Νὰ ὑπάρχῃς καὶ νὰ νομίζῃς πὼς ζῇς…

Νὰ ὑπάρχῃς καὶ νὰ νομίζῃς πὼς ζῇς...

Yποτίθεται πως κάνεις μια βόλτα για να ηρεμήσεις, να συγκεντρώσεις και να ταξινομήσεις σκέψεις, να χαζέψεις, να πετύχεις κάποιον φίλο που κάνει το ίδιο με εένα…
Όταν όμως αντικρύζεις σύγχρονες κατασκευές (μονοκατοικίες και πολυκατοικίες) να ξερνούν ντουμάνια καπνού από τζάκια, ξυλολέβητες και ξυλόσομπες, πυλωτές με καινούρια αυτοκίνητα χωρίς πινακίδες και σαπάκια δεκαετίας και βάλε παρκαρισμένα στους δρόμους, σκοτεινές οικοδομές σε γειτονιές που πριν λίγα χρόνια αστραποβολούσαν από τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, άκεφους ανθρώπους χωρίς ψυχή, χωρίς νεύρο, χωρίς χαμόγελο να κυκλοφορούν σαν ζωντανές σκιές, κοιτάζεις τα ρούχα που φοράς και συλλογιέσαι χαμογελώντας ασυναίσθητα πως πριν χρόνια θα τα έδινες άνετα για μουσειακή χρήση, μιας και δεν θυμάσαι πια πότε αγόρασες το μπουφάν, τα παπούτσια, το παντελόνι, δεκάδες αδέσποτα γατιά και σκύλους να σε κοιτούν στα μάτια περιμένοντας κάτι, ακούς κλάματα μικρών παιδιών που με τεντωμένο χεράκι δείχνουν κάτι που θέλουν από το περίπτερο την στιγμή που ο συνοδός τους τα απομακρύνει τραβώντας τα…
…σου κόβεται κάθε διάθεση για τα πάντα και καταλαβαίνεις από πρώτο χέρι τι ακριβώς σημαίνει απλά να υπάρχεις και να νομίζεις πως ζεις……

Ἀπόστολος Ἀθανασάκης

εἰκόνα

(Visited 117 times, 1 visits today)




Leave a Reply