Τοῦ ἀνδρειωμένου ὁ θάνατος, θάνατος δὲν λογιέται…

Θυμᾶμαι τὴν πρώτη φορὰ ποὺ προσκύνησα στὰ «Φυλακισμένα Μνήματα» στὴν Λευκωσία, ὅπου ἐλαφροκοιμῶνται ἀγρυπνώντας οἱ ἥρωες τοῦ Κυπριακοὺ Ἀγῶνος. Ἀμούστακα παιδιὰ οἱ περισσότεροι, ἀψήφισαν τὸν ἐχθρὸ θυσιάζοντας τὴν ζωή τους γιὰ «νὰ βροῦν τὰ σκαλοπάτια ποὺ πᾶν στὴν Λευτεριά.»

Στὸ μυαλό μου ἦλθε ἀμέσως ὁ συμμαθητής μου Χρῆστος Χατζόπουλος….
Τέτοια τοῦ ἔπρεπε τιμή….

Τὴν Κυριακὴ ἡ πατρίδα μου, τὸ Διδυμότειχο, ἀπέδωσε τὰ ἀπὸ καιροῦ ὀφειλόμενα σ’ ἔνα δικό της παιδί, ποὺ θυσίασε τὸν ἀνθὸ τῆς νιότης του γιὰ τὴν πατρόδα, καὶ μάλιστα σ’ ἕνα προκεχωρημένο φυλάκιο τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν μαρτυρικὴ Κύπρο.

Τοῦ ἀνδρειωμένου ὁ θάνατος, θάνατος δὲν λογιέται...1 Συνέχεια





Δὲν μὲ φώναξαν ποτὲ ὅταν μοίραζαν κέρδη!

Δὲν μὲ φώναξαν ποτὲ ὅταν μοίραζαν κέρδη!Ἔρχεται ὁ διαχειριστὴς μὲ τὰ κοινόχρηστα.

-Μπορὼ να σᾶς κανῷ μιᾷ ἐρωτήσῃ. Συνήθως, ἅμα τοῦ πεῖς «ναί» κάνει δεκαπέντε, ἀλλὰ τέλος πάντων. Τοῦ ἔγνεψα νὰ προχωρήσει.

-Ἐδωσε ὁ Ἀλογοσκούφης στίς τράπεζες 28 δίς εὑρῶ;

Ναὶ τοῦ λέω, τὰ ἔδωσε! Συνέχεια





Θὰ μποροῦσε…

 

Θὰ μποροῦσε...Κάθε φορά ποὺ πηγαίνω Σούνιο, ἀπὸ τὴν παραλιακή, μοῦ ἔρχονται στο μυαλὸ οἱ κουβέντες ἐνὸς φίλου ἀπὸ τὴν Ἀμερική.

Ὅταν τὸ 2010 εἴχαμε κάνει μαζὶ τὴν διαδρομή, μοῦ εἶπε ἐντυπωσιασμένος:
«Τὶ Γαλλικὴ Ῥιβιέρα, Μονακὸ καὶ ἀνοησίες… Συνέχεια