Νά μιλήσουμε γιά ἀπεργίες λοιπόν;

Νά μιλήσουμε γιά ἀπεργίες λοιπόν;3Εἴδαμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες, καὶ καλῶς εἴδαμε, διαμαρτυρίες, ἀπὸ ὅλους τοὺς κλάδους, κατὰ τοῦ νέου ἀσφαλιστικοῦ, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως θὰ μᾶς φορτώσουν τὰ κουδουνισμένα.
Εἴδαμε τοὺς δικηγόρους νὰ πορεύονται πρὸς τὸ Σύνταγμα…
Εἴδαμε τοὺς μηχανικοὺς νὰ φωνασκοῦν…
Εἴδαμε στὴν Κομοτηνὴ νὰ πολιορκεῖται ὁ ὑπουργὸς ἀπὸ ἀγρότες…
Εἴδαμε καὶ  τὰ ΜΑΤ νὰ ἐπιτίθενται στοὺς ἀγρότες, μὲ …ἀριστερὸ τρόπο.
Κι ἀκόμη εἴμαστε στὴν ἀρχή…

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν δημοσιεύσαμε ἕνα κείμενονα, ἀναφορικῶς μὲ τὸ πόσο ἐξυπηρετῶνται οἱ τραπεζίτες, ἀπὸ τὸν πολὺ κλασικό, ἀναμενόμενον καὶ τελικῶς διαχειρίσιμον (ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες) τρόπο διαμαρτυρίας τῶν πολιτῶν.

Ἀπεργώντας μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὑποδεικνύουν οἱ …τραπεζίτες!!!

Τὸ παραπάνω κείμενον συζητήθηκε δυσμενῶς κυρίως, διότι καυτηρίαζε ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ πρόβλημα.
Κάποιοι εἶπαν μάλιστα, σὲ προσωπικά τους μηνύματα, πὼς εἶναι ἐν τελῶς …ἀνθελληνικό.
Δὲν θὰ τοὺς ἀντικρούσω, διότι τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι νὰ πείσω κάποιον, ἀλλὰ νὰ καταδείξω καὶ μίαν ἄλλην ὀπτική.

Ἐδῶ καὶ χρόνια ἰσχυρίζομαι πὼς ἐὰνθέλουμε πράγματι νὰ ἀπεργήσουμε καὶ  νὰ στείλουμε, διὰ παντός, τὰ κουδουνισμένα στὰ σπίτια τους, ἄς ἀπεργήσουμε σωστά.

Θέλεις πράγματι νά κάνῃς ἀπεργία;

Ἡ μοναδική, κατὰ τὴν γνώμη μου, ἀπεργία ποὺ θὰ κλόνιζε τὸ σύστημα, εἶναι ἡ ἀπεργία δίχως ἠμερομηνία λήξεως κι ὅποιος ἀντέξει.
Τὰ 24ωρα, 48ωρα, 72ωρα εἶναι γιὰ τὴν πλάκα καὶ γιὰ νὰ ἐκτονώνονται οἱ καταστάσεις. Τὸ παιχνίδι τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ οἱ συνδικαλιστές, ποὺ ἐλέγχονται ἀπολύτως ἀπὸ τοὺς …ὑψηλούς τους λογαριασμούς!!!

Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἡ μία ὄψις τοῦ νομίσματος.
Ἡ ἄλλη ὄψις ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὰ πραγματικά μας ἀπεργιακὰ δικαιώματα καὶ τὴν δύναμιν ποὺ κρύβεται πίσω τους.

Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα τοῦ ἰσχυρισμοῦ μου εἶναι τὸ ἐξῆς:
Ποιός θυμᾶται τούς διευθύνοντες συμβούλους τῶν πολυεθνικῶν πού ἀξίωναν να παγιωθοῦν οἱ μισθοί στά 300 εὐρῶ;Νά μιλήσουμε γιά ἀπεργίες λοιπόν;1

 

Ποιές εἶναι οἱ 11 πολυεθνικές πού ζητοῦν δούλους γιά νά «ἐπενδύσουν»;

Αὐτὲς λοιπὸν οἱ ἔνδεκα πολυεθνικὲς (ἀλλὰ ὄχι μόνον) ἀξίωναν νὰ διαβιοῦμε μὲ 300 εὐρόπουλα τὸν μῆνα.
Ποιός ἀπό ἐμᾶς ὅμως ἔπαυσε νά χρησιμοποιῇ τά προϊόντα τους;
Πηγαίνεις στὸ τελευταῖο καφενεῖο μίας βουνοκορφούλας καὶ μόνον τὰ προϊόντα τῆς ΝΕΣΤΛΕ διατίθενται, διότι αὐτὰ ζητοῦν οἱ πελάτες. Νὰ οἱ φραπεδιές, οἱ φρέντο, οἱ μέντο καὶ τὸ κακὸ συναπάντημα.
Ποιός ἀπό ἐμᾶς ἔπαυσε νά καταναλώνῃ τά προϊόντα αὐτά;
Πόσο μειώθηκε ἡ ζήτησίς τους γιά νά «τσούξῃ» πραγματικά τούς …«ἐπενδυτές» κάτι τέτοιο;

Πηγαίνεις στὸ πολυκατάστημα τῆς περιοχῆς σου (νεοελληνικά: «σούπερ μάρκετ» ἤ ἁπλοποιημένα: «σούπερ») καὶ διαπιστώνεις πὼς ἡ κατανάλωσις ἀφορᾶ ἀκριβῶς σὲ προϊόντα ΜΟΝΟΝ πολυεθνικῶν. Νὰ οἱ κοκακόλες, νὰ οἱ μπῦρες, νὰ τὰ εἴδη προσωπικῆς περιποιήσεως, τὰ σαπούνια, τὰ ἀποῤῤυπαντικά, νὰ τὰ τρόφιμα.
Τὰ ἑλληνικὰ προϊόντα, ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχουν, ὅταν ὑπάρχουν, εἶναι ὁλίγον …μπανάλ!
Λὲς καὶ οἱ χυλοπίτες ἤ τὰ ζυμαρικὰ τῆς Χὶ ἤ Ψὶ μικροβιοτεχνίας, ποὺ ἀκόμη παράγει, εἶναι κατωτέρας ποιότητος ἀπὸ τὰ ζυμαρικὰ τῆς Ὠμέγα πολυεθνικῆς. Ἤ, ἀκόμη χειρότερα, τὰ ἀποῤῥυπαντικὰ καὶ τὰ σαπούνια καὶ τὰ εἴδη προσωπικῆς περιποιήσεως τοῦ μπάρμπα Μήτσου, ποὺ τὰ γνωρίζουν μερικοὶ κοντινοί του πελάτες μόνον, εἶναι κατωτέρας ποιότητος ἀπὸ τὰ ἀποῤῥυπαντικὰ καὶ τὰ σαπούνια τῆς Unilever. (Ποὺ ἐὰν εἶναι κατωτέρας ποιότητος ἔχουμε κι ἕναν κάποιον Μῆτσο νὰ τοῦ ζητήσουμε, πρόσωπο μὲ πρόσωπο, νὰ τὰ βελτιώσῃ, ὅταν καταναλώνουμε ποσότητες ποὺ νὰ αἰτιολογοῦν αὐτὴν τὴν βελτίωσιν, σὰν κοινωνία, κάτι ποὺ δὲν θὰ συμβῆ μὲ τὰ προϊόντα τῆς πολυεθνικῆς.)

Πηγαίνεις βόλτα ἔξω ἀπὸ τὰ LIDL γιὰ νὰ διαπιστώσῃς πὼς στρατιὲς ἀναμένουν νὰ ἀνοίξουν οἱ πόρτες γιὰ νὰ ἀγοράσουν χειρίστης ποιότητος προϊόντα, μὲ κριτήριο τὴν τιμή. Μία τιμὴ ποὺ οὐδόλως ἀνταποκρίνεται στὴν ποιότητα καὶ στὴν διάρκεια τῶν προϊόντων. Κι αὐτὸ διότι, γιὰ παράδειγμα, τὸ χαρτὶ ὑγείας, ποὺ τάχα μου εἶναι οἰκονομικότερο, οὐδέποτε θὰ φθάση σὲ διάρκεια καὶ ποιότητα τοῦ ἀντιστοίχου ποὺ διακινεῖ ὁ Σκλαβενίτης μὲ τὴν φίρμα του. (Ὄχι, δὲν κάνω διαφήμισιν. Διαπίστωσιν καταθέτω!!!)

Πόσοι ἀπό ἐμᾶς ἔπαυσαν νά χρησιμοποιοῦν τά ἰδιωτικά τους μέσα μεταφορᾶς ἐπ΄ ἀόριστον; Πόσοι παρέκαμψαν τά διόδια; Πόσοι χρησιμοποιοῦν τά ποδαράκια τους γιά νά κινηθοῦν, ἀρνούμενοι νά καταθέσουν εἰσφορές στούς βρυκόλακες;
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς συμμετέχουν στήν ἀνταλλακτική οἰκονομία;
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς προσπαθοῦν νά ἀποκτήσουν στοιχειώδη αὐτάρκεια;
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς τέλος πάντων δροῦν, γεννοῦν ἰδέες ὑπέρ τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου κι ὄχι ὑπέρ τοῦ προσωπικοῦ τους συμφέροντος, διαφοροποιοῦν τίς θέσεις τους, ἀπό τό νά ἀναπαράγουν αὐτά ὅλα, τά ὁποῖα ὑπαγορεύονται ἀπό αὐτούς ἀκριβῶς πού μᾶς κρατοῦν σέ κατάστασιν δουλείας;

Ἀμέτρητα τὰ παραδείγματα. Ἀμέτρητα. Καθημερινῶς κι ὁπουδήποτε.
Ἀδυνατοῦμε νὰ συνδέσουμε, στὸ σοφό μας μυαλό, τὴν πτωχοποίησίν μας μὲ τὴν κατανάλωσίν μας.
Ἀδυνατοῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ποὺ κατέχουν τὶς πολυεθνικές, εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ κατέχουν τὶς τράπεζες, οἱ ἴδιοι ποὺ δωροδοκοῦν κι ἐξαγοράζουν τὰ κουδουνισμένα, οἱ ἴδιοι ποὺ μὲ μία ἐντολή τους σφραγίζουν ΟΛΕΣ τὶς ἑλληνικὲς ἐπιχειρήσεις, οἱ ἴδιοι ποὺ ἐξαγοράζουν τοὺς συνδικαλιστὲς κι ἀκριβῶς οἱ ἴδιοι ποὺ ἀποφασίζουν γιὰ τὸ ἐὰν θὰ πεθάνουμε ἤ ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουμε, ἐὰν θὰ διαμαρτυρηθοῦμε, πότε καὶ πῶς κι ἐὰν θὰ ἐπιβιώσουμε, ἤ ὄχι, στὸν τόπο μας.
Λίγη, στοιχειώδης ἔρευνα, ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

Ἡ κατανάλωσις ὅμως εἶναι τὸ ἕνα τμῆμα τῶν ὅσων θὰ μπορούσαμε νὰ χρησιμοποιήσουμε ὡς ὅπλα γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς ἐπιθέσεις τῶν ὑπανθρώπων.
Ἕνα ἄλλο σημεῖον, ποὺ οὐδόλως μᾶς ἀπασχολεῖ, εἶναι τὸ ποιός, ποῦ, γιατὶ διαμαρτύρεται.
Ὅλες οἱ πορεῖες τῆς Ἀττικῆς, γιὰ παράδειγμα, καταλήγουν στὸ Σύνταγμα, κλείνουν δρόμους, ἀποκόβουν ἀσθενεῖς ἀπὸ νοσοκομεῖα, ἄλλους ἐπιχειρηματίες ἀπὸ τὶς δραστηριότητές τους καὶ τελικῶς δικαιολογοῦν τὴν παρέμβασιν τῶν δυνάμεων καταστολῆς.
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς γιά μερικά λεπτά τῆς ὥρας, ἀπολύτως συντονισμένα, κατεβάσαμε τούς διακόπτες τῆς Δ.Ε.Η.;;
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς, γιὰ μερικὰ λεπτὰ τῆς ὥρας, ἀπολύτως συντονισμένα, ἀκινητοποιήσαμε τά ὀχήματά μας;
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς, γιὰ μερικὰ λεπτὰ τῆς ὥρας, ἀπολύτως συντονισμένα, παύσαμε κάθε ἐργασία;
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς πῆγαν νά ἀκουμπήσουν τά σκουπίδια τους στήν πόρτα τοῦ τσίπρα ἤ τοῦ μπενοβούβαλου ἤ τοῦ ὁποιουδήποτε βο(υ)λευτοῦ; Πόσοι ἀπό ἐμᾶς ἔκλεισαν τήν πλατεία τοῦ Κολωνακίου;
Πόσοι ἀπό ἐμᾶς ΔΕΝ ἔκλεισαν δρόμους ἀλλά πῆγαν στό Ψυχικό καί στήν Κηφισιά καί στήν Πολιτεία γιά νά διαμαρτυρηθοῦν; Πόσοι ἀπέκλεισαν ὑπουργούς στά σπίτια τους ἤ στά γραφεῖα τους; (Ναί, συνέβη κι αὐτὸ ἀπὸ τοὺς ἀγρότες, ἀλλὰ ἦταν μεμονωμένον περιστατικό!!!)
Μετρημένοι στὰ δάκτυλα καὶ συνήθως ἀπαξιωμένοι. Μήπως ὅμως ἐκεῖ ἀκριβῶς εἶναι μία ἀπό τίς παραμέτρους πού ἐνοχλεῖ τούς κρατοῦντες; Ποῦ τοποθετοῦνται οἱ δυνάμεις καταστολῆς; (Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν βο(υ)λή τους φυσικά.)
Μὰ στὶς γειτονιὲς διαμονῆς τῶν κουδουνισμένων, τῶν δημοσιοκάφρων καὶ τῶν ἐπιτηρητῶν.
Πότε τούς ἐπισκεφθήκαμε γιά τελευταία φορά εἴπαμε;

Καὶ αὐτά, στὰ ὁποῖα σήμερα ἀναφέρομαι, εἶναι ἐλαχιστα ἀναφορικῶς μὲ αὐτὰ ποὺ μποροῦμε πράγματι νὰ κάνουμε. Ἐλάχιστα. Ἰδέες ὑπάρχουν ἀλλὰ ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, μιμούμεθα αὐτὰ ποὺ μᾶς ὑπαγορεύουν.
Ἡ διαδρομὴ εἶναι: «Πανεπιστημίου, Σύνταγμα, στὰ σπίτια μας».
Τὰ δὲ συνδικαλιστικὰ ὄργανα (ΠΑΜΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, ΕΛΜΕ κλπ κλπ κλπ) μαζεύουν τὸν κόσμο, ἀκριβῶς σὲ αὐτὲς τὶς διαδρομές, μὰ οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τους φθάνοντας στὴν πλατεία τοῦ Συντάγματος ἐξαφανίζονται, ἀφήνοντας τὸν κοσμάκη νὰ φάῃ μόνος του τὰ χημικὰ καὶ τὸ ξῦλο. Ἡ μοναδικὴ περίπτωσις ποὺ παρέμεινε ἐκεῖ τὸ ΠΑΜΕ ἦταν ὅταν ἔλαβε ἐντολὴ νὰ ὑπερασπισθῇ τὴν βο(υ)λὴ τῶν τοκογλύφων:

Νά μιλήσουμε γιά ἀπεργίες λοιπόν;2

ΚΝΑΤ, τὸ σιδερένιο χέρι τοῦ συστήματος.

Ὑπάρχουν ἀμέτρητοι τρόποι ἀντιμετωπίσεως τῶν κυβερνώντων καὶ τῆς δικτατορίας τους. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι στοὺς τρόπους, ἀλλὰ στὸ γιατὶ ἐπιλέγουμε νὰ μιμούμεθα καὶ νὰ ἀναπαράγουμε αὐτὰ ποὺ μᾶς ἔχωσαν στὸ κεφάλι.
Γιατὶ ἀντιδροῦμε μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἄλλοι, πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, πάντα γιὰ ἐμᾶς, ἀπεφάσισαν νὰ ἀντιδροῦμε.
Διότι ὅταν εἶναι προκαθορισμένος ὁ τρόπος ἀντιδράσεως εἶναι προκαθορισμένος κι ὁ τρόπος καταστολῆς.

Φιλονόη

(Visited 309 times, 1 visits today)




Leave a Reply