Ἀπὸ τὴν Αὔρα Ζωνόρου Ἀλεξανδρῆ τὸ παρακάτω:
Σὰν σήμερα, τὸ 1948, δολοφονοῦν τὴν Ἑλένη Γκατζογιάννη οἱ κομμουνιστές, ὅταν προσεπάθησε νὰ φυγαδεύσῃ τὰ παιδιά της, ἀπὸ τὸ χωριό της στὴν Θεσπρωτία, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸ παιδομάζωμα τῶν κομμουνιστῶν.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Ἄλλες ἐποχές, ἄλλη διανόησις…
Ἰούνιος τοῦ 1925, στὴν κορυφὴ τῆς λιοφύτου νησίδος Μαδουρῆ κοντὰ στὴν Λευκάδα, ὁ Ἄγγελος Σικελιανὸς ἀπαγγέλει τὸν περίφημο «Ἀστραπόγιαννο» καὶ τὴν «Ὠδὴ στὸν Βαλαωρίτη», ἐπ΄ εὐκαιρίᾳ τῶν ἑκατὸ χρόνων ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ «βάρδου τῆς Μαδουρῆς» Ἀριστοτέλους Βαλαωρίτου (1824-1879).
Ἡ κατάληξις τοῦ ναζὶ ἀλεξιπτωτιστοῦ
79η ἐπέτειος σήμερα ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς ἡρωικῆς μάχης τῆς Κρήτης («Luftlandeschlacht um Kreta»). Ἡ πρώτη καὶ μοναδικὴ στὴν ἱστορία μεγάλη ἀεραποβατικὴ ἐπιχείρησις μὲ κωδικὸ «Ἐπιχείρησις Ἑρμῆς» («Unternehmen Merkur») κράτησε δώδεκα (12) ἡμέρες, μέχρι τὴν 1η Ἰουνίου 1941 καὶ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα τὸν ἀποδεκατισμὸ τοῦ ἐπιλέκτου σώματος τῶν Γερμανῶν ἀλεξιπτωτιστῶν ποὺ οὐδέποτε ξαναχρησιμοποιήθηκε στὴν διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Οἱ ἀπώλειες σὲ ἀεροσκάφη ἀνῆλθαν σὲ 220 τελείως κατεστραμμένα καὶ περίπου 150 μὲ σοβαρὲς ζημίες. Ἡ ἀπάντησις τῶν Γερμανῶν ἦταν τὰ ἀντίποινα κατὰ ἀμάχων.
9 Μαΐου 1956, ὅταν οἱ Ἕλληνες ἦσαν καὶ Κύπριοι!!!
Στὶς 9 Μαΐου τοῦ 1956 χιλιάδες λαοῦ – ἀνάμεσά τους καὶ ὁ μαθητὴς τότε τοῦ 2ου Γυμνασίου Ἀῤῥένων Ἀθηνῶν ἐπὶ τῶν ὁδῶν Χέυδεν καὶ Ἀχαρνῶν, πατέρας μου – συγκεντρώθηκαν στὴν Πλατεῖα Ὁμονοίας γιὰ νὰ καταδικάσουν τὰ σκληρὰ μέτρα τοῦ Ἄγγλου Κυβερνήτου Χάρντινκ στὴν Κύπρο. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος εὑρίσκετο ἐξόριστος στὶς Σεϋχέλες, ἡ ΕΟΚΑ εἶχε ξεκινήσῃ τὸν ἀπελευθερωτικὸ ἀγῶνα στὴν Μεγαλόνησο καὶ τὴν ἑπομένη ἦταν προγραμματισμένη ἀπό τις κατοχικὲς ἀρχὲς ἡ ἐκτέλεσις τῶν ἀγωνιστῶν Μιχαλάκη Καραολῆ καὶ Ἀνδρέα Δημητρίου. Τὴν Ἑλλάδα κυβερνοῦσε ὁ νεοεκλεγμένος πρωθυπουργὸς Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς καὶ ὑπουργός του, ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν, ἦταν ὁ Σπυρίδων Θεοτόκης. Συνέχεια
Χλωρίδα τῆς Ἀρκαδικῆς Γῆς…
Καλημέρα!!!
Μὲ Ἀγάπη, Ὀμορφιά, Φῶς καὶ Θαύματα!!! Συνέχεια
Ἀριστοτέλης (σχόλια-ἀναδημοσίευσις)
Ὁ νοῦς, τελειοῦται μεταβαίνων ἐκ δυνάμεως εἰς ἐνέργειαν.
Ὅτι εἶναι δύναμις ἀποδείκνυται ἐκ τούτων, ὅτι οὖτε πάντοτε νοεῖ, οὖτε τὰ αὐτὰ νοεῖ πάντοτε, ἀλλὰ ἄλλοτε ἄλλα καὶ, ὅταν συνεχῶς νοῇ, ἀποκάμνει.
Οὕτως ὁ νοῦς οὐσίαν καὶ μορφήν ἔχει ταύτην, ὅτι δύναται νὰ περιλάβῃ πᾶσας τὰς ἄλλας μορφᾶς.
Καὶ ἄν μὴ διέμενε τοιαύτη δύναμις, ἀλλ᾿ εἶχεν ἰδίαν ὡρισμένην μορφήν, ἕν ἀποκλειστικὸν εἶδος, δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ μεταβαίνῃ ἐκ μίας εἰς ἄλλην ἐνέργειαν καὶ νὰ δέχηται πάντα τὰ εἴδη, διότι τὸ ἰδιαίτερον ἐκεῖνο εἶδος του θὰ ἠμπόδιζε καὶ θὰ ἀντέφραττε τὰ ἄλλα ὡς ἀλλότρια. Συνέχεια