Φαῦλοι, φαυλότητες καὶ δημοκρατία

Τὸ πολίτευμα τῆς δημοκρατίας θὰ εἶχε κάποιο ἐνδιαφέρον ἐὰν ἐξασφάλιζε καθεστὼς ἐλευθερίας.
Ἀπὸ τὴν φύση του ὅμως εἶναι φαῦλο καὶ τελικὰ ὁδηγεῖ σὲ καλυμένο κομμουνισμό.

Ἀναφορικὰ μὲ τις ἐχθεσινὲς ἑορτές, τοὺς προ-χθεσινοὺς ἐσπερινοὺς κλπ εἶναι φανερὸ ὅτι εἶναι καὶ ἐξόχως ἐπικερδές.

Γιὰ τὴν ἑπταετία (τὴν χούντα ἐπὶ τὸ ἰσπανικότερον) ἡ δοξολογία ποὺ τῆς γίνεται ἀπὸ ὁρισμένους γιὰ τὴν ἐντυπωσιακὴ οἰκονομικὴ πολιτικὴ (τὸ ὁμολογῶ, ῥίξτε μίαν ματιὰ στοὺς δεῖκτες) δὲν μπορεῖ νὰ κρύψῃ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπανέφερε στὴν κυριολεξία τὸ φαληρημένο καὶ ἀπαξιωμένο πολιτικὸ προσωπικὸ μὲ δόξες καὶ τιμές.
Ἀπέτυχε δηλαδὴ ἡ δικτατορία νὰ ἐπιτύχῃ τὸ σημαντικότερον.

Τὰ περὶ δημοκρατίας καὶ ἄλλων ἱερῶν δισκοπότηρων, ποὺ ψελλίζει τὸ σημερινὸ προσωπικό, τὰ κατανοῶ.
Αὐτὸ ποὺ δὲν κατανοῶ εἶναι τὰ μυρηκαστικὰ που ἀναμυρηκάζουν μὲ θρησκευτικὴ κατάνυξη τὰ ἴδια κλισέ.

Νὰ εἶχε καλὰ καὶ ἔτη πολλά.

Μαλαμούλης Δημήτρης

εἰκόνα

 

(Visited 50 times, 1 visits today)




Leave a Reply