Ὕστατο Χαῖρε στὸ Παλληκάρι

Ἐχθὲς τὸ πρωΐ ἕνας Παλλήκαρος, ἕνας Λεβένταρος, μᾶς ἄφησε. Νέος, ζωντανός, παθιασμένος ἀλλὰ τὸν ἐτσάκισε μέσα σὲ λίγες ἡμέρες ὁ καρκίνος.

Δὲν εἶχα τὸ κουράγιο νὰ τὸν συναντήσω στὰ τελευταία του. Δὲν ἄντεξα. Μάθαινα τὰ νέα του ἀπὸ φίλους, καθὼς καὶ τὸ τέλος του. Ἂς εἶναι πάντα νέος καὶ ζωντανὸς στὶς ἀναμνήσεις μας, ὅπως τὸν γνωρίσαμε. Συνέχεια





Φοιτητὲς τοῦ ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ στὰ κρατητήρια τῆς ΓΑΔΑ

Εἶμαι εὐτυχὴς ἐὰν κατάφερα ἐχθὲς νὰ κινητοποιήσω κάποιους ἀνθρώπους καὶ νὰ κάνουμε γνωστὸ τὸ γεγονὸς τῆς προσαγωγῆς στὴν Γ.Α.Δ.Α. τῶν φοιτητῶν τοοῦ «Δράσις-ΚΕΣ», ποὺ συνελήφθησαν, ἀφοῦ πρῶτα ἔφαγαν τὸ δακρυγόνο τῆς ζωῆς τους, ἀπὸ τὰ τὰ Μ.Α.Τ., ἐπειδὴ κατάφεραν, μὲ ἐξυπνάδα, νὰ παρακάμψουν τὰ μπλόκα καὶ νὰ φθάσουν ἐμπρὸς στὴν τουρκικὴ πρεσβεία, διαδηλώνοντας κατὰ τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Συφιλιάρη – Τόσκα.
Συνέχεια





Μεσολόγγι. Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο… (ἀναδημοσίευσις)

«Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο…» Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι, Σολωμός Διονύσιος, ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’, ΧΙΙΙ,6

«Μιὰ φούχτα χῶμα νὰ κρατῷ καὶ νὰ σωθῷ μ᾿ ἐκεῖνο…»
Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι, Σολωμός Διονύσιος, ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ Β’, ΧΙΙΙ,6

***

     Ποιός εἶναι ἰκανὸς νὰ περιγράψῃ τὶς στιγμὲς ἐκεῖνες τοῦ σπαρακτικοῦ μεσονύκτιου ἀποχαιρετισμοῦ, ὅταν οἱ Μεσολογγίτες καὶ οἱ Μεσολογγίτισσες χωρίσθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀγαπημένους καὶ τοὺς ἀσθενεῖς, ἔδωσαν τὸν τελευταῖον ἀσπασμόν καὶ κατευθύνθηκαν πρὸς τὰ τέσσερα ξύλινα γεφύρια· τὰ γυναικόπαιδα χωριστὰ πρὸς τὸ τελευταῖο πρὸς τὴν θάλασσα γεφύρι ὡς «ἀπέχον περισσότερον τῶν προμαχώνων» τοῦ ἐχθροῦ; Ἀλλὰ οἱ περισσότερες γυναῖκες φοροῦσαν φουστανέλλα καὶ ἦταν ζωσμένες τὴν σπάθη, ἔτοιμες πρὸς τὴν ἔσχατη πάλη· καὶ τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα, τὰ παιδιὰ ἔπαιρναν μαχαίρια καὶ πιστόλια μακρύτερα τῶν χεριῶν τους… 
 

Συνέχεια





Τὸ θέατρο εἶναι μία ἔπαλξις ἐλευθερίας!

Τὸ θέατρο εἶναι μία ἔπαλξις ἐλευθερίας!

Τὸ θέατρο εἶναι μιὰ ἔπαλξις ἐλευθερίας

«Εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο μιὰ κοινωνία νὰ δημιουργήσῃ μίαν Ἀντιγόνη – νὰ φτιάξῃ μίαν Ἀντιγόγόνη.
Πρέπει νὰ θέλῃ, μιὰ κοινωνία νὰ ἔχῃ θέατρο.
Πρέπει νὰ πηγαίνῃ, βρέχει – χιονίζει, στὸ Ἐθνικὸ Θέατρο. Συνέχεια





Ἡ ἠθική τοῦ χρέους ἤ τό ἠθικόν χρέος;

Ἡ ἠθική τοῦ χρέους ἤ τό ἠθικόν χρέος;
Τὰ τελευταῖα χρόνια, τὰ ὁποῖα ἀντιμετωπίζουμε ἕναν κυκεῶνα ἀλλαγῶν καί διαφοροποιήσεως τῶν παγιωθέντων ἐπὶ χιλιετίες, χαρακτηριστικῶν τῆς φυλῆς μας, ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατοικοῦμε καὶ ἔχουμε τὴν τύχη νὰ ἔχουμε κληρονομήσει αὐτὸν τὸν τόπο τῆς Μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος, ποὺ ὀνομάζουμε Πατρίδα μας, διαπιστώνουμε μὲ ἰδιαίτερα ἐμφατικὸ τρόπο, μία μόνιμη ἐπωδό, ποὺ συνοδεύει τὴν «ἀναγκαιότητα» γιὰ τὶς κάθε λογῆς θυσίες ποὺ ἀπαιτοῦν ἀπό ἐμᾶς, οἱ ἐκάστοτε κυβερνῶντες. Συνέχεια




Καὶ ἡ Χίος μπαίνει στὸν δρόμο της…

Μετὰ τὴν Μυτιλήνη καὶ τὴν Λέρο, ἔχοντας ἀντιμετωπίσει τὸν ῥατσισμὸ ἀπὸ τὸ κράτος, τὶς ἀρχὲς καὶ κυρίως τοὺς «ἀλληλεγγύους» τῶν Μ.Κ.Ο., ποὺ καθορίζουν ἀκόμη καὶ τὴν …ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας, οἱ Χιῶτες δίδουν δυναμικὸ παρόν.
Στέκονται ὄρθιοι καὶ πολεμοῦν. Ἀντιδροῦν ὅπως πρέπει, ἑνώνονται, κάνουν τὶς χρήσιμες (ἐσωτερικές τους) ζυμώσεις γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦν ἐκεῖ ποὺ τοὺς πρέπει.Καὶ ἡ Χίος μπαίνει στὸν δρόμο της...1 Συνέχεια