Σήμερα ἆσε νὰ τραγουδήσω (γ)

Σήμερα ἆσε νὰ τραγουδήσω
Σωπαίνει τώρα τὸ στόμα τῆς σιωπῆς
κι᾿ ἀγνάντια τῶν ματιῶν μου παραστέκουν
ζερβόδεξα τῆς πασχαλιᾶς, οἱ ἲσκιοι
οἱ ἲσκιοι τῶν μεγάλων ἰδεῶν

 

ποὺ μ᾿ ἒσυραν στὴν σκόνη τῆς ἀλάνας
καὶ στροβιλίζομαι βουβὸς καὶ τυφλωμένος
γύρω ἀπ᾿ τὸν ἱστὸ τῆς σημαίας τῶν ἰσμῶν
μήπως καὶ στάξῃ μου στὰ βλέφαρα ἡ ὀργὴ
 
ὀργὴ τῆς νιότης κι᾿ ἀναβλέψω.
Τόσο καθάρια νἂχω τὴν ματιά,
τὰ χέρια μου ἂσπιλα, τὸν λόγο μου μαχαίρι
νἂχω στὴν τσέπη μου τὸ φίλημα
 
καὶ τὸ χαμόγελο τοῦ σάπιου χαρουπιοῦ
πρὶν τῆς γῆς σκουλίκι νὰ γεννῇ
νὰ τὂχω γιὰ ἀντήλιο στὰ πλάτια τοῦ νοτιᾶ
νὰ σκιάζῃ μου τὸ μέτωπο, τὸ βῆμα νὰ δροσίζῃ.
 
Τώρα ἡσυχάζω.
Μὲ τὸν Μορφέα παραμάσχαλα

κτυπῶ στὶς αὐλόπορτες τὶς μανταλωμένες

«Γῆ  Ποθητή»  ποιητικὴ συλλογὴ (2002 – 2003)
(Visited 95 times, 1 visits today)




Leave a Reply