Θυμᾶμαι διαρκῶς τὸ …παράλογον τῆς Κλεισόβης!!!

Στιγμὲς ἱστορικές, μοναδικές, ποὺ μᾶς κάνουν νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο μας ὡς …ἀνισόῤῤοπο, πολλές… πάρα πολλές…
Κι ἕνα τέτοιον …παράλογον εἶναι καὶ ἡ Κλείσοβα, μαζὺ μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ παράδοξα ποὺ μετουσιώνουν μίαν ἁπλῆ προσπάθεια ἀντιστάσεως σὲ παράδειγμα ἱστορικὸ πρωτοφανές!!! Συνέχεια →

Γιατί (ποῦ καὶ πόσο) πρέπει νά ἀρέσω;

Εἶναι πασιφανές, σὲ ὅλο καὶ περισσοτέρους, πὼς τὸ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν σχέσεών μας βασίζονται σὲ ἕνα «δοῦναι καὶ λαβεῖν» …ἀρεσκείας. Μία μορφὴ …«συναλλαγῶν» ποὺ τελικῶς μᾶς προκαλοῦν πολύ-ἐπίπεδες αὐτό-παγιδεύσεις, ἐφ’ ὅσον ἂν τί νὰ ἑστιάζουμε στὸ ΓΝΩΘΙΣΑΥΤΟΝ, ἐμεῖς καταλήγουμε νὰ υἱοθετοῦμε ἐπίκτητες, συνήθως, συμπεριφορές, ποὺ συνήθως οὐδὲ μίαν ἀλήθεια μας ἐκφράζουν. Ἀναλόγως δὲ τῶν ὀπτικῶν μας, αὐτὸ τὸ «γαϊτανάκι» μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ παραμένουμε ὅμηροι τῶν συμπεριφορῶν μας καὶ νὰ ἀπομακρυνόμεθα ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες. Συνέχεια →

Ξυπνώντας καὶ συντηρώντας τὸν (μέσα μας) …Προμηθέα!!!

Συχνὰ περιφρονοῦμε ὅλα αὐτὰ ποὺ ἡ ἀπωτέρα μας Ἱστορία μαρτυρᾶ. Φθάνουμε μάλιστα, κάποιες φορές, σὲ σημεῖον τέτοιον ποὺ ἀκόμη καὶ νὰ γελᾶμε μὲ ὅσα ἡ μυθολογία μας (ἤ, ὀρθότερα, ἡ ἀπωτέρα μας Ἱστορία) μαρτυρᾶ, μὴν ἀντέχοντας νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τόσες πολλὲς ἀλήθειες, ποὺ σὲ αὐτὴν ἐνυπάρχουν, θὰ μποροῦσαν, σὲ μεγάλον βαθμό, νὰ μᾶς καταδείξουν ἀκόμη καὶ τὴν διαδρομὴ ποὺ πρέπει νὰ χαράξουμε, πρὸ κειμένου νὰ φθάσουμε στὴν Ἐλευθερία μας. Κι ἔτσι, πιστεύοντας γιὰ …παραμυθάκια ὅλες αὐτὲς τὶς πληροφορίες, τὶς προσπερνοῦμε δίχως νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς εἶναι κι αὐτὲς ποὺ θὰ μᾶς δώσουν πολλὲς ἀπαντήσεις καὶ γύρω ἀπὸ τὶ ποιοὶ εἴμαστε ἀλλὰ καὶ γύρω ἀπὸ τὸ τὶ πρέπει νὰ κάνουμε. Συνέχεια →

Θές καί εἰδήσεις σήμερα; (ὑπενθύμισις)

Ἄφησέ τες καλλίτερα.
Κῦττα δίπλα σου…
Ἀγκάλιασε τὸν/τὴν σύντροφό σου…
Χάιδεψε τὸ κεφάλι τοῦ παιδιοῦ σου…
Χαμογέλασε στὸν γείτονα (ναί, σὲ ἐκεῖνον τὸν …ἀνισόῤῥοπο!!!)… Συνέχεια →

Νέοι ὁρίζοντες…

Κάθε μας ἡμέρα, ὅπως κι ἐὰν «ἔρχεται», φέρνει κάτι νέο, ποὺ ἔως ἐχθὲς δὲν ὑπῆρχε στὴν ζωή μας.
Τὸ ἐὰν θὰ τὸ δεκτοῦμε, ἤ ὄχι, ἐξαρτᾶται μόνον ἀπὸ τὸ ἐὰν θὰ μπορέσουμε νὰ τὸ δοῦμε, ἐπεὶ δὴ ἐμεῖς θὰ ἔχουμε ἀμβλύνει τὸ ὀπτικόν μας πεδίον πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις.
Συνέχεια →

Κάθε τέλος καὶ μία ἀρχή.

Στὴν ζωή μας ΔΕΝ κάνουμε κύκλους. Ἡ κάθε «περιστροφή» μας, γύρω ἀπὸ …«κάτι», εἶναι τμῆμα μία σπείρας πού, ἀναλόγως τῆς ὀπτικῆς της, εἶναι ἀνοδικὴ ἤ καθοδική. Οὐδέποτε στατικὴ κι ἐπίπεδη. Συνέχεια →