Δὲν θὰ μᾶς σηκώση κάποιος…

Ἐὰν δὲν ἐπιτύχουμε νὰ πατήσουμε μόνοι μας, ἀκόμη καὶ τὴν ὑστάτη στιγμή, στὰ πόδια μας, τότε τὸ μόνον ποὺ θὰ μᾶς ἀξίζη εἶναι τὸ τέλος μας.
Ἐὰν ἀρνηθοῦμε, ἀκόμη καὶ τώρα, ποὺ οἱ «σειρῆνες βοοῦν» νὰ σηκωθοῦμε ὄρθιοι, τὸ μόνον ποὺ θὰ λάβουμε εἶναι …ἐπιμνημόσυνοι λόγοι ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφο μας.

Συνέχεια





Δὲν (πρέπει νά) μᾶς τρομάζουν τὰ νέα μέτρα…

Ὄχι διότι ΔΕΝ καταπατῶνται τὰ ἀνθρώπινά μας δικαιώματα.
Ὄχι διότι ΔΕΝ ἀκυρώνουν τὰ συνταγματικὰ κατοχυρωμένα μας δικαιώματα.
Ὄχι διότι ΔΕΝ διαλύουν τὴν ἐθνική μας κυριαρχία…
…ἀλλὰ διότι, οὔτως ἤ ἄλλως, τὸ «θηρίον» ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς καθυποτάξῃ ἤδη αὐτοκαταστρέφεται.

Ἴσως νὰ ἀδυνατοῦμε νὰ δοῦμε τὸ πόσο βαθειὰ εἶναι ἡ σῆψις του…
Ἴσως νὰ δυσκολευόμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ὅταν ἡ σῆψις εἶναι ἐξηπλωμένη, τότε, αὐτομάτως, ὅλα τὰ μέλη τοῦ μολυσμένου σώματος κινδυνεύουν μὲ ξαφνικὸ θάνατο…
Ἴσως νὰ μᾶς ἔχουν τρομάξει οἱ τρομακτικὲς φορεσιὲς τῶν πραιτωριανῶν, ἤ οἱ σοβαρὲς γραβάτες, μὲ τὰ σκοῦρα κοστούμια τῶν «διοικούντων», ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ὁ περιῤῤέων φόβος…
Ὅμως… ξεχνᾶμε κάτι οὐσιῶδες…
Κάτι ποὺ πολλὲς φορὲς ἔχουμε θυμήση…
Ὁ Φοίνιξ ἐκ τῆς τέφρας τοῦ ἀναγεννᾶται.
Συνέχεια





Ἐὰν εἶσαι (πραγματική) γυναῖκα δὲν χρειάζεσαι …ἀναγνωρίσεις!!!

Ἐὰν εἶσαι (πραγματική) γυναῖκα δὲν χρειάζεσαι ...ἀναγνωρίσεις!!!Στὴν Φύσιν, ἀπὸ τὰ ζῷα ἔως τὰ φυτὰ δὲν χρειάζονται ἀποδείξεις γιὰ νὰ παίξῃ τὸ κάθε ὄν τὸν ῥόλο του.
Συγκεκριμένα πράγματα, συγκεκριμένοι ῥόλοι, σὲ συγκεκριμένον πλανήτη…
Αὐτὰ ὅλα τὰ …εὐφάνταστα τὰ χρειαζόμεθα ἐμεῖς, οἱ …φερόμενοι ὡς ἄνθρωποι, γιὰ νὰ ἀποδείξουμε …κάτι, κάπου, κάπως.
…τὴν ἴδιαν ὥρα ποὺ θησαυρίζουν, εἰς βάρος, ἐπιτήδειοι. Συνέχεια





Λίγες ἑβδομάδες ἀπέμειναν…

…γιὰ νὰ πιάσουμε (οἰκονομικά) τὸν «πάτο» μας.
Μὰ παραλλήλως μερικὲς ἑβδομάδες ἀπέμειναν γιὰ νὰ βροῦμε τόπο νὰ πατήσουμε τὰ πόδια μας γερὰ καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ σηκωνόμεθα… Συνέχεια





Θέλουμε τήν Πατρίδα μας πίσω;

Χμμμ… Καλὴ ἡ ἰδέα…
Πίσω της ὅμως ὑποβόσκει ἕνα σπουδαιότατον ἐρώτημα, ποὺ καλούμεθα νὰ ἀπαντήσουμε ὅλοι μας, μηδενὸς ἐξαιρουμένου:
Ἀξίζουμε τήν Πατρίδα μας;
Κι ἐάν ναί τί κάνουμε ἐμεῖς γιά νά τήν πάρουμε πίσω; Συνέχεια





Γιατί χαίρονται κάποιοι καί πανηγυρίζουν μέ τήν δυστυχία τῶν Ἑλλήνων;

Μήπως εἶναι μισέλληνες;
Μήπως εἶναι μισάνθρωποι;
Ἤ μήπως τίποτα ἀπό αὐτά καί ἁπλῶς ἀναμένουν (ἐπὶ τέλους) νά ἀλλάξῃ σέ αὐτόν τόν τόπο κάτι πρός τό καλλίτερον;

Γιὰ ἀρχὴ θὰ πρέπη νὰ κατανοήσουμε πὼς ναί, πάντα, παντοῦ γύρω μας, ὑπάρχουν καὶ οἱ μισάνθρωποι.
Ὑπάρχουν φυσικά, ἐπίσης σὲ μεγάλες δόσεις, ἀρκετοὶ μισέλληνες, ἑλληνογενεῖς ἢ μή, μὰ παραλλήλως ὑπάρχουν καὶ ἀρκετοὶ ἐντεταλμένοι, ποὺ γιὰ ἀστεία ἀνταλλάγματα, ἐνσπείρουν συνειδητῶς ζιζάνια καὶ δηλητήρια μέσα στὶς κοινωνίες μας. Εἶναι, βλέπετε, χρήσιμος πάντα ὁ διαχωρισμὸς κάθε εἴδους, ἀλλὰ καὶ ἐξυπηρετικὲς οἱ κοινωνικὲς διασπάσεις.
Σὲ γενικὲς γραμμὲς ὅμως στὴν ἀνθρωπότητα τὸ μῖσος, ἐὰν δὲν καλλιεργηθῇ ἐντέχνως, ἀπὸ θρησκευτικές, κρατικὲς ἢ κομματικὲς προπαγάνδες, δὲν εἶναι ἔμφυτον. Ὁ ἄνθρωπος, γενικῶς, ὅπως δὲν ἀρέσκεται στὸ νὰ τὸν μισοῦν, ἔτσι καὶ δὲν μισεῖ.
Ἀλλὰ αὐτὰ συμβαίνουν σὲ γενικὲς γραμμὲς καὶ μόνον. 

Συνέχεια