Κι ἀπὸ τότε ἔγινες …[email protected]@ εὐκαιρίας!!!

Κι ἀπὸ τότε ἔγινες ...πουτ@ν@ εὐκαιρίας!!!ἤμουν μιὰ νύκτα βροχερὴ μαζύ σου στὸ Παρίσι …λίγο πρὶν ἀπ’ τὴν κρίση…
μὲ εἶχες πάρει ἀγκαλιὰ καὶ γκρίνιαζες θυμᾶμαι… σουβλάκια γιὰ νὰ φᾶμε …
τσατίστηκα…
σὲ μάλωσα…
σοῦ ‘πα: «μὴν κλαῖς χοντρέ… γιὰ βόλτα θὰ σὲ πάω στὸ Ile de la Cite…»

θυμᾶμαι ψιλοστράβωσες… ντύθηκες Ἀνελίί…
κι ἔμοιαζες μὲ πολιτικὸ καμμένο τραβεστί…

καὶ δός του βόλτες μὲ κρὶς κρὰφτ μέσα στὸν Σηκουάνα…
νὰ μοῦ οὐρλιάζ{γς συνεχῶς «πότε άὰ γίνω μάννα;;;»…

καὶ μ’ ἔψησες… κι ἐνέδωσα… καὶ κεῖ, πάνω στὴν πλώρη…
ἐγώ… ἐσύ… κι ἄλλοι ὀκχτὼ Γάλλοι συνοδοιπόροι…
φαρδιὰ πλατιὰ ὑπογράψαμε σύμφωνο διαρκείας…
καὶ ἀπὸ τότε ἔγινες πουτάνα εὐκαιρίας…

Ποίησις
Χάρης Καφετζόπουλος

(Visited 223 times, 1 visits today)




Leave a Reply