Νἄχαμε τὶ νἄχαμε… Ἕναν πλανήτη νἄχαμε!

να θέμα ποὺ καλούμαστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ὡς κάτοικοι αὐτοῦ τοῦ πλανήτου, εἶναι ἡ δυνατότης του νὰ μᾶς …ἀντέξῃ!

Συζητᾶμε συχνὰ πυκνά, γιὰ ζητήματα «ἐσκεμμένης  καὶ δολίου» προσπαθείας μειώσεως τοῦ πληθυσμοῦ, ἀπό κάποιες ὁμᾶδες ποὺ ἐλέγχουν τό χρῆμα, τὴν παραγωγή καὶ τὴν κατανομή τῶν πληθυσμῶν.

Καὶ λέω «ἐλέγχουν» διότι πλέον εἶναι ὀρατό κάτι τέτοιο, ἀκόμη καὶ στοὺς πλέον δυσπίστους. Θεωρῶ ἀκραῖα μεθοδευμένη, γιὰ παράδειγμα, τὴν τόσο μεγάλη αὔξησι τοῦ δουλεμπορίου στὶς ἡμέρες μας. Ὅπως καὶ τὴν ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα (καὶ δυστυχῶς ἐπικίνδυνη) προσπάθεια ἀναμείξεως πληθυσμῶν ποὺ δὲν ἔχουν καμμία πολιτιστικὴ ἤ ήθικὴ βάσι ἐπικοινωνίας.

Συνέχεια





Τώρα τελευταῖα αἰσθάνομαι κάπως σὰν ….κατσαρίδα!

Ψεκάζω, ψεκάζεις, ψεκάζει…

Περί ψεκασμῶν τὸ ἀνάγνωσμα.

Ψεκάζουν τὰ ζιζάνια γιὰ νὰ χαθοῦν ἀπό τὸ χωράφι…

Ψεκάζουν τὰ ἒντομα γιὰ νὰ χαθοῦν ἀπό τὸν ἀέρα…

Συνέχεια