Ῥίξις…

Ῥίξις...Πῶς ἐπέρασεν κι αὐτή ἡ τρικυμία;
Ὄχι δίχως ἀπώλειες.

Τὰ λόγια ξέβρασαν κακία
οἱ λέξεις ἦσαν δόλιες.
Τώρα ποὺ ἐγαλήνεψεν ἡ τρικυμία
ἡ ψυχὴ δηλητήριο,
νὰ βρῇ πάλι ἠρεμία
ζητᾶ τρόπο μυστήριο.
Εἴμαστε σκορπισμένοι σὲ μέρη τρία.
Ἐγώ, σὺ καὶ ἡ κυρία.
Ἀμίλητοι κυττᾶμε κάτω
τῆς σιωπῆς τὸν πάτο.
Πόσο θά περισσέψη μεγαθυμία;
Δὲν βγαίνει λέξη καμμία.
 
Στόματα κλεισμένα ἑρμητικά·
συγγνώμη· μυστικά!
 
«Τὸ δένδρο καὶ ἡ μάνδρα τῆς αὐλῆς»   (1996 – 2001)
(Visited 94 times, 1 visits today)




Leave a Reply