλεπε ο τηλεθεατής στα δελτία ειδήσεων και στις ενημερωτικές εκπομπές ήταν σε μεγάλο βαθμό θέματα SOS. Έβλεπε ο πολίτης την παρουσίαση μιας έκθεσης ζωγραφικής και χαιρόταν ότι «η ΕΡΤ βρίσκεται κοντά στην τέχνη και τον πολιτισμό».
Ο πολίτης όμως δεν έμαθε ποτέ γιατί παρουσιαζόταν αυτή η έκθεση και όχι κάποια άλλη.
Αυτή η συναυλία και όχι κάποια άλλη.

Αυτή η παρουσίαση βιβλίου και όχι κάποια άλλη.
Αυτό το πολιτιστικό δρώμενο και όχι κάποιο άλλο.
Αυτή η ομιλία βουλευτή και όχι κάποιου άλλου.

Δεν έμαθε γιατί δεν ήξερε.

Η επιλογή θεμάτων ήταν το αποτέλεσμα ενός παρασκηνίου γνωστού σε ΟΛΟΥΣ στην «δημόσια τηλεόραση».
Κανείς δεν μιλούσε για τον απλούστατο λόγο ότι με αυτόν τον τρόπο όλοι έκαναν την δουλειά τους. Και οι επάνω και οι κάτω.

Η κεφαλή του συστήματος ήταν ο εκάστοτε υπουργός τύπου.
Ήταν αυτός που επέλεγε τις διοικήσεις, οι οποίες με την σειρά τους έκαναν τα πάντα, όχι μόνο να μην δυσαρεστήσουν αυτόν, αλλά και τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως. Έπρεπε να κρατούν ισορροπίες γι’ αυτό και έτρεμαν την γκρίνια (ή και τις καταγγελίες) των κομμάτων.
Άλλωστε τα κόμματα συνομιλούσαν μαζί τους. Τους είχαν ανάγκη. Και εκείνοι εκείνα. Η φράση «το ΚΚΕ (ή το ΠΑΣΟΚ ή Ο ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ κοκ) θέλει συνεργείο» ήταν κλισέ στην αίθουσα συντάξεως. Αφού το κόμμα ήθελε τηλεοπτική κάλυψη, η δημοσιογραφική αξιολόγηση περίσσευε.
Ποτέ άλλοτε ο δημοσιογράφος δεν ένοιωσε πιο διακοσμητικός όσο στην ΕΡΤ.
Αλλά, είπαμε, ο λαός έβλεπε την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του ποιητή κ. Ανύπαρκτου και αναφωνούσε: «να το σοβαρό κανάλι!».

Κάποια στιγμή τόλμησα να βάλω μια σημαντική πολιτιστική εκδήλωση με θέμα τον Καβάφη.
Μόλις το είδε ο προϊστάμενος με κοίταξε έκπληκτος και ρώτησε: «ποιος έδωσε αυτό θέμα;». «ΕΓΩ, γιατί αξιολόγησα ότι είναι σπουδαία εκδήλωση», του απήντησα. «Καλά, αν βρούμε συνεργείο να πάμε».
Συνεργείο βέβαια δεν βρέθηκε ποτέ. Γιατί το θέμα δεν ήταν SOS. Δεν είχε έρθει από ψηλά.

Αυτή ήταν η κατάσταση στην ΕΡΤ. Οι παλιοί, αυτοί που δεν φοβούνται να μιλήσουν, έχουν να πουν πολλά.
Ρωτήστε τους.
Κάποτε ήρθε ένας νέος διευθυντής με όρεξη και πρόγραμμα να βάλει τάξη στην αταξία.
Έτσι έλεγε.
Την πρώτη ημέρα της θητείας του καθώς ήταν σε εξέλιξη το δελτίο ειδήσεων, η πραγματική διοίκηση της ΕΡΤ (οι συνδικαλιστές-άλλη πληγή αυτή) του «έριξε μαύρο» (σταμάτησαν για λίγα δευτερόλεπτα την εκπομπή σήματος-μαύρο στην οθόνη). Ήταν το σήμα και η προειδοποίηση: «κουμάντο εδώ κάνουμε εμείς και κάτσε φρόνιμα».
Και όντως έκατσε φρόνιμα.
Βρείτε τον και ρωτήστε τον να σας τα πει.

Όλοι ασέλγησαν στην ΕΡΤ.
Η δημόσια τηλεόραση ξεκίνησε ως μια παρθένα κόρη, και στο τέλος κατήντησε πόρνη.
Όλοι υπήρξαν πελάτες της.

Την ΕΡΤ δεν την έκλεισε κανείς.
ΠΕΘΑΝΕ. Από αλλεπάλληλους βιασμούς.

ΟΛΩΝ.
Φώναζε η καημένη SOS, αλλά δεν την άκουγε κανείς.

Δημήτρης Ἀλικᾶκος

Επενδύσαμε σε μια νέα δημόσια τηλεόραση, με διαφάνεια και αξιοκρατία στις προσλήψεις, ανεξάρτητη, χωρίς κομματικούς κηδεμόνες. Αλλά οι ελπίδες μας έπεσαν στα βράχια.

Αν η ΕΡΤ κατήντησε πόρνη, που όλοι ασελγούσαν επάνω της, και ποτέ δεν το ‘κρυψε, η ΝΕΡΙΤ – ακόμα χειρότερα – καμώνεται ότι είναι του κατηχητικού και παίρνει πελάτες φόρα παρτίδα στην μέση της πλατείας.

Η ΝΕΡΙΤ έπρεπε να δημιουργεί κατόπιν συστάσεως ομάδας εργασίας από τα μεγαλύτερα κανάλια της Ευρώπης (BBC, Deutsche Welle, Euronews, κοκ) που θα επιβλέψουν το στήσιμό της στα δικά ΤΟΥΣ πρότυπα (αυτοί ανακάλυψαν την εικόνα). Αντ’ αυτού πέσαμε πάλι στους φαύλους και τους ερασιτέχνες.

Θλίψη και απογοήτευση γιατί πιστέψαμε ότι η φαυλότητα ήταν πίσω μας.
Πίκρα, γιατί θέλαμε μια «δημόσια τηλεόραση όλων των Ελλήνων»  και μας προέκυψε μαγαζάκι με νέα ταμπέλα.
Από πού να αντλήσεις αισιοδοξία για το μέλλον του τόπου;
Το σάπιο διαδέχεται το σάπιο.

Δημήτρης Ἀλικᾶκος

φωτογραφία

(Visited 19 times, 1 visits today)




0 thoughts on “Δημόσια τηλεόρασις γιά ὅλους τούς Ἕλληνες ἤ …μαγαζάκι γιά …παραγγελιές;

  1. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Κινητοποιεῖται τό «Ἑλληνικό» κράτος μετά τίς καταγγελίες Λεκάκη γιά τίς δημοπρασίες νομισμάτων; | Φιλονόη καὶ Φίλοι...

Leave a Reply