Χαμένο παιχνίδι

Το παιχνίδι για τον τόπο είναι χαμένο εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Η όποια πιθανότητα αντιστροφής της καταστάσεως χάθηκε το καλοκαίρι του 2014.
Η σοβαρότατη επιδείνωση που οδήγησε στο (ηθελημένο) κλείσιμο των τραπεζών και τον ασφυκτικό έλεγχο κάθε είδους συναλλαγής και πλούτου, μαζί με την άνευ προηγουμένου φορολαίλαπα, έδωσε την χαριστική βολή.

Εδώ και πολύ πολύ καιρό δεν περιμένω τίποτα άλλο παρά την γενική κατάρρευση (μισθοί Βουλγαρίας και μηδενικές συντάξεις που κάποτε με τρόλαραν όταν τα έγραφα).
Το πλήρωμα του χρόνου όμως ήλθε.
Μαζί του έρχονται τα συσσίτια, οι νεόπτωχοι η αναλφάβητη νομενκλατούρα και η υποχρεωτική μετανάστευση.

Σημείο μηδέν δεν υπάρχει στην οικονομία όπως και στην ζωή.
Απλά υπάρχει η απόφαση να τεθεί ένα τέλος στην μιζέρια και την φτώχεια που μας ζώνει από παντού.

Αυτά όμως απαιτούν θέληση, αυτογνωσία, αυτοκριτική, εσωτερική δύναμη και τεράστιο κόπο.
Άρα ας «απολαύσουμε» την διαδρομή και όταν θα έλθει η ώρα τα ξαναλέμε…

Προς το παρόν ας κάνει ο κάθε ένας τον σχεδιασμό του.
Έτσι κι αλλιώς η οικονομία και η ίδια η ζωή θα εκδικηθούν για τους συνεχομένους παραφύσιν βιασμούς δεκαετιών στον τόπο.
Η ώρα που τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα μας ζητήσουν τον λόγο δεν είναι πολύ μακρυά.

Επίσης η ώρα που το λεφτόδεντρο δεν θα μπορεί να ταΐσει πλέον τους «βολεμένους-ημέτεροους» κάθε είδους και αποχρώσεως είναι πάρα πολύ κοντά.
Για αυτό σας λέω ας απολαύσουμε την διαδρομή.
Έτσι κι αλλιώς το «είδος μας» (οι του ιδιωτικού τομέα) δεν μασάει από τέτοια.
Το πολύ πολύ να την κάνουμε για αλλού!
Ελλάδα, Κύπρος, Βουλγαρία, Γερμανία, Ολλανδία και η αγαπημένη Αγγλία δυό, τρείς ώρες δρόμος!

Μασάει η κατσίκα ταραμά;

Ἀγαλιώτης Γεώργιος

εἰκὼν

(Visited 128 times, 1 visits today)




Leave a Reply