Διαρκῶς διδασκόμενοι

Σιμωνίδης ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος ποῖός ἐστιν ἀσφαλέστατος βίος ἔφη· “ὅταν τις οὕτως ζήσῃ, ὥστε μήτε ἐλεεῖσθαι μήτε βασκαίνεσθαι.

Ὁ αὐτὸς ἔφη τὰ πάθη τοῖς ἀνθρώποις μαθήματα εἶναι περὶ τὸν βίον· «πολλοὶ γὰρ οὐ δυνάμενοι τῷ λόγῳ προορᾶν τὸ μέλλον τῷ πάσχειν ᾔσθοντο τὰ πράγματα.

Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθεὶς εἰ πάντα γηράσκει ἔφη· «πάντα» πλὴν κέρδους ἀπλήστου.”

Σιμωνίδης ὁ Κεῖος

*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

Ὁ Λέων τῆς Κέας. Ἕνα ἀρχαϊκὸ λεοντάρι σκαλισμένο στὸν βράχο ποὺ θὰ τὸ εὑρεῖτε ἀκολουθώντας ἕνα μονοπάτι ἀπὸ τὴν χώρα τῆς Κέας, τὴν Ἰουλίδα.

Σπανὸς Πανορμίτης





Ἰσοκράτους Πανηγυρικὸς, τὰ «ῥατσιστικά» του ἀποσπάσματα! (ἀναδημοσίευσις)

Ἰσοκράτους Πανηγυρικὸς, τὰ «ῥατσιστικὰ» του ἀποσπάσματα!



Γιὰ ὅσους κατὰ καιροὺς χρησιμοποιοῦν δολίως κι νευ (πραγματικς) γνώσεως τὸν Ἰσοκρατικὸ λόγο, λαμβάνω σήμερα τό θάῤῥος νὰ τοὺς φέρω ἕνα γενναῖο ἀπόσπασμα. Λέγω γενναῖο, διότι γνωρίζω πώς μετὰ βίας θὰ καταφέρουν νὰ ἀναγνώσουν τὶς λιγοστὲς γραμμοῦλες ποὺ ὀφείλουν νὰ ἀναγνώσουν(!!!!) πρὸ κειμένου νὰ μὴν λὲν τὶς ἀνοησίες ποὺ παπαγαλίζουν!!!

Συνέχεια





Διότι ὁ Μᾶνος ἦταν πρῶτα πρῶτα στοχαστής…

Μὲ ἔνα τυχαῖο κείμενο τοῦ Μάνου Χατζηδάκι ἄρχισε ἡ ἡμέρα σήμερα!
Ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀκόμη γραμμὲς μὲ συνεπῆρε ὁ λόγος καὶ τὸ ὕφος τοῦ μεγάλου αὐτοῦ μουσικοῦ καὶ στοχαστοῦ μας.

Θυμήθηκα τὴν πρώτη φορά, ποὺ τὸν συνήντησα, ἐπάνω στὰ βουνὰ τῆς Κρήτης, στὰ Ἀνώγια, ὅπου ἄκουσα ζωντανὰ τὴν μουσική του νὰ ξεχύνεται στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ μὲ σημαδεύῃ γιὰ πάντα. Συνέχεια





Ὁ Ἡρακλῆς στὸν σταυροδρόμι τῆς Ἀρετῆς καὶ τῆς Κακίας

Καὶ ὁ Πρόδικος δὲ ὁ σοφὸς εἰς τὸ σύγγραμμά του περὶ τοῦ Ἡρακλέους, τὸ ὁποῖον δὲ καὶ εἰς παρὰ πολλοὺς ἐπιδεικνύεται, ὁμοίως περὶ τῆς ἀρετῆς ἀποφαίνεται, λέγων περίπου τὰ ἐξῇς, καθ’ ὅσον ἐγὼ ἐνθυμοῦμαι· λέγει δηλ. περὶ τοῦ Ἡρακλέους, ὅτε ἐκ τῆς παιδικῆς ἡλικίας μετέβαινε πλήρης ὁρμῆς εἰς τὴν ἐφηβικήν, ἐν τῇ ὁποίᾳ πλέον οἱ νέοι γενόμενοι αὐτεξούσιοι φανερώνουν εἴτε ἂν θὰ τραποῦν τὴν ὁδὸν ποὺ διὰ τῆς ἀρετῆς φέρει εἰς τὸν βίον εἴτε τὴν ὁδὸν τῆς κακίας.

Συνέχεια





Λακεδαιμονίων ἄσκησις εἰς τὴν Ἀρετήν…

Ἄσκησις στὶς ἀρετὲς τοῦ δημοσίου βίου τῶν Σπαρτιατῶν.

Ὁ Ξενοφὼν ἐξέθεσε τὸν ἀξιοθαύμαστο τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον ὁ Λυκοῦργος ἐπέτυχε νὰ θεωροῦν οἱ πολίτες προτιμότερο τὸν ἔνδοξο θάνατο ἀπὸ τὴν ἐπονείδιστο ζωὴ κι ἐξησφάλισε τὴν ἄσκηση τῶν πολιτῶν στὴν ἀρετή, μέχρι τὴν γεροντικὴ ἡλικία.
Παρακάτω παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ κεφάλαιονποὺ ἀφορᾶ στὴν ἄσκηση τῶν Σπαρτιατῶν στὶς ἀρετὲς τοῦ Δημοσίου Βίου καί, ἰδίως, στὴν καλοκαγαθία. Συνέχεια





Τὸ θέατρο εἶναι μία ἔπαλξις ἐλευθερίας!

Τὸ θέατρο εἶναι μία ἔπαλξις ἐλευθερίας!

Τὸ θέατρο εἶναι μιὰ ἔπαλξις ἐλευθερίας

«Εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο μιὰ κοινωνία νὰ δημιουργήσῃ μίαν Ἀντιγόνη – νὰ φτιάξῃ μίαν Ἀντιγόγόνη.
Πρέπει νὰ θέλῃ, μιὰ κοινωνία νὰ ἔχῃ θέατρο.
Πρέπει νὰ πηγαίνῃ, βρέχει – χιονίζει, στὸ Ἐθνικὸ Θέατρο. Συνέχεια