Ἡ ἀφοσίωσις.

Ἡ ἀφοσίωσις.Ἤξερα κάποτε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε σοβαρὴ σχέση γιὰ παρὰ πολλὰ χρόνια μὲ δύο γυναῖκες ταυτόχρονα.
Ἡ μιὴ ἦταν ἡ γυναῖκα του.
Δὲν ἤθελε νὰ ἀφήσῃι καμμιὰ ἀπὸ τὶς δύο…
Σὰν ἡ παρουσία τῆς μιᾶς νὰ δημιουργοῦσε τὴν ἀνάγκη γιὰ τὴν ὑπάρξῃ τῆς ἄλλης.

Μὲ τὰ χρόνια καὶ οἱ τρεῖς βαρέθηκαν τὸν ἑαυτό τους, γιατὶ στὸ βάθος ἔνοιωθαν ὅτι χρειάζονταν νὰ βροῦν τὸ κουράγιο νὰ ἀλλάζουν ἐπειδὴ τὸ δρᾶμα τους ἔπαψε νὰ ἔχῃι τὴν δικαιολογία τῆς κακῆς τους μοίρας.

Ἔχουν γραφτεὶ δεκάδες ἀναλύσεις, φιλοσοφικὰ δοκίμια, ποιήματα, μυθιστορήματα, τραγούδια γιὰ τὸν ἀνθρώπο που μοιράζει τὴν ἀγάπη του σὲ «δύο».
Ἔχουν γίνει ἐκατοντάδες φιλοσοφικές, θρησκευτικές, ψυχολογικὲς καὶ κοινωνιολογικὲς δίκες γιὰ τὸ πόσο ἀνέντιμος, ἰσορροπημένος, φυσιολογικός, ἀξιόπιστος ἤ ὄχι μπορεῖ νὰ εἶναι ἔνας τέτοιος ἄνθρωπος.
Ὁ δικαστὴς ἐκείνου ποὺ γυρνάει τὴν πλάτη στὴν ἀφοσίωση σὲ ἕναν μόνο ἄνθρωπο, εἶναι μέσα του…
Καὶ ἄλλοτε τὸν ἀθωώνει καὶ ἄλλοτε τὸν καταδικάζει.

Γιῶτα Σούσουλα

(Visited 49 times, 1 visits today)




Leave a Reply