Ἡ «μαγεία» τῶν Χριστουγέννων

Ἡ «μαγεία» τῶν Χριστουγέννων

Περισσότερο ευσεβής πόθος παρά πραγματικότητα. Όνειρο χειμερινής νυκτός, που θα θέλαμε να είχαμε ζήσει, αλλά δεν το είδαμε ούτε καν στον ύπνο μας. Για τον ξύπνιο, δεν το συζητάμε….
Απλά το διαβάσαμε και το πλάσαμε στον νου μας με την πάροδο του χρόνου. Μας το καλλιέργησαν οι ξένες ταινίες, τα παιδικά μας διηγήματα και οι φωτογραφίες της Αθήνας, στο Ρομάντσο και στον Οικογενειακό Θησαυρό που διάβαζαν η μάνα και οι φίλες της.

Δεν παραπονεθήκαμε για δώρα που δεν πήραμε, δε δυσανασχετήσαμε για υποσχέσεις που δεν πραγματοποιήθηκαν, δεν κλάψαμε για επιθυμίες που έμειναν όνειρα γιατί απλά όλοι της γενεάς μας, μιας και πρακτικά ήμασταν στον ίδιο παρανομαστή, αφού δεν ξέραμε την διαφορά. Δεν έπαιρνε κάποιος για να ζηλέψουν οι άλλοι.

Έτσι τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά ήταν μια περίοδος για παιχνίδι κι άραγμα μακριά από το σχολείο, ευκαιρία για καλλίτερο φαγητό και γλυκό, που ήταν σπάνια στα χρόνια μας εκτός από το κέικ με τις σταφίδες, που υπήρχε πάντα στο σπίτι, καμμιά επίσκεψη στους παππούδες, αν ήμασταν σε κάποια κοντινή πόλη, άιντε και κάποιο καινούριο ρούχο ή παπούτσι. Όχι βέβαια αυτό που είδαμε και λαχταρήσαμε ίσως, αλλά αυτό που επέτρεπαν τα οικονομικά του σπιτιού.

Δώρο; Αραιά και πού κάποιο βιβλίο… Για να γίνουμε άνθρωποι, μιας και δεν ξέρω τι ακριβώς είχαμε γεννηθεί… και για να ξεστραβωθούμε, μιας και βαδίζαμε μόνιμα στο σκοτάδι της αμάθειας και της αγραμματοσύνης…

Κι έτσι, εκτός από το ίδιο δένδρο, με τα ίδια παιχνίδια πάντα και τις περυσινές ευχετήριες κάρτες για διακόσμηση, κάποιο ανεπαίσθητο τόνο εορτών έδιναν οι κάρτες που έφθαναν από όλη την Ελλάδα για τα χρόνια πολλά και σίγουρα η εξόρμηση για τα κάλαντα. Τα κάλαντα που πρακτικά ήταν και το μόνο έσοδο που διαχειριζόμασταν κατ’ αποκλειστικότητα.
Μια δερμάτινη μπάλα, ένα κουτί στρατιωτάκια, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια που να μην ήταν Ελβιέλες….
Απλά και φθηνά πράγματα, που αφήνουν ασυγκίνητα τα σημερινά παιδιά…
Άπιαστοι και ανεκτίμητοι θησαυροί για τις αναμνήσεις των μεσόκοπων του σήμερα…

Ποιά Μαγεία λοιπόν;
Αυτή που μάθαμε στα 20 φεύγα μας πως κάπου υπήρχε κι όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε ζήσει, αλλά όποιον και να ρωτούσαμε δεν μας διεφώτιζε μιας και ήταν κι αυτός μια από τα ίδια…..
Παράπονο;
Όχι βέβαια….
Μετά από μισό αιώνα ζωής; Δεν θα ‘λεγε….Απλές διαπιστώσεις μπερδεμένες με την ανάμνηση αγαπημένων προσώπων που χάθηκαν σταδιακά στο πέρασμα των χρόνων και τις μυρωδιές φαγητών που δεν ξαναφάγαμε, είτε γιατί τα συνδέσαμε με τον χαμό τους, είτε γιατί μας θύμιζαν «μαγείες» που δεν ζήσαμε και χρόνια που, κακά τα ψέμματα, οι περισσότεροι δεν τα νοσταλγούμε…
Άσχετα με το τι λέμε!!!
Καλές Εορτές να ‘χουμε!!

Ἀπόστολος Ἀθανασάκης

(Visited 113 times, 1 visits today)




Leave a Reply