Τὰ καινούργια μυτερά μου παπούτσια…

Τὰ καινούρια μυτερά μου παπούτσια...Περπατοῦσα στὸν δρόμο ἀμέριμνος , φορώντας τὰ καινούργια μου μυτερὰ παπούτσια .
Τὰ καμάρωνα! Τώρα πιὰ οἱ κατσαρίδες στὶς γωνιὲς δὲν θὰ εἶχαν κάποια τύχη.

Ὁ καιρὸς ἦταν ὑπέροχος, ὁ ἥλιος μὲ ἔλουζε καὶ μοῦ ἔδινε μία ἀπόκοσμη θεϊκὴ μορφή.
Κἄνα δύο νεαρὰ κορίτσια πέρασαν ἐπίτηδες ἀπὸ τὸ ἀντίθετο πεζοδρόμιο στὸ δικό μου, γιὰ νὰ θαυμάσουν τὰ παπούτσια μου καὶ νὰ νοιώσουν λίγο ἀπὸ τὴν μαγεία μου.

Ἔστριψα στὸν δρόμο σιγοτραγουδώντας τὸ «θέλω νὰ κάνω ταραχή» τοῦ ΛεΠα, κι ἡ μελῳδία ἔδωσε μιὰ γλυκύτητα ποὺ μὲ ἐξέπληξε θετικά.
Κι ἐνῶ ὅλα πήγαιναν κατ’ εὐχήν, δύο συριζόμορφοι μὲ πλησίασαν καὶ μοῦ ζήτησαν φόρους.
Ἔγινα ἔξαλλος , τὸ ὑπέροχο ἀπόγευμα εἶχε λήξει.
Ἀποφασιστικὰ τοὺς ἔδωσα δύο ἄπερκατ καὶ ἔπεσαν στὸ ὁδόστρωμα, στὸ ῥεῖθρο τοῦ πεζοδρομίου.
Ἡ θέσις τους μὲ ἔκανε νὰ γελάσω σαρδόνια.
Ἐπιτέλους τὰ μυτερὰ ἰταλικά μου παπούτισα δὲν ἦταν μόνον γιὰ κατσαρίδες!

Λίγες ὦρες ἀργότερα οἱ εἰδήσεις ἀπεκάλυπταν ὅτι δύο γρουνοσυριζαῖοι, ἡλικίας 62 καὶ 64 ἐτῶν, ἥρωες τῆς γενιᾶς τοῦ πολυτεχνείου, νοσηλεύοντο μὲ σπασμένα παΐδια ἀπὸ ἄγνωστο αἰχμηρὸ ἀντικείμενο!
Σηκώθηκα χαλαρά, ἔβγαλα μιὰ κρύα μπύρα ἀπὸ μιὰ μικρὴ ζυθοποιΐα.
Ἡ πυκνὴ γεύσις της μὲ γέμισε ἀρώματα. 
Ἕνα χαμόγελο ἀβίαστο σχηματίσθηκε στὸ πανέμορφο πρόσωπό μου.
Κανένας γρουνοσυριζαῖος δὲν θὰ μὲ ἀπειλοῦσε πιά!
Τὰ κατσαριδοκτόνα παπούτσια ἄξιζαν τὰ λεφτά τους!!

Μαλαμούλης Δημήτρης

εἰκόνα

(Visited 149 times, 1 visits today)




Leave a Reply