Μὰ συνεχίζει νὰ ζῇ καὶ νὰ παλεύῃ…

Μὰ συνεχίζει νὰ ζῇ καὶ νὰ παλεύῃ...Πάνω στὶς Μαδάρες τῆς Ἀνωπόλεως καὶ τῆς Ἀράδαινας, στα ἡρωικὰ Σφακιά…
Μοῦ μίλησε γιὰ τὴν ζωὴ του…
Ἔβγαλε τὰ σώψυχά του…

Ἀπὸ πέντε χρονῶ βόσκει πρόβατα…
Τὰ πηγαινοφέρνει ὡς τὸν Ὁμαλό…
Γράμματα δὲν μπόρεσε νὰ μάθει…
Ἡ μόνη φορά ποὺ ἐγκατέλειψε τὰ ἀγαπημένα του Σφακιά, ἤταν ὅταν ἐκλήθη νὰ ὑπηρετήσει τὴν πατρίδα του.
Φαντάρος στὴν Δρᾶμα, τὴν Καβάλλα, τὶς Σέρρες! Τοῦ ἄρεζαν πιότερο, γιατὶ εἶχαν… νερά!

Ἐπέστρεψε στὰ θυμαροβούνια τῷ Σφακιῶ.
Τώρα δυσκολεύεται ἐκεῖ κάτω νὰ τὰ βγάλει πέρα… Ἤρθαν κι οἱ ἀρρώστιες τῆς ἡλικίας… Τὰ ζᾶ τοῦ τὰ πῆραν… Ἀπὸ 300 ὠζά, τοῦ ἔμειναν 70… Ἀλλὰ συνεχίζει νὰ ζει καὶ νὰ παλεύει… Νὰ ὑπάρχει… Ἐκεῖ στὰ ψηλὰ βουνά, σὲ πεῖσμα ὅλων ἡμῶν, ποὺ ἔχουμε τὰ πάντα, καὶ ἔχουμε ξεχάσει νὰ παλεύουμε, νὰ ἀντιστεκόμαστε…

Μοῦ ἔμαθε πολλὰ αὐτὴ ἡ συνάντηση… Ὅπως κάθε συνάντηση μὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν ἄδολα μάτια σὰν τὰ παιδιά…

Γεώργιος Λεκάκης

(Visited 27 times, 1 visits today)




Leave a Reply