Ἀναμονή…

Ἀναμονή...
Ἡ ἄσφαλτος ζεστὴ σὰν κτυπημένο κόκκινο μάγουλο
-Μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπὸ ντροπή-
Ἡ ἀναμονή
Οἱ ταξειδιάρηδες ἔρωτες ἐπιβάτες στὸ πλοῖο τῆς γραμμῆς

Κι᾿ ἐσύ, μία σταγόνα τῶν πεφταστεριῶν κι᾿ ἐσύ.
Κι᾿ ἐσύ, τὸ ὁλοφώτεινο πρόσωπο τῆς σελήνης
Κι᾿ ἐσύ, ἡ ῥοὴ τοῦ γέλιου σου, γίνεσαι καταῤῥάκτης
Κι᾿ ἐσύ
Κι᾿ ἐσὺ φώναξες νὰ μὴν φύγω
Σ᾿ ἄκουσα
Στὰ βατόμουρα τῆς ψυχῆς μου σκαλώσαν τὰ ὄνειρα
Ἂ καὶ νὰ ἐρχόσουν ἀπ᾿ τὸ πετροκάραβο!
Μὲ ἄνεμο σιρόκο
Στὴν Πόλη-Ἀδελφὴ νὰ μᾶς ταξειδέψει
 
Ξέρω
Εὑρίσκεσαι ἀνάμεσα στὴν ἀπόληξη τοῦ χάους
 
Κι᾿ ἂν προσπαθῶ χωρὶς προσπάθεια
Κι᾿ ἂν στρεψόδικος στὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου
Κι᾿ ἂν μὲ κεντᾷ ἡ σκληρὴ ἀκτίδα τοῦ μεσημεριοῦ
Καὶ ἄν,… καὶ ἄν,… καὶ ἄν,…
Ξέρω
Ντρέπομαι γιὰ τὸ καινούργιο μου πρόσωπο
 
Αὔριο δίπλα σου θὰ στέκομαι
Αὔριο τὸ δάκτυλό σου στὴν πληγή μου θ᾿ ἀκουμπῶ
Αὔριο τῶν πιτύλων θὰ πιάνω τὴν κορφή
Αὔριο ξυπνῶντας θὰ ᾿δῶ τὸ ἄρωμά σου
Αὔριο μὲ τὸν ὄλβο θὰ χορέψω τὸν χορὸ τῆς ἀμφιλύκης
Ξέρω
Θὰ εἶμαι εὐτυχισμένος
 
Ὅμως σήμερα ἄφησέ με
Ψάχνω ἀνάμεσα στὴν ἀπόληξη τοῦ χάους
Καὶ ἡ ἀναμονή, ζεστή
Σὰν κτυπημένο κόκκινο μάγουλο!
 
-Δὲν εἶναι ἀπὸ ντροπή-
 
Πορεία ἀνάμεσα ἀπὸ τὸν Βόγγο τῆς ἀμπώτιδος καὶ τὰ βήματα τῆς Εὐθαλίας
(Visited 85 times, 1 visits today)




Leave a Reply