Ξεκινᾶμε;

Ξεκινᾶμε;Ὄχι ἀκόμη γιὰ μακρυνὰ ταξείδια.
Οὔτε γιὰ ἐξωτικὲς ἐξερευνήσεις…
Οὔτε κἄν γιὰ νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα τῆς ἐπιβιώσεως…
Καλῶς ἤ  κακῶς, τὶς ὧρες ποὺ ΔΕΝ θὰ μποροῦμε νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ πραγματικὸ ταξείδι τῆς ζωῆς μας, καταπιανόμαστε μὲ ὅλα τὰ παραπάνω κι ἄλλα τόσα.
Γιά ποῦ λοιπόν;;; Πῶς; Ἀπό ποιάν διαδρομή;;;

Τὸ ταξείδι, τὸ κάθε ταξείδι ποὺ ἐπιλέγουμε νὰ κάνουμε ὀφείλουμε καὶ πρέπει νὰ ξεκινᾷ ἀπὸ μέσα μας. Ἀπὸ ἐμᾶς, πρὸς ἐμᾶς.
Τὸ δυσκολότερον, τὸ σημαντικότερον, τὸ ἀληθέστερον ταξείδι εἶναι αὐτό.
Ὅσο τὸ καθυστεροῦμε, τόσο ἀργοῦμε.
Κι ὅσο ἀργοῦμε, τόσο πιὸ δύσκολα θὰ τολμήσουμε.
Αὐτὸ ὅμως ἔπρεπε νὰ συμβῇ ἤδη ἀπὸ …ἐχθές.
Καὶ τὸ ὅ,τι ἀργήσαμε ὀφείλεται στὸ ὅ,τι δὲν γνωρίζαμε.
Ἄρα;;;

Ἄρα…
Τώρα ποὺ ἀρχίσαμε  νὰ μαθαίνουμε, εἶναι Ἀνάγκη νὰ ξεκινήσουμε…
Κάπου στὴν πορεία θὰ διαπιστώσουμε πὼς ΔΕΝ εἴμαστε μόνοι μας…
Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ταξείδι, τὸ ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ ἐμᾶς, ξεκινᾶ ΠΑΝΤΑ ΜΟΝΟΝ μὲ Ἐμᾶς.

Φιλονόη

φωτογραφία

(Visited 11 times, 1 visits today)




Leave a Reply