Ὁ Σα­μου­ὴλ

Ἡ δέ­η­σις

…­…­…­…­……Ὁ Σαμουὴλ 1

Στα­λα­μα­τιά, στα­λα­μα­τιὰ τὰ δά­κρυ­ά τους πέ­φτουν
κι­’­ἡ πλά­κα ποὺ τὰ δέ­χε­ται ρα­γί­ζε­ται καὶ τρί­ζει.
Πα­ρά­πο­νο τοὺς ἔ­πια­σεν, ὄ­χι θα­νά­του φό­βος, Συνέχεια





Ἀ­θα­νά­σιος Διά­κος

(ἀ­πό­σπα­σμα)

Ἀθανάσιος Διάκος 1Ὅ­σοι εἶ­στε ἀ­κό­μα ζων­τα­νοί, ἐ­λᾶ­τε ὁ­λό­γυ­ρά μου…
φω­νά­ζει ὁ Διά­κος, κ’ ἔρ­χον­ται… δὲ μέ­νουν πα­ρὰ δέ­κα…
ὁ ἥ­λιος στέ­κει γιὰ νὰ ἱ­δῇ. Κά­θε στιγ­μὴ ποὺ φεύ­γει
τοὺς ἔ­σφιγ­γε στε­νὰ στε­νὰ στὴν ἀγ­κα­λιά του ὁ Χά­ρος.
Συνέχεια





Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης – Ὁ βράχος καὶ τὸ κῦμα

Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης – Ὁ βράχος καὶ τὸ κῦμα«Μέριασε βράχε νὰ διαβῶ!» τὸ κύμα ἀνδρειωμένο
λέγει στὴν πέτρα τοῦ γυαλοῦ θολό, μελανιασμένο.
Μέριασε, μὲς στὰ στήθη μου, ποὖσαν νεκρὰ καὶ κρύα,
μαῦρος βοριὰς ἐφώλιασε καὶ μαύρη τρικυμία.

Ἀφροὺς δὲν ἔχω γι᾿ ἄρματα, κούφια βοὴ γι᾿ ἀντάρα,
ἔχω ποτάμι αἵματα, μὲ θέριεψε ἡ κατάρα
τοῦ κόσμου, ποὺ βαρέθηκε, τοῦ κόσμου, πού ῾πε τώρα,
βράχε, θὰ πέσης, ἔφτασεν ἡ φοβερή σου ἡ ὥρα!
Συνέχεια





Ὁ Δῆμος καὶ τὸ καρυοφύλλι του

Ὁ Δῆμος καὶ τὸ καρυοφύλλι τουἘγέρασα, μωρὲς παιδιά. Πενήντα χρόνους κλέφτης
τὸν ὕπνο δὲν ἐχόρτασα, καὶ τώρ᾿ ἀποσταμένος
θέλω νὰ πάω νὰ κοιμηθῶ. Ἐστέρεψ᾿ ἡ καρδιά μου.
Βρύση τὸ αἷμα τὄχυσα σταλαματιὰ δὲ μένει.

Θέλω νὰ πάω νὰ κοιμηθῶ. Κόψτε κλαρὶ ἀπ᾿ τὸ λόγγο
νά ῾ναι χλωρὸ καὶ δροσερό, νἆναι ἀνθοὺς γεμάτο,
καὶ στρῶστε τὸ κρεβάτι μου καὶ βάλτε με νὰ πέσω.

Ποιὸς ξέρει ἀπ᾿ τὸ μνῆμα μου τί δέντρο θὰ φυτρώσει!
Κι ἂν ξεφυτρώσει πλάτανος, στὸν ἴσκιό του ἀπὸ κάτω
θά ῾ρχονται τὰ κλεφτόπουλα τ᾿ ἄρματα νὰ κρεμᾶνε. Συνέχεια