Ὅλο τὸ ἑλληνικό, πολιτικὸ πρόβλημα σὲ …τέσσερις λέξεις!!!

Ὅλο τὸ ἑλληνικό, πολιτικὸ πρόβλημα σὲ ...τέσσερις λέξεις!!!Γράφει το ΒΗΜΑ, ότι κάθε φορά που η Ελλάδα πήγε να κάνει μαγκιές, (να ξεπεράσει τους αριθμούς και να επιδιώξει πολιτική διαπραγμάτευση – δώστε μας τα λεφτά πέρα από όρους και συμφωνηθέντα, επειδή οι καταστάσεις είναι και καλά έκτακτες, δηλαδή), βρήκε μπροστά του το δίδυμο ΔΝΤ – Γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών.
Τα πανίσχυρα τεχνοκρατικά μέρη της εποπτείας με άλλα λόγια.

Και γράφει ο βαθύς σχολιαστής από κάτω: Καγκελάριος είναι η Μέρκελ!

Θέλοντας προφανώς να πει ότι, «μπορεί να λέει ο κάθε Σόιμπλε, αλλά την κατάλληλη στιγμή, είναι εύκολο να φάει την σφαλιάρα του από το κέντρο εξουσίας και να πάρει τα κουβαδάκια του, να πάει να παίξει παραπέρα».

Όλο το ελληνικό πολιτικό πρόβλημα σε τέσσερεις λέξεις.

Όλη η πολιτική υπανάπτυξη, μιας χώρας που κυβερνάται από έναν Σουλτάνο και τους κολλητούς που μαζεύει κάθε φορά στο Μαξίμου, χωρίς θεσμούς, χωρίς προηγούμενα, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς τους ελέγχους της διακρίσεως των εξουσιών. Και που από επάνω θεωρεί ότι αυτό είναι και το φυσιολογικό. Ο πρωθυπουργός αφέντης, με την προσωπική λαϊκή του εντολή και τα φιλαράκια του από το σχολείο και τις ταβέρνες.

Μας ειναι πραγματικά δύσκολο, αν όχι και αδύνατον, να καταλάβουμε ότι η Ευρώπη δεν είναι τόσο ένας γεωγραφικός χώρος, αλλά πρώτα και πριν από όλα ένας χώρος κρατών δικαίου, στον οποίο δυστυχέστατα δεν πολυανήκουμε.

Ο Σόιμπλε στην Γερμανία δεν είναι ο «κάθε Σόιμπλε που θα τα κατεβάσει στην κάθε Μέρκελ», μόλις η τελευταία τον διατάξει, αλλά ο εκπρόσωπος ενός πανίσχυρου συνταγματικού θεσμού της φίλης χώρας, που κρατάει με ευρείες εξουσίες, που φτάνουν στο δικαίωμα βέτο κατά κυβερνητικών αποφάσεων, τα κλειδιά του κρατικού χρηματοκιβωτίου. Και δεν είναι εκεί για να δέχεται εντολές από την παρέα του πρωθυπουργού, αλλά για να αποφασίζει, εντός των ορίων και των κανόνων της αρμοδιότητας του και, μετά, να ελέγχεται, πάλι σύμφωνα με γραπτούς και σαφώς προσδιορισμένους κανόνες, από τα συντεταγμένα άλλα όργανα της πολιτείας, με έσχατο το συνταγματικό δικαστήριο.

Αλλά θα μου πείτε αν τα καταλαβαίναμε όλα αυτά δεν θα είχαμε και την κρίση, ούτως ή άλλως. Θα ήμασταν μια κανονική χώρα και θα προετοιμαζόμασταν τώρα για τις καλοκαιρινές διακοπές μας, ανέμελοι, μια και θα είχαμε αφήσει τις υποθέσεις μας σε καλά χέρια και θα είχαμε φρουρούς να μας φυλάνε από τους φρουρούς. Διότι θα είχαμε υπουργούς να κάνουν την δουλειά τους και να λένε όχι στην παράγκα του πρωθυπουργού, όταν χρειαζόταν και, αντί για τα παράσιτα του ΣτΕ, θα είχαμε δικαστές, που θα ήλεγχαν πότε οι συντάξεις στους 50ρηδες είναι αντισυνταγματικές και πότε τα ΠΝΠ εκδίδονται με βάση πραγματικές έκτακτες ανάγκες και πότε όχι. Και πολλά άλλα.

Θέμης Καζαντζίδης

φωτογράφία

(Visited 36 times, 1 visits today)




Leave a Reply