Δημοκρατία σημαίνει νὰ πληρώνουμε καλὰ τοὺς …μπουμπούκους!!!

…καὶ νὰ μποροῦν νὰ μᾶς λὲν τὸ ἕνα ψέμμα πίσω ἀπὸ τὸ ἄλλο, παραμυθιάζοντάς μας μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς παπάτζες, πρὸ κειμένου νὰ πληρώνονται στὸ ἀκέραιον οἱ τραπεζῖτες…

Συζητᾶμε γιὰ τὸν (κάθε) μπουμποῦκο, ποὺ «ἐξαργυρώνει» τὰ «Ναί» του καὶ τὶς κωλοτοῦμπες του, ὅπως ὅλοι μέσα στὸ μπουρδελόβουλό τους:

Δημοκρατία σημαίνει νὰ πληρώνουμε καλὰ τοὺς ...μπουμπούκους!!!1

Οἱ ἑκατὸ πρῶτες ἡμέρες τῆς συγκυβερνήσεως Τσίπρα-Καμμένου.

Δημοκρατία σημαίνει νὰ πληρώνουμε καλὰ τοὺς ...μπουμπούκους!!!2

Οἱ «καλοὶ δημοσιογράφοι» δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὰ …βίτσια τῶν πολιτικῶν!!! (1)

Ὅλα αὐτά, ἀλλὰ καὶ πάρα πολλὰ ἄλλα, δὲν ἐγκίζονται ἀπὸ τὰ κουδουνισμένα τσογλάνια ποὺ τὸ παίζουν πολιτικοί.
Ἐπίσης δὲν ἐγκίζεται τὸ θέμα τῆς προασπίσεως τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων.
Καὶ φυσικὰ οὔτε λόγος γιὰ νὰ ἀρθῇ ἡ ἀσυλία τους, ποὺ παρανόμως καὶ ἀντισυνταγματικῶς, ὅλοι τους ὑπερπροστατεύουν.

Φθάνοντας λοιπὸν στὸ πέρας αὐτῆς τῆς περιόδου, ποὺ λειτουργοῦσε τὸ Ἑλλαδοκαφριστάν, τὸ μπουμπούκιον (κι ὄχι μόνον) ἀπαιτεῖ ἐπὶ πλέον τὸν μηδενισμὸ τῶν πραγματικῶν χρεῶν τῆς παρατάξεώς του, συγκρίνοντάς τα μὲ τὰ πλασματικὰ χρέη ποὺ μᾶς φόρτωσαν, μὲ τὰ νομομαγειρέματά τους, γιὰ νὰ ξελασπώσουν, λέει, τὶς τράπεζες, ποὺ μεθόδευσαν καὶ παγίωσαν τὴν τοκογλυφία ὥς ὕψιστον νόμο τῶν λαῶν…

…ἀλλὰ ἀκόμη κυκλοφορεῖ ἐλεύθερος, μᾶς κουνᾶ τὸ δάκτυλο καὶ ἰσχυρίζεται πὼς εἶναι νόμιμος ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ, τὴν στιγμὴ ποὺ μετέχει σὲ ὅλες τὶς ἀνομίες, τὰ ἐγκλήματα κατὰ τοῦ λαοῦ καὶ κυρίως μετέχει στὴν σύγχρονη γενοκτονία αὐτοῦ τοῦ λαοῦ.

Κι ἐπεὶ δὴ πρὸ ἡμερῶν καταπιασθήκαμε μὲ τὶς φωνές του κατὰ τοῦ πολάκη, νὰ θυμηθοῦμε ἐπίσης πὼς ὅλο αὐτό, κατὰ τὰ εἰοθώτα, εἶναι παράστασις.

Δημοκρατία θέλουμε; Μπουμπούκους (κάθε χρώματος) θέλουμε;
Σπασμένα δικά τους στόνδικό μας λογαριασμό θέλουμε;
Ἔ, καλὰ πηγαίνουμε…

Φιλονόη

Σημείωσις

Καὶ μόνον ποὺ ὁ ἀρχηγός του διαβουλεύεται μετὰ τοῦ χριστοφοράκου, τοῦ καταδικασθέντος, ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε τὸ εἶδος τους.
Καὶ μόνον ποὺ μετὰ ἀπὸ τόσα σκάνδαλα φανερά, ἀλλὰ καὶ πολλὰ περισσότερα κρυφά, βγαίνουν καὶ μᾶς τὸ παίζουν σωτῆρες, ἀρκεῖ…
Καὶ μόνον ποὺ ἀκόμη ἀκούγονται τὰ ὀνόματά τους, ὡς μοναδικές μας ἐπιλογές, παρά-ἀρκεῖ.

Τὸ …«χούι» ὅμως δὲν κόβεται.
Μία φορὰ καρέκλα, τουρλοσκύψιμο γιὰ πάντα.
Ἰδίως ἐὰν εἶσαι, σὰν τὸν παραπάνω, μέλος τῆς συμμορίας τῶν 300.

 

(Visited 126 times, 1 visits today)




Leave a Reply