Λαὸς ποὺ ἀγαπᾶ τὴν εἰρήνη ξέρει καὶ νὰ τὴν ὑπερασπίζεται

Λαὸς ποὺ …βαριέται νὰ ὑπερασπισθῇ τὴν εἰρήνη καὶ τὴν Ἐλευθερία του, μιλᾶ γιὰ μπουρδολογίες καὶ παπαρολογίες ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ἀκούει αὐτὲς τὶς κοτσανολογίες καὶ τὶς χειροκροτεῖ.

Συνέχεια





Θεϊκὴ συγχώρεσις

 

Οἱ Ἕλληνες Τραγῳδοὶ ἦσαν οἱ πρῶτοι ποὺ φανέρωσαν τὸ τίμημα ποὺ πληρώνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὴν πικρία, τὴν βεντέτα καὶ τὴν ἐκδίκηση. Σκέψεις σὰν αὐτὲς δὲν μᾶς ἀφήνουν σὲ εἰρήνη καὶ εὐτυχία. Ἄρα πρέπει νὰ προσπαθήσουμε νὰ βροῦμε τὴν δύναμη νὰ συγχωρήσουμε συγγενεῖς, φίλους, συνεργάτες. Καλλίτερα τὸ εἶπε ὁ Σαίξπηρ: «Τὸ λάθος εἶναι ἀνθρώπινο, ἡ συγχώρεση θεϊκή»· δηλαδὴ ἡ συγχώρεσις εἶναι πολὺ δύσκολο πρᾶγμα. Συνέχεια





Δυστυχῶς ὁ ἐμφύλιος ἔχει ξεκινήσῃ…

Κατόπιν ενδελεχούς έρευνας, εδώ δίπλα στο τουϊτερ, μπορώ υπεύθυνα να σας διαβεβαιώσω ότι ο εμφύλιος εχει ήδη ξεκινήσει.

Από την μία πλευρά είναι κάτι αμόρφωτα, αγράμματα συριζογκαγκανοβλαχάκια, που κάτω από κουκούλες και ψεύτικα προφίλ, κάνουν κακή επίδειξη του πόσο ξέρουν να βρίζουν, ενώ η κωλάθρα τους έχει γίνει σουρωτήρι από τις ψωλ@ές αυτών που έκαναν κυβέρνηση.
Κι από την άλλη βρίσκεται το νοήμον κοινό.

Συνέχεια





Ψάχνει κάποιος γιά τούς ἀπαγωγεῖς Λεμπιδάκη;

 Κι ἀναφέρομαι στοὺς πραγματικοὺς ἀπαγωγεῖς κι ὄχι στοὺς …«μπράβους» τῶν ἀπαγωγέων…
Διότι αὐτὴ ἡ εἰκόνα:

…μοῦ ἀποδεικνύει πὼς κάτι δὲν πηγαίνει καὶ τόσο καλὰ μὲ τὸ ζήτημα αὐτό.

Τὰ ἁπλούστερα ἐρωτήματα ποὺ ἀνακύπτουν, ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἀπαγωγή, εἶναι: Συνέχεια





Φοβᾶσαι τούς …«ἐμφύλους»;

Ξέχνα τους… Δὲν ἔχουν λόγο ὑπάρξεως. Βασικῶς εἶναι τόσο μικρὴ μειοψηφία, ποὺ γιὰ νὰ γίνουν ὑπολογήσιμοι, θὰ περάσῃ χρόνος πολύς, ἐὰν προλάβουν.

Φοβᾶσαι τά νομοσχέδια;
Ξέχνα τα… Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἀπὸ ἀρχῆς του αὐτὸ τὸ κράτος ἀνθελληνικοὺς νόμους ἐπέβαλε, γιὰ νὰ προστατεύῃ τὰ τσιράκια τῶν τοκογλύφων. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, θὰ κληθοῦμε νὰ ἀποδείξουμε τὸ ἐὰν δικαιούμεθα, ἢ ὄχι, νὰ αὐτοαποκαλούμεθα Ἕλληνες. Κι αὐτὰ δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ νόμους καὶ μὲ τραπεζικὲς γραμμές. Συνέχεια





Δάσκαλοι ὁδηγήσεως

Θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω κάτι τὸ ὁποῖον θεώρησα σημαντικό:

Πρὸ ἀμνημονεύτων ἐτῶν τὴν πρώτη ἡμέρα ποὺ ξεκινοyσα τὰ μαθήματα ὁδηγήσεως – τότε ἤμουν στὸ Λονδίνο – ὁ (Ἄγγλος) δάσκαλος τῆς ὁδηγήσεως, τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ μοῦ εἶπε, ὅταν ἑγὼ κάθισα στὸ τιμόνι ἦταν: «ἀπὸ ἐδῶ κι ἐμπρός, ὅταν κάθεσαι στὸ τιμόνι, θὰ σκέπτεσαι πὼς ἔχεις στὰ χέρια σου ἕνα φονικὸ ὄργανο!». Αὐτὴ ἡ παραίνεσις ἐχαράχθη στὸ μυαλό μου ἀπὸ τότε. Συνέχεια