Δημοκρατία καὶ ξερὸ ψωμί…

Τί λέγαμε λοιπόν γιά τήν δημοκρατία μας; Ὅλα καλά; Ὅλα ἀνθηρά;
Ναί, βεβαίως κι ὅλα πηγαίνουν καλῶς. Μόνον ποὺ τὸ «καλῶς» ξεκινᾶ καὶ τελειώνει σὲ αὐτοὺς ποὺ τὴν διαχειρίζονται καὶ οὐδέποτε σὲ ἐμᾶς. Ἐμεῖς εἴμαστε τὰ χαχολάκια, οἱ χειροκροτητές, οἱ «yes men» ῥὲ φίλε.
Εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ θὰ πεθάνουμε γιὰ νὰ τὴν περιφρουρήσουμε, δίχως ὅμως καὶ νὰ ἐννοοῦμε τὰ ἀληθῆ αἴτια τοῦ θανάτου μας. Διότι, ὡς γνωστόν, γιὰ μίαν δημοκρατία ἀγωνίζονται ἅπαντες στὸν πλανήτη μά, κυρίως, ἐπάνω καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα, οἱ παγκόσμιοι τοκογλύφοι καὶ τὰ τσιράκια τους.

Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ μία «σκέτο» δημοκρατία δὲν ἐξυπηρετεῖ πλήρως, σιγὰ σιγὰ τὴν «μετουσιώνουν» σὲ κάτι πιὸ χρήσιμο καὶ κάτι πιὸ διαχειρίσιμον. Ἀμέτρητοι «ἐθνοσωτῆρες», σοσιαλιστικοῦ τύπου, κάθε λογῆς «ἰδεολογίας» καὶ κομματικῆς γραμμῆς, υἱοθετοῦν τὴν ἐν λόγῳ σαχλαμπούχλα, ἀποκρύβοντας, ἐντέχνως, βεβαίως βεβαίως, πὼς ὅλοι τους ἀποτελοῦν ἁπλῶς μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐκδοχὲς τῆς ἰδίας δικτατορίας.

 Ὁ Soros ἀπαιτεῖ «ἄμεση δημοκρατία».12

 

Συνέχεια





Χαρὰ τῶν …ἀπεχόντων!!!

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς αὐτὲς οἱ ἐκλογές, δημοτικές, περιφερειακὲς καὶ εὐρωβουλευτικές, ἦσαν ἡ χαρὰ τῆς γελοιότητος.
Ὅ,τι πιὸ τίποτα ἀπὸ τὸ βασίλειον τοῦ Τιποτιστᾶν μᾶς προέβαλε τὴν φάτσα του, μᾶς κουνοῦσε τὸ δάκτυλο καὶ τελικῶς, σὲ ἀρκετὲς ἐκ τῶν περιπτώσεων, σήμερα κατέχει κάποιαν ἀπὸ τὶς πλέον ἀκριβοπληρωμένες θέσεις τῆς (τάχα μου) διοικήσεως.
Τὸ ἀποκορύφωμα ὅμως ὅλων αὐτῶν εἶναι τὰ ὅσα διεδραματίσθησαν στὴν Ἀττικὴ καί, κυρίως, στὸν Δῆμο Ἀθηναίων, ὄπου, κατὰ τὰ γνωστά, τὸν πρῶτο λόγο ἔχουν τὰ συμφέροντα τοῦ μπάρμπα τους τοῦ γιώργη πSoros.
Κοινῶς μᾶς ἔπαιξαν κατὰ πῶς βολεύοντο κάποιοι κι ἐμεῖς, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, χορέψαμε. Συνέχεια





Δούρου ἤ πατούλης;

Πατούλης ἤ δούρου;
Δίλημμα σκληρό… Σκληρότατον…

Συνέχεια





Ψῆφος εὐτελείας καὶ κατάντιας

Προσωπικῶς ἐδῶ καὶ χρόνια αἰσθάνομαι βαθυτάτη ντροπὴ γιὰ κάθε ἕνα κουδουνισμένο, πού, ἐπισήμως, (φέρεται νὰ) μὲ ἐκπροσωπῇ. Εἴτε στὴν τοπική, εἴτε στὴν κυβερνητική, εἴτε στὴν εὐρωπαϊκὴ (φερομένη ὡς) διοίκησιν. Ντροπὴ ποὺ διαρκῶς αὐξάνεται καὶ μὲ πνίγει.
Μὲ προσβάλλει, καθημερινῶς κάθε λέξις, πράξις ἢ σκέψις αὐτῶν τῶν (φερομένων ὡς) ἐκπροσώπων μας, ἀκόμη κι ὅταν καταφέρνουν νὰ παραμένουν, σὲ κάποιον βαθμό, κόσμιοι καὶ εὐπρεπεῖς. Συνέχεια





Δεξιό τό κούλιιιιιι;;;

Τί ἄλλο θά ἀκούσουμε;

Καί μάλιστα ἀκροδεξιός; Νά γελάσω ἤ νά κλάψω ἀπό αὐτοῦ τοῦ εἴδους τίς παπαριές;
Μᾶλλον πρέπει νὰ κλάψω, ἐφ΄ ὄσον σίγουρα ἀμέτρητοι χρήσιμοι ἠλίθιοι ἤδη τὶς παπαγαλίζουν.
Συνέχεια





Ψυχοῤῥαγοῦν αὐτό-«ἀνακυκλούμενοι»…

Τὸ νὰ βλέπῃς τὸν κόκκαλη, τὸ ἐγγόνι τοῦ ἄλλου διαφωτιζτοῦ, ποὺ ἐνεπνεύσθη κι ἐσχεδίασε τὴν ἀπαγωγὴ 28.000 Ἑλληνοπαίδων, γιὰ νὰ τὰ «σώσῃ» ἀπὸ τὶς …οἰκογένειές τους…(!!!)…

Ὁ ὑπεύθυνος γιὰ τὰ παιδιὰ στὸ Παραπέτασμα, ἰατρὸς Πέτρος Κόκκαλης…

Συνέχεια