Ἐγώ θά βγάλω τό φίδι ἀπό τήν τρύπα του κι ἐσύ θά πάρῃς τήν τρύπα;

Ἐγώ θά βγάλω τό φίδι ἀπό τήν τρύπα του κι ἐσύ θά πάρῃς τήν τρύπα;

«Δν γίνεται ῥὲ φίλε νφάω γτν πούτσα κανλθς σνμκυβερνήσς!!! Δν γίνεται! χω κάνει μόνος μου λον τν γώνα, χω φάει λα τσκατά καί θά φέρω σένα νά μοκάτσς στόν σβέρκο; Θ σ φάω! Μόνος μου θ τ κάνω! ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ!!!» ( Στεφανία λέει συχν τ παραπάνω κι γ συμφων μαζύ της πόλυτα!!!) 

Δν γίνονται λοιπν ατά.   θ βγομε παρέα ν φμε τν καταιγίδα, θ τν φάω μόνη μου  κα κατ’  πέκτασιν θ πράξω ργότερα μόνη μου τ πάντα. γ θ μ σώσω! Σωτρες δν χρειάζομαι!

Βέβαια, τ παραπάνω τχω γράψει ρκετς φορές, μλλα λόγια. χω γράψει γι τος ρίστους, τος ποίους θεωρ μοναδικος κι παραιτήτους, πρ κειμένου ν μς βγάλουν π κάθε λογς πηγάδι. λλ οριστοι εναι δη στν δρόμο καὶ  παλεύουν. Εναι κείνοι πο τρνε τν πρώτη φωτι κα  τν ντέχουν. Δν μπορον ατο πο καψαλίζονται ν φωνάξουν τος μ καψαλισμένους γι νναλάβουν τνία… Δν παίζει τέτοιο σενάριο κι ς μν ξερογλείφονται κάποιοι μρεξι. 

Ποιοί εναι οἱ  ριστοι;

Θ τ θέσω νάποδα. 

ριστοι δν εναι ατο πο βουλιάζουν στν καλοπέρασί τους. Οτε κενοι πο νοιάζονται μόνον γι τ πότε θ ξαναβρεθον στ σκυλάδικο. Οτε κείνοι πο πέφτουν σνα κρεβάτι πρ κειμένου νποκτήσουν να π  πλέον χρηστο στολίδι. Οτε κενοι πο σιωπον κα συναινον κα συμπράττουν μ τν κατακτητή. Οτε  κενοι ποπαναστατον μέν μέσα τους, λλ τ βουλώνουν, διότι λπίζουν τι μόλις περάσ  καταιγίδα θ ξαναβρον τν συχία τους κα τ χαμένα προνόμια. Οτε κενοι πο πασχίζουν ν μείνουν στν πλευρ το δοσιλόγου μπώτερο σκοπ  τ μεγαλύτερο κέρδος. 

ριστοι εναι ατο πο δν χρειάζονται τίποτα γι ν ζον λεύθεροι! Ατο πο δν φοβήθηκαν τν θάνατο κα βγκαν στν δρόμο χορεύοντας μαζύ του! Ατο  ποὺ  δν πελόγισαν κανέναν καθςπρεπισμ κα  καμμία λυσίδα. Ατο  πο  στν βωμ τς λευθερίας καψαν κάθε τι π ατ πο τος κρατοσαν στν παρελθόν τους φυλακισμένους. Ατο  πο πρτα κι πάνω πλα τβαλαν μ τ δικό τους, τομικ βόλεμα. Ατο  πο πρτα στήριξαν τν συνάνθρωπο κα μετ τν αυτούλη τους. 

ριστοι εναι ατο πο πεθαίνουν γι νπερασπιστον τ δίκαιον.  Ατοὶ  ποὁ  συναγωνιστς γινε συμπολεμιστής τους. Ατο πο ξέχασαν οκογένεια, παιδιά, φίλους πρ κειμένου νναδομήσουν τν Πατρίδα. Ατο  ποὺ  διατηρον τθος τους κα τ τροφοδοτον καθημερινς μ νέα δεδομένα. Ατο πο εναι πόλυτοι μ τ πάντα, κι ς ρχονται σ σύγκρουσι μ  αώνων ποχαύνωσι. Ατο  πο πιστεύουν πς πρέπει ν γκρεμιστ τ  σαθρτοτο οκοδόμημα, πρ κειμένου νναδομηθῇ  σ  νέες  βάσεις.

Θά βγον λοιπόν οριστοι στόν δρόμο, θά φνε λο τό μανίκι καί θά δεκτον κάθε δυνατή πίεσι γιά νά λθ κάθε τεμπέλης, δοσίλογος νδιάμεσος νά ναλάβ τήν διακυβέρνησι τς νέας τους ζως; 

Δν γίνεται… Δν θ τν φήσουν…. 

Τώρα γκρεμίζουμε! Θ διαλυθον τπάντα διότι τσι τος πρέπει! Θ γίνουν λα σκόνη! Στάκτη κα καπνός! 

Μέσα π τν στάλτη, μέσα π τν σκόνη κα τρείπια θναγεννηθ τ νέον. Τραον! Τπόλυτον! 

Κι ατ τραον κι πόλυτον δν πρόκειται ν γίν μὲ  σαθρλικπ τ χθές! 

λα π τν ρχή! 

σοι τ κατάλαβαν, πράττουν. 

σοι δν τ κατάλαβαν πασχίζουν ν τ σταματήσουν! 

Τ Τέλος, πο θ εναι Τέλειον, θ μς ποδείξ ποις ταν ποιός.

Φιλονόη. 

Σημείωσις-διευκρίνησις:

  λέξις ριστος σημαίνει πολλ περισσότερα π ατ πονέφερα παρ πάνω. λλ μ τ σημεριν δεδομένα, μέσα π τν σημεριν κατάντια, μέσα π τν τόση λοβοτομ ποχουμε φάει, ατς εναι σήμερα ριστος. 

Σ καμμίαν τν περιπτώσεων δν προσεγγίζει τν πόλυτον, μ τν πολύτως κριβρμηνεία τς λέξεως. λλ εναι να νδιάμεσον στάδιον γι ν περάσουμε σ ατκριβς πο πρέπει ν δομήσουμε! ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ π παντς κα  γι τ ΟΛΟΝ! 

χουμε μικρύνει. χουμε γίνει λιγότεροι π ατ πο Φύσις μς ρισε. χουμε μως μπε  σ μίαν νοδικ πορεία, τέτοιαν ποναγκαστικς θ μς δηγήσ στν κφρασι τς πολύτου ριστείας. Εναι μονόδρομος. 

Ατν τν στιγμ μαζεύουμε τ κομμάτια μας. ναδομομε, μ οσιαστικς δίχως πολλ πρωτογενλικά, τ ΟΛΟΝ! Θ τ φθάσουμε λοι σοι τχουν προαποφασίσει. Μ κάθε δυνατ τίμημα, θ τ φθάσουμε. τσι «μς λαχε»! 

Ατο  πο δν μπορον   δν θέλουν   δν ντέχουν, δν θ τ φθάσουν.  Μ ατος δν σχολούμαστε πλέον. Δν χει κανέναν νόημα. Τώρα στήνουμε τ πόδια γερ στδαφος κα  κάνουμε τ πρτα μας βήματα. Ατο πο κάνουν τ βήματα θ βρεθον αριο μπρός. Ολλοι, πως στρωσαν θ κοιμηθον.  

φωτογραφία

(Visited 41 times, 1 visits today)




Leave a Reply