Δειλοὶ κι ἄβουλοι ἀντάμα, προσμένουμε ἴσως κάποιο θαῦμα… (τιμῆς ἔνεκεν!)

(Δὲν μοῦ ἀρέσουν τὰ μνημόσυνα καὶ δὲν εἶναι χάριν μνημοσύνου ἡ δημοσίευσις, ἀλλὰ χάριν ἐπανατοποθετήσεώς μας ὡς ἄτομα κι ὡς κοινωνίες!!!)

Ἦταν τὸν Ίούνιου τοῦ 2011 ποὺ φίλη μοῦ παρουσίασε ἕναν συγκλονιστικὸ μονόλογο τοῦ Στάθη Ψάλτη καὶ ἔγραψα τὰ κάτωθι:

Συνέχεια

Χαζεύοντας γύρω ἀπὸ τὶς …παρελάσεις!!!

Τὸ ἕνα κεντρικὸ θέμα τῶν συζητήσεων (ἀληθῶς ἢ ψευδῶς) πραγματεύεται τὸ ἐὰν πρέπῃ, ἢ ὄχι, νὰ γίνονται παρελάσεις στὴν χώρα μας, πρὸ κειμένου νὰ θυμοῦνται οἱ παλαιοὶ καὶ νὰ διδάσκονται οἱ νέοι.
Δική μου θέσις;
Οἱ παρελάσεις εἶναι ἄχρηστες, ὅταν ἡ ἴδια ἡ (φερομένη ὡς) πολιτεία τὶς ἀντιμάχεται καὶ εἶναι χρήσιμες ὅταν ἡ ἴδια ἡ (φερομένη ὡς) πολιτεία τὶς τιμᾶ, τὶς περιφρουρεῖ καὶ τὶς διδάσκει. Συνέχεια

Θυμᾶμαι…

…πὼς σὰν σήμερα οἱ παπποῦδες μας ἀπηλευθέρωσαν τὴν Καλαμάτα…

Θυμᾶμαι…
…πὼς μοῦ ἐκληροδότησαν τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὸν σεβασμὸ πρὸς τὴν Ἱστορία μου… Συνέχεια

Ξεκινᾶμε ἀπὸ τὸ νὰ ἐκτιμήσουμε αὐτὰ ποὺ …ἀξίζουν!!!

Ξεκινᾶμε ἀπὸ τὸ νὰ προστατεύσουμε αὐτὰ ποὺ ἀξίζουν…
Τὰ ὁποία, ὅλως …«συμπτωματικῶς», εἶναι κι αὐτὰ ποὺ πραγματικὰ διαθέτουμε καί, τελικῶς, τὰ ἀληθῆ καὶ τὰ σπουδαία…!!!

Δῆλα δὴ εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὰ ἐπίπλαστα, τὰ ψευδῆ καὶ τὰ περιττά.
Εἶναι ὁ κόσμος μας, οἱ δικοί μας ἄνθρωποι καί, κυρίως, αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν σὲ ἐμᾶς, ὅπως γιὰ παράδειγμα κάποια ξεχασμένη μητέρα, κάπου στὸ βάθος τῆς …ζωῆς μας!!! Συνέχεια

Θές καί εἰδήσεις σήμερα;

Ἄφησέ τες καλλίτερα.
Κῦττα δίπλα σου…
Ἀγκάλιασε τὸν/τὴν σύντροφό σου…
Χάιδεψε τὸ κεφάλι τοῦ παιδιοῦ σου…
Χαμογέλασε στὸν γείτονα (ναί, σὲ ἐκεῖνον τὸν …ἀνισόῤῥοπο!!!)… Συνέχεια

Γιὰ μία καλὴ χρονιὰ δὲν ἀρκοῦν οἱ εὐχές… (ὑπενθύμισις)

 

Ἕνα κείμενον, ἀκριβῶς ἕνα ἔτος πρὶν δημοσιευμένο, γιὰ νὰ ξανασταθοῦμε καὶ νὰ ξανασκεφθοῦμε καὶ νὰ ἐπανατοποθετηθοῦμε…
Φθάνει ἡ ὥρα…
Ἂς παραμείνουμε ἐπικεντρωμένοι στὸν Σκοπό μας!

Καλὴν χρονιὰ λοιπόν!

Εἶναι στεῖρες ἀπὸ μόνες τους, ἐὰν δὰν συνοδεύονται ἀπὸ ἐνεργοποίησιν…

Σαφῶς καὶ εὔχομαι τὰ καλλίτερα γιὰ ὅλην τὴν Ἀνθρωπότητα καὶ εἰδικῶς γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες…
Σαφῶς καὶ θὰ ἤθελα, αὐτὴ εἰδικῶς ἡ χρονιά, νὰ εἶναι ἡ χρονιὰ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἀνοδικῆς μας πορείας…
Σαφῶς καὶ θὰ μποροῦσα νὰ τὰ πιστέψω αὐτὰ ἐὰν δὲν ἤξερα πὼς γιὰ νὰ συμβοῦν κάτι ἄλλο πρέπει νὰ ἀλλάξῃ, στὴν ῥίζα τῶν πάντων. Κάτι ποὺ ἀλλάζει, οὔτως ἤ ἄλλως, μὰ ποὺ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς θέλει τὸν χρόνο του γιὰ νὰ τὸ ἀντιληφθῇ…
Κι αὐτὸ τὸ κάτι λέγεται συνειδητοποίησις. Συνέχεια