Εἶναι ἤδη ἀργάμιση

Οι πραγματικοί φιλελεύθεροι μεταρρυθμιστές είναι ξένα σώματα μέσα σε όλους τους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς (εντός και εκτός βουλής).

Το ελεύθερο, αντισυμβατικό και σκεπτόμενο πνεύμα είναι σχεδόν αδύνατο να υποκλιθεί ή να υπακούσει σε κομματικά κελεύσματα πολιτικής σκοπιμότητας και να μην εκφρασθεί όταν κρίνει πως πρέπει να κάνει παρέμβαση.
Εκτός εάν ο πολιτικός σχηματισμός έχει ξεκάθαρη και αταλάντευτη κατεύθυνση μεταρυθμίσεως και ελευθερίας σε όλα τα επίπεδα, συμδυασμένη με ξεκάθαρες-μη διαβλητές δημοκρατικές διαδικασίες εκφράσεως και αξιολογήσεως.

Άκόμη και σε περιπτώσεις κομμάτων με θεσμοθετημένες εσωτερικά τάσεις, η πάλη -διαμάχη των τάσεων αυτών οδηγεί αργά ή γρήγορα σε πολιτικές και προσωπικές αντιπαραθέσεις και ρήγματα. Ειδικά δε, σε περιπτώσεις που ο πολιτικός σχηματισμός, προκειμένου να είναι πολυσυλλεκτικός, ενδίδει σε σκοπιμότητες και δεν ακολουθεί αταλάντευτα εσωτερικά θεσμοθετημένες αδιάβλητες διαδικασίες.
Εξ αυτού του λόγου οποιαδήποτε θεωρία ηγεσίας δε δύναται να εφαρμοσθεί και όλοι περιμένουν την γραμμή από τον εκάστοτε αρχηγό-ηγέτη, ο οποίος στις περισσότερες των περιπτώσεων το μόνο που κάνει είναι να διαμεσολαβεί μεταξύ των τάσεων-φράξεων-φατριών ή να χαράσει προσωπική πορεία, απαιτώντας την πλήρη υποταγή των υπολοίπων στις προσωπικές πλέον σκοπιμότητες.

Η απουσία ιδεολογικής μήτρας (γεννήσεως ιδεών) και στρατηγικής κατευθύνσεως (strategic management) με πλάνο υλοποιήσεως, είναι ένα θέμα που μάλλον ανάγεται στα γονίδια της ράτσας μας.
Δεδομένου πως απουσιάζει όχι μόνον από την κοινωνία μας, τα κόμματα, τις επιχειρήσεις μας και την χώρα μας αλλά και από εμάς τους ιδίους προσωπικά.
Ταυτόχρονα, με την διάθεση για κάθε είδους συνεργείας ή καλλιεργείας συνεργατικής κουλτούρας.
Γι αυτούς κυρίως τους λόγους δεν εμφανίζεται ένα ξεκάθαρα φιλελεύθερο κόμμα-σχηματισμός και για αυτούς τους λόγους εάν εμφανισθεί, χωρίς να τηρήσει τα ανωτέρω, εξαφανίζεται σύντομα.

Για αυτούς επίσης τους λόγους όλοι περιμένουν από κάποιον «ηγέτη» (τρίτο) την πολιτική τους σωτηρία αλλά ουδείς ακολουθεί αν δε κρίνει πως αυτό δεν υπηρετεί και τα προσωπικά του συμφέροντα.
Δυστυχώς όμως είμαστε πολύ κοντά στο σημείο χωρίς επιστροφή και δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια της απουσίας ενός τέτοιου πολιτικού σχηματισμού από το πολιτικό γίγνεσθαι του τόπου.
Ο τόπος περισσότερο από ποτέ χρειάζεται ένα πολιτικό σχηματισμό που θα θεσμοθετήσει εσωτερικά όλα τα παραπάνω και θα δώσει όραμα, ελπίδα και ξεκάθαρο σχέδιο εξόδου από τον φαύλο κύκλο της φτώχειας και της χρυσής μετριότητας.

Ο τόπος χρειάζεται επειγόντως ένα πραγματικά φιλελεύθερο σχηματισμό απαλλαγμένο από κάθε είδους (πρώην) πολιτικά βαρίδια, με νέους ανθρώπους, αρίστους και ικανούς να δείξουν τον δύσκολο δρόμο. Να εμπνεύσουν και να παρασύρουν τους υπολοίπους στον δυσκολοδιάβατο αλλά ενάρετο δρόμο της ελευθερίας. Με αντισυμβατικές αλλά δοκιμασμένες επιστημονικές μεθόδους να εκπονήσουν και να υλοποιήσουν στρατηγικό σχέδιο ανατάξεως του τόπου και αναστάσεως όλων ημών.

Σε διαφορετική περίπτωση όχι ούτε 20 χρόνια αλλά ούτε σε 200 δεν πρόκειται να εξέλθουμε από το «τούνελ» αργού ή ξαφνικού θανάτου, στο οποίο έχουμε εισέλθει από 40ετίας.
Βέβαια αργά ή γρήγορα η εκδίκηση του κατ΄εξακολούθηση βιασμού όλων των κανόνων της οικονομίας και ελευθερίας θα επιτελέσει το εθνικό έργο της αλλαγής νοοτροπίας και πεποιθήσεων-ιδεολογιών!
Μόνο που έως τότε θα έχει πέσει η χώρα και όλοι εμείς.

Είναι ήδη αργάμιση!

Ἀγαλιώτης Γεώργιος

εἰκὼν

(Visited 84 times, 1 visits today)




Leave a Reply