Σχολεῖο καὶ ἀτομικότης.

Σχολεῖο καὶ ἀτομικότης.1Στὴν πραγματικότητα γεννιόμαστε πολλὲς φορές.
Κυτταρικὴ γέννηση (σύλληψη), φυσικὴ γέννηση ( τοκετός), ψυχολογικὴ γέννηση ( τὸ πρῶτο χάδι), κοινωνικὴ γέννηση ἤ κοινωνικοποίηση, ποὺ γίνεται σὲ τρία στάδια.

Ἡ δευτερογενὴς κοινωνικοποίηση τοῦ ἀτόμου εἶναι τὸ σχολεῖο.
Τὸ παιδὶ φεύγει ἀπὸ τὸ προστατευμένο οἰκογενειακὸ περιβάλλον καὶ καλεῖται νὰ ἀναπτύξῃ καινούριες συμπεριφορὲς καὶ ἱκανότητες, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ συναναστραφῇ μὲ τὰ ἄλλα παιδιά.
Τὸ νέο περιβάλλον διαφέρει στὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι πιὸ ἀπρόσωπο, πιὸ οὐδέτερο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐπικεντρώνεται στὶς ξεχωριστὲς ἀνάγκες τοῦ παιδιοῦ ἀλλὰ ἀντίθετα ἐκεῖνο θὰ πρέπη νὰ προσαρμοστῇ  στὶς συλλογικὲς ἀνάγκες.
Στὸ σχολεῖο τὸ ἄτομο διευρύνει τὴν ἱκανότητά του νὰ συνεργάζεται μὲ τοὺς ἄλλους, νὰ πειθαρχῇ σὲ κανόνες, νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἐπιταγὲς τοῦ δασκάλου καὶ νὰ μαθαίνῃ.

Ἡ πρώτη ἡμέρα στὸ σχολεῖο εἶναι πολὺ σημαντικὴ γιὰ τὸ παιδί.
Ὅσο περισσότερη αὐτοπεποίθηση, ἔχει τόσο εὐκολότερα προσαρμόζεται, γιατὶ ἔχει μέσα του τὴν αἴσθηση ὅτι μπορεῖ νὰ τὰ καταφέρῃ.
Ὁ Κᾶντ εἶχε πῆ ὅτι πηγαίνουμε στὸ υσχολεῖο γιὰ νὰ γίνουμε πρωτίστως φρόνιμα παιδιά.

Αὐτὸ ποὺ ποτὲ δὲν λέμε ἐμεῖς οἰ  μεγάλοι στὰ παιδιά, εἶναι  ὅτι πολλὲς φορὲς τὸ σχολεῖο πέφτει σὰν ὀδοστροτήρας ἐπάνω στὴν ἀτομικότητα, πρᾶγμα ποὺ στὴν ἀρχὴ φαντάζει καλό, γιατὶ περιορίζει τὸ ἐγώ, ἀλλὰ μαζὶ μὲ αὐτὸ τσαλακώνει καὶ τὴν μοναδικότητα.
Κάποιες φορὲς ὅταν σκέφτομαι τὰ σχολικά μου χρόνια, ἀλλὰ καὶ τὰ σχολικὰ χρόνια τοῦ γιοῦ μου, νοιώθω ὅτι τὸ σχολεῖο δημιουργεῖ κατὰ κάποιον τρόπο ἕνα στράτευμα, γιὰ νὰ μπορῇ νὰ τὸ χρησιμοποιήσῃ ἡ κοινωνία, προκειμένου νὰ καλύψῃ τὶς ἀνάγκες της.

Ὅπως σὲ ὅλα τὰ πράγματα ἔτσι καὶ στὴν ἐκπαίδευση, καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχῃ μιὰ ἰσορροπία ἀνάμεσα στὴν συλλογικότητα καὶ στὴν ἀτομικότητα, γιὰ νὰ κρατᾶμε ἀνέπαφο ἕνα κόμματι ψυχῆς, ῥίχνοντας γροθιὲς στὸ πρόσωπο τῆς «κανονικότητας», ὅταν εἶναι σὲ κίνδυνο ἡ μαγιὰ τῆς αὐθεντικότητας τοῦ πρωταρχικοῦ μας πηλοῦ.Σχολεῖο καὶ ἀτομικότης.2

Γιῶτα Σούσουλα

(Visited 12 times, 1 visits today)




Leave a Reply