Φτώχεια τῆς Γῆς μας, ὁ Πλοῦτος τῆς Ζωῆς μας

Οὐδεὶς Ἕλλην ἐσκοτίσθη γιὰ τήν φτώχεια τῆς γῆς του. Τὴν γλέντησε τούτη τὴν φτώχεια. Στὴν μεγάλη, τὴν δυνατὴ Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία, τότε τόν χρυσὸ καιρό της, οἱ «ἐλεύθεροι πολίτες» πέρναγαν κοτσάνι μὲ φακή, κρασάκι καὶ κριθαρένιο ψωμί. Ἀραιὴ καί ἑορταστικὴ ἦταν ἡ καλοφαγία. Τὸ μόνο ποὺ δούλευε ἄφθονα καὶ πληθωρικὰ ἦταν «ὁ νοῦς», ἡ σκέψις, τὸ πνεῦμα. Καὶ τὸ ἀνδριλίκι, ποὺ ἀντιμετώπιζε νικηφόρα ὀρδὲς ἀπὸ Ἀσιάτες ἐπιδρομεῖς, σὲ δυσαναλόγους ἀλλὰ νικηφόρους ἀγῶνες. Συνέχεια

Περάσαμε κι ἐμεῖς χούντα…

Πριν μερικά χρόνια που πήγα στην Πράγα είχα ενημερωθεί να επισκεφθώ το εστιατόριο αυτού του κυρίου. Άριστο το φαγητό του, αλλά πιο άριστος ο ίδιος. Οκτώ γλώσσες μιλούσε, αλλά η έκπληξη ήταν τα πολύ καλά ελληνικά του. Τα έμαθε στην Κρήτη, δουλεύοντας πριν χρόνια εκεί. Είπαμε πολλά. Κάποια στιγμή το ‘φερε η κουβέντα και του λέω «περάσαμε χούντα επτά χρόνια από κάτι δεξιούς μισότρελλους φασίστες».
«Κι εμείς για τέσσερις δεκαετίες από κάτι αριστερούς μία απ’ τα ίδια», και έβαλε τα γέλια… αλλά μετά σοβάρεψε απότομα κι έμεινε για λίγο αμίλητος. Συνέχεια

Οὐδέποτε ἦλθε κάποια δικτατορία ἀπρόσκλητη!!!

Στο τέλος της σχολικής χρονιάς 1966-67, η διεύθυνση της Ιωνιδείου Προτύπου Σχολής του Πειραιά, στην οποία φοιτούσα ήδη και είχα μπεί με εξετάσεις μετά το δημοτικό, απεφάσισε να ξαποστείλει όλους τους μαθητές του Α4 της Πρώτης Λυκείου (45 τον αριθμό), με το αιτιολογικό ότι όλοι (κι εγώ μαζί) είχαμε επιδείξει ανάρμοστη, προς τα ελληνοχριστιανικά ήθη της εποχής, συμπεριφορά, επειδή μας είχανε πιάσει επ΄ αυτοφώρω να συμμετέχουμε σε συλλαλητήρια και διαδηλώσεις.
Συνέχεια

Χιῶτες ποὺ …δὲν ἐκτίμησαν τὴν «ἑλληνοτουρκικὴ φιλία»!!!

Νὰ ἐδῶ, Χιῶτες ποὺ δὲν πίστεψαν στὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία καὶ ἐξεγέρθησαν ἐναντίον τοῦ Σουλτάνου, παρακούοντας ἀκόμη καὶ τὸν Πατριάρχη μας……

Χιῶτες ποὺ ...δὲν ἐκτίμησαν τὴν «ἑλληνοτουρκικὴ φιλία»!!! Συνέχεια

Καμμία θυσία δὲν πάει χαμένη…

Καμμία θυσία δὲν πάει χαμένη...Και εγώ δάκρυσα, και δε μπόρεσα να του το κρύψω. Με είδε και με μάλωσε τρυφερά. Μου είπε:«Μην λυπάσαι! Καμμιά θυσία δεν πάει χαμένη. Η Ελλάδα ελευθερώθηκε, αυτό έχει σημασία!». Η νύκτα προχωρούσε και σύντομα θα έπρεπε να φύγω. Σηκώθηκα για να τον χαιρετήσω. Του είπα: «Γρηγόρη, πρέπει να φύγω τώρα. Πες μου, τι θέλεις να πω στους Έλληνες του 2015;». Με κύτταξε στα μάτια με το διεισδυτικό του βλέμμα. Μου απάντησε: Συνέχεια

Σὲ αὐτὸ τὸ φέρετρο ἀκουμπᾶ ἡ Ἑλλάδα!

Σὲ αὐτὸ τὸ φέρετρο ἀκουμπᾶ ἡ Ἑλλάδα!Ἦταν 28 τοῦ Φλεβάρη τοῦ 1943. Κατοχὴ, πείνα καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς νὰ θρηνῇ ἐπάνω στὸ φέρετρο τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ.
Ἡ κηδεία τοῦ ποιητοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ, ποὺ ἔγινε στὸ Α΄ νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν, ἐξελίσσεται σὲ μεγάλη ἀντικατοχικὴ ἐκδήλωση, μὲ τὴν συμμετοχὴ χιλιάδων κόσμου καὶ ὁ Ἄγγελος Σικελιανός, νὰ ἀπαγγέλῃ τὸ συγκλονιστικὸ
«Ἠχῆστε σάλπιγγες…»
Συνέχεια