Ποῦ εἶναι ὁ τᾶφος τοῦ Νικηταρᾶ;

 

Ποῦ εἶναι ὁ τᾶφος τοῦ Νικηταρᾶ;1

Νικήτας ταν πάντα π τος γαπημένους μου ρωες. π τ πρόσωπα πο πάντα θαύμαζα γι τν κεραιότητα, τν δολον πατριωτισμό τους κα τθος τους. 

Γνωρίζουμε φυσικ πς πέθανε πάμπτωχος. Ατ πο δν γνωρίζουμε εναι τ πο εναι τφος του.
ταν  λοιπόν τόσο σήμαντος ςτε νά μήν νδιαφερθ κανες πρό κειμένου νά βάλνα σημάδι; Τί στό καλό; Γι τν Νικηταρ μιλμε. 

ναζητντας λοιπν κάποιο στοιχεο γι τν τάφο το Νιήτα πεσα στ παρακάτω ρθρον τογγέλου Σακκέτου. 
Θλίψις  κι
πογοήτευσις!

Φιλονόη.

Πού είναι –αλήθεια- ο τάφος του Νικηταρά, του επονομαζόμενου «τουρκοφάγου»;

Απάντηση σε ερώτημα φίλων της ιστοσελίδας μας, που θέλουν να πληροφορηθούν ποιος ήταν ο Νικηταράς, ο γνωστός και φλογερός αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, που πέθανε πάμπτωχος θυσιάζοντας σχεδόν τα πάντα για την ελευθερία της Πατρίδος μας!..

O αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, Νικηταράς!..

O αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, Νικηταράς!..

Ο ΠΟΛΥΦΗΜΙΣΜΕΝΟΣ αγωνιστής της Επανάστασης του 1821, ο φλογερός Έλληνας ήρωας Νικηταράς (Μεγάλη Αναστασίτσα, Αρκαδία 1780 – Πειραιάς 1849) είναι ένα ψευδώνυμο του μεγάλου αγωνιστή της Επανάστασης του 1821,Νικήτα Σταματελόπουλου. Πρόκειται περί ανιψιού τού Θοδωρή Κολοκοτρώνη!

Παιδί ακόμη ακολούθησε ακόμα τους αγωνιστές στα βουνά της Πελοποννήσου, μετά την εκτέλεση του πατέρα του, αρματολού και του αδελφού του, από τους Τούρκους.

Το 1818, στην Καλαμάτα, μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, τον άλλο χρόνο πήγε στη Ζάκυνθο, όπου βρήκε τον Κολοκοτρώνη και μαζί με άλλους Έλληνες κατατάχτηκε σε επτανησιακά σώματα, που είχαν οργανώσει οι Ρώσοι.  Τον Ιανουάριο του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη και η κήρυξη της Επανάστασης τον βρήκε στην Καλαμάτα.

Πώς και γιατί ονομάστηκε «Τουρκοφάγος»;

Τη φήμη ικανού οπλαρχηγού και την προσωνυμία «Τουρκοφάγος» απέκτησε ο Νικηταράς στη μάχη του Βαλτετσίου (12-13 Μαΐου 1821), όταν με 200 άντρες νίκησε τους Τούρκους στα Δολιανά και τους προξένησε μεγάλη φθορά, γεγονός αποφασιστικό για την πολιορκία, και τελικά την κατάληψη, της Τρίπολης από τους Έλληνες (23 Σεπτεμβρίου 1821).

Τον Ιανουάριο του 1822 ο Νικηταράς πήγε στη Στερεά και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου προήχθη σε αρχιστράτηγο της Ανατολικής Ελλάδας, αρνείται όμως την προαγωγή και επιστρέφει τον Ιούνιο, ύστερα από έκκληση του Κολοκοτρώνη, στην Πελοπόννησο, όπου πολέμησε εναντίον της στρατιάς του Δράμαλη και κατέστρεψε τμήματα του τουρκικού στρατού στη χαράδρα του Αγίου Σώστη και στο Αγιονόρι (26-28 Ιουλίου 1822). Συνέχισε δε τον αγώνα έως το τέλος της Επανάστασης.

Πολιτική γαρ…

Ο Νικηταράς, ένθερμος οπαδός του Καποδίστρια μετά την απελευθέρωση, ανήκε στο λεγόμενο ρωσικό κόμμα και το 1829 ονομάστηκε διοικητής του συντάγματος της Πελοποννήσου και γενικός αρχηγός της φρουράς Πελοποννήσου.

Την εποχή του Όθωνα, ο Νικηταράς έπεσε όπως και άλλοι οπλαρχηγοί που ανήκαν στο ρωσικό κόμμα, σε δυσμένεια. Και όχι μόνο. Συνελήφθη το 1839, και καταδικάστηκε με την κατηγορία ότι σχεδίαζε πραξικόπημα για την ανάρρηση στον ελληνικό θρόνο Ρώσου πρίγκιπα και φυλακίστηκε στην Αίγινα, από όπου απελευθερώθηκε με την επέμβαση του Μακρυγιάννη στις 18 Σεπτεμβρίου 1841. Μετά την επανάσταση του 1843 ονομάστηκε υποστράτηγος και το 1847 έγινε γερουσιαστής.

Αυτός ήταν σε γενικές γραμμές ο φλογερός αγωνιστής του 1821 Νικητάράς, ο οποίος πέθανε πάμπτωχος στον Πειραιά, ενώ τα Απομνημονεύματά του τα υπαγόρευσε στον Τερτσέτη, που έγραψε και τα Απομνημονεύματα του Θοδωρή Κολοκοτρώνη.

Πού είναι ο τάφος του;

Αξίζει εδώ να θυμηθούμε μια παλιά ιστορία, που αφορά στον Νικηταρά τον «Τουρκοφάγο», ο οποίος, πέραν των άλλων, ήταν  ένας πολεμιστής ξεχωριστός για το ήθος του και την πολεμική του αρετή! Ένας γνήσιος  ήρωας της Επαναστάσεως του 1821. Αλλά τι είπαμε; Πέθανε στη «ψάθα» ζητιανεύοντας στα σοκάκια του Πειραιά!..

Λέγεται μάλιστα πως η αρμόδια Αρχή, η οποία χορηγούσε τα πόστα στους επαίτες (ήταν τόσοι πολλοί που ζητιάνευαν μόνο μια ημέρα της εβδομάδας), είχε ορίσει για τον ήρωα-επαίτη μια θέση κοντά στο… σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η Εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπε να επαιτεί κάθε Παρασκευή… Κι όπως πολύ σωστά γράφει ένας σχολιαστής στο διαδίκτυο:

«Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος νικητής της μάχης των Δερβενακίων ήταν μια από τις ευγενέστερες μορφές, τις πιο αγνές και ανιδιοτελείς του μεγάλου εκείνου αγώνα. Το 1839 φυλακίζεται στην Αίγινα. Αποφυλακίζεται μετά από δύο χρόνια τυφλός! Η κόρη του όταν τον αντικρίζει πεθαίνει! Ζει πάμπτωχος στον Πειραιά από μια πενιχρή σύνταξη. Οι πιστωτές του βγάζουν σε πλειστηριασμό το μοναδικό του περιουσιακό στοιχείο, το ίδιο το σπίτι του. Πηγαίνει τυφλός στον πλειστηριασμό κρατώντας ένα σπαθί. Είναι το μοναδικό λάφυρο που δέχθηκε να πάρει μετά τη νίκη του στα Δερβενάκια. Όταν τον αντικρίζουν να διαβαίνει στην αίθουσα του πλειστηριασμού όλοι με σεβασμό και ντροπή σιωπούν. Ο Νικηταράς ανεβαίνει στο βήμα και λέει: «Τελευταίος πλειοδότης το σπαθί του Νικηταρά». Οι διεκδικητές αποσύρονται και με αυτόν τον τρόπο δεν πεθαίνει άστεγος στον δρόμο ο Τουρκοφάγος, η Δόξα της Πατρίδας. Πέθανε το 1849 πάμπτωχος και σήμερα κανείς δεν γνωρίζει που είναι ο τάφος του» (Βλέπε: «Η Αλήθεια που κρύβουν επιμελώς»)…

Είδατε, λοιπόν, πώς … τιμά η Ελληνική πολιτεία τους ήρωές της; Ούτε τον τάφο του Νικηταρά δεν γνωρίζουμε! (Σακκέτος γγελος.

 

(Visited 73 times, 1 visits today)




Leave a Reply