Ζητεῖται ἀνθρωπιά!

 

Ζητεῖται ἀνθρωπιά! φίλη μου Μαρία πρ χθς πέρασε λην τν μέρα της πασχολουμένη μνα κα μόνον ργο:

Ν περιμαζέψ κα ν στεγάσ τρες στέγους. 

Ναί, ταν γνωστοί της. Φίλοι της. Κα τος πέταξαν στν δρόμο. 

Μαρία, μία π τς δεκάδες λεύθερες παγγελματίες πο ζον κάτω π τριον τς φτώχειας πλέον, τρεξε. 

Δν σκέφθηκε οτε γι μίαν στιγμ πς μαζύ τους θπιδεινωθον τ προβλήματά της, ποδη εναι βουνά!

Δν νοιάστηκε ν κυττάξ τ μέλλον της, τ μέλλον τν παιδιν της κα φυσικ τς πιχειρήσεώς της πο βουλιάζει π τν ληστρικπιδρομ τν κουδουνισμένων. 

Οτε κασχολήθηκε μ τπ πλέον βάρη πο συγκέντρωσε λόγ τς θανς το συντρόφου της.

Μαρία, νθρωπος πάντα, σ κάθε της στιγμή, νοιάστηκε μόνον γι τος τρες νθρώπους πο θ περνοσαν τν νύκτα τους στν δρόμο. 

Ατ εναι Μαρία. τσι εναι μόνον Μαρία πογ ξέρω. Κα κάτι λιγοστοκόμη. 

Θταν καλ νμασταν λοι τσι, λλ δν εμαστε. 

Θταν θαυμάσια ννοίγαμε λοι τ σπίτια μας, λλ δν τ κάνουμε. 

Θταν πέροχο ατ τ δεκάδες διαμερίσματα πο παραμένουν δεια, ν γεμίσουν μνθρώπους πο κοιμονται στος δρόμους, λλ δν γεμίζουν. Παραμένουν δεια. 

Ζητεται νθρωπιά!

Ἐὰν γι  μίαν μόνον στιγμ συνειδητοποιήσουμε τ πόσο λίγο πέχουμε λοι π τν ζω τοστέγου, τότε σως ν τν βρομε μέσα μας. 

Διαφορετικς εμαστε χαμένοι!

Ζητεται νθρωπιά! πλους  μας! χι μόνον π κάτι λιγοστς Μαρίες πο θ μοιραστον τ ξερό τους παξιμάδι μ τν τσακισμένο π τ κτυπήματα συνάνθρωπο.

Δν τν ναζητομε στ κράτος. Ατ μς τελείωσε. 

μες, μόνον μες τν χουμε! 

μες πρέπει ν σκάψουμε μέσα μας, νναζητήσουμε μ φροντίδα κενα τ συναισθήματα πο χάσαμε. 

Ζητεται νθρωπιά κα ξέρω πς θ τνβρομε!

Τόσο δπέχουμε! Τόσο δά! 

Κοντεύουμε!

Τότε εναι πο τίποτα κα κανένας δν θ μπορ ν μς νικήσ!

Φιλονόη.

φωτογραφία

(Visited 36 times, 1 visits today)




Leave a Reply