Οἱ νέοι δὲν φοβοῦνται

Τῆς Ἀθήνας ἡ ἄσφαλτος, βάζει φωτιὰ στὰ ὄνειρα.
Τῆς Ἀθήνας ὁ οὐρανός, καθιστᾶ ὠκύποδα τὰ σύννεφα. 
Ὅμως καὶ τῆς Ἀθήνας οἱ ψίθυροι, πνίγουν τὴν φθορὰ τῶν ὀστῶν. 

Συνέχεια





Ποίημα τοῦ Σπάρτακου Τανασίδη γιὰ τὸν Πυθαγόρα.

«Πυθαγόρας»

Ἡ ἔμπνευσις μοῦ ἔνευσε Συνέχεια





Θυσία

Τὸ μυτερό σου τὸ σκουφί,
Μίδ᾿ ἀπ᾿ τὴν ἄτριχη κορφὴ
πέτα κάτω
καὶ φέρε ἀπ᾿ τὸ χλωρὸ τ᾿ ἀχούρι
τὸ διχρονίτικο γαϊδούρι
τὸ βαρβάτο!

Ποὺ λάμπ᾿ ἡ πέτσα του γυαλὶ
καὶ κανεὶς δὲν τὸ καβαλλεῖ
καὶ τὴν νιότη Συνέχεια





Γρήγορα ἡ ὥρα πέρασε…

Γρήγορα ἡ ὥρα πέρασε...Γρήγορα ἡ ὥρα πέρασε,
μεσάνυκτα κοντεύουν,
πάει τὸ φεγγάρι πάει κι ἡ Πούλια βασιλέψανε
καὶ μόνο ἐγὼ κείτομαι δῶ μοναχὴ Συνέχεια





«Μνήσθητι κύριε…»

Τὸ χειρόγραφον τοῦ Ἀγγέλου Σικελιανοῦ.

Μνήσθητι Κύριε: Για τὴν ὥρα που ἡ λεπίδα τοῦ φονιᾶ ἄστραψε

κι΄ ὅλος ὁ θεὸς τῆς Τραγωδίας ἐφάνη.

Μνήσθητι Κύριε: για τὴν ὥρα που ἄξαφνα, κι οἱ ἐννιὰ ἀδελφὲς ἐσκύψαν Συνέχεια





Οἱ γενναῖοι!

«Ἕνα πρωΐ τοὺς βρήκαμε ἀναπάντεχα πεθαμένους.
Κάποιος ψιθύρισε: συμφόρηση· ἄλλος: ἀτύχημα· ἄλλος: αὐτοκτονία.
Τοὺς σκέπασε ὅμως τοὺς ψίθυρους αὐτοὺς ἡ φωνή μας:

Συνέχεια