Ἡ γῆς, ἡ θάλασσα καὶ τὸ φῶς

Ἡ γῆς, ἡ θάλασσα καὶ τὸ φῶςΘέλω νὰ βγῶ ἀπὸ τὸν κόσμον ἐτοῦτον,

νὰ γείρω εἰς τὰ μικράτα μου πίσω,

εἰς τὴν ἐξοχὴν ὁποὺ ἐμεγάλωσα

καὶ σὰν τὸ πρωὶ ἐξυπνοῦσα,

νὰ τρέξω ἔξω…

Ἐκειά,
ἡ γῆς, ἡ θάλασσα καὶ τὸ φῶς,

ὁποὺ ἐμοσχομύριζαν καλοκαίρι,

τὸ γλυκὺ τῆς παιδικῆς μου ψυχῆς καλοκαίρι…

ἐκειὰ ὁποὺ ἡ μητέρα ἐβαστοῦσε λεμόνι καὶ μαχαίρι,

γιὰ τῆς θαλάσσης τὶς προσφορές,

ἐκειὰ ὁποὺ τὸ θρόισμα ἀπ’ τὶς πευκοβελόνες,

μονάχα νανούρισμα θυμᾶμαι πὼς ἦταν μεσημεριανόν…

ἐκειὰ ὁποὺ τὸ ψωμὶ ἦταν γλυκύ,

τὸ νερὸν καθάριον

κ’ ἡ ἐλιά, ἡ ντομάτα, τὸ τυρί,

μελωδία τῆς ἄμμου καὶ τῆς εὐτυχίας ἦταν,

τῆς παιδικῆς καλοκαιρινῆς μου ψυχῆς…

Δεσποτκης τς Δαμητρς

λλην

15-6-2014

(Visited 13 times, 1 visits today)




Leave a Reply