Κι ἔφθασε ἡ στιγμὴ νὰ τὸ ξανὰ πιάσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Στὶς 18 Ἰουνίου 2018 ἔγραφα σὲ κείμενον μὲ τίτλο: Διαβολεμένες ἱστορικὲς …«συμπτώσεις»!!!
«…Ἡ Ἀστυνομία Πόλεων (1920-1984-!!!-) καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Χωροφυλακὴ (1833-1984-!!!-) συνεχωνεύθησαν τὸ 1984 (κυβέρνησις ἀνδρέα παπανδρέου, βεβαίως-βεβαίως…!!!!) σὲ ἕνα σῶμα, τὴν Ἑλληνικὴ Ἀστυνομία (ΕΛ.ΑΣ. ἢ ΕΛΑΣ)….
Σήμερα, μὲ διεπιστωμένη καὶ ἀποδεδειγμένη τὴν ἀκραία βία ποὺ δέχονται οἱ Ἕλληνες, ἰδίως ὅταν διαμαρτύρονται γιὰ τὰ Ἐθνικά μας θέματα καί, συγκεκριμένως, γιὰ τὴν Μακεδονία, ἀντιλαμβανόμεθα πὼς μόνον …εἰρωνικὲς φαντάζουν οἱ ἐπίσημες θέσεις τῆς ΕΛΑΣ. Ναί, μᾶς ἐμπαίζουν, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο ζήτημα. Ἐμεῖς, λίγο ἔως πολύ, ἔχουμε ἤδη ἀντιληφθῆ τὸν ἀνθελληνισμὸ τῆς ἐν λόγῳ ὑπηρεσίας καί, ἁπλῶς, κατὰ περίπτωσιν, τὸ βιώνουμε καὶ ἐμπράκτως.
Δὲν ἔχουν λοιπὸν σημασία τὰ ὅσα λέγονται ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ δὲν λέγονται καί, κυρίως, αὐτὰ ποὺ πράττονται.…Θὰ μποροῦσε ὅμως ὁ ἐμπνευστής της, ὡς ἀκροστοιχίδα νὰ ἐπιλέξῃ τὰ δύο Λάμβδα γιὰ νὰ δηλώνῃ τὴν ἑλληνικότητά της (;;;) καὶ νὰ διαβάζουμε σήμερα κάτι σὰν ΕΛΛΑΣ, πού, καταληκτικῶς, θὰ προσέδιδε καὶ μίαν σαφὴ ἑλληνικότητα (παρακαλῶ) στὶς δυνάμεις ἀστυνομεύσεώς μας.
Θὰ μποροῦσε ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανε…
Θὰ εἶχε τοὺς λόγους του ὁ δημιουργός της…»
Κι ἐδῶ στέκομαι ὀλίγον.
Μιλᾶμε πάντα γιὰ τὴν (μποῦ χὰ χὰ χά… κατ’ ὄνομα καὶ μόνον!!!) ἀστυνομία τὴν «ἑλληνικὴ» (ποὺ ὁ θεὸς ἤ οἱ θεοὶ ἤ τέλος πάντων ἡ καλή μας τύχη) νὰ τὴν κάνῃ αὐτὸ ποὺ δηλώνει, ἐφ΄ ὅσον πρώτιστόν της μέλημα (κατ’ ἐντολὴν) ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι νὰ προστατεύῃ τοὺς …«σελέμπριτις», τοὺς ἀκαταδιώκτους κουδουνισμένους, τοὺς ἀκταδιώκτους δικαστές, τοὺς ἀκαταδιώκτους ἰατρούς, τοὺς δημοσιοκάφρους, τοὺς ἐπιχειρηματίες ἀλλὰ καὶ σύσσωμον τὸν κρατικὸ εἰσπρακτικὸ μηχανισμό, τὰ κοράκια, τοὺς μαυραγορίτες, τὰ τοκογλυφικὰ φᾶνς (δὲν εἶναι γιὰ νὰ γελᾶμε) καί, τέλος πάντων… ὄχι ἐμᾶς.
Διότι, ὡς γνωστόν, ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον ξεμείνῃ κάποιος (φιλότιμος) ἀστυνομικὸς σὲ κάποιο (ἐν τελῶς ἔρημο ἀστυνομικὸ) τμῆμα, μὰ κι ἐὰν ἔχῃ χρόνο, ἀλλὰ κι ἐὰν ἀντιλαμβάνεται τὸ ἐπείγον τῆς ὁποιασδήποτε κλήσεως (καὶ δὲν ἀγνοήσει μιὰν ἀκόμη Κυριακὴ) ἔ… τότε, ἴσως – ἐνδέχεται – πιθανὸν νὰ σπεύσῃ περιπολικὸ γιὰ νὰ προστατεύσῃ τὸν πολίτη ποὺ λεηλατεῖται, βιάζεται, καταδυναστεύεται, δολοφονεῖται, ἐκβιάζεται, ποδοπατεῖται (καὶ ἐμβολιάζεται καὶ λαμβάνει προσωπικοὺς ἀριθμοὺς καὶ φυλακίζεται σὲ καραντίνες κάθε λογῆς… καὶ πετιέται ἀπὸ τὸ σπίτι του ἀπὸ τὴν «ἑλληνικὴ» ἀστυνομία…
…καὶ κυνηγιέται-συλλαμβάνεται ἀπὸ τὴν ἰδίαν «ἑλληνικὴ» ἀστυνομία ὁ πτωχο-καστανᾶς ἄν τί γιὰ τοὺς κάθε λογῆς ΟΠΕΚΕΠΕδες…
…ἀλλὰ καὶ συλλαμβάνεται ὁ ἀνόητος χρήστης ναρκωτικῶν ἄν τί γιὰ τὸν ναρκέμπορο…
καί… καί… καί…)
Προσοχὴ ὅμως!!!
Δὲν χαρακτηρίζω ὡς καλοὺς ἤ κακοὺς τοὺς ἀστυνομικούς… Αὐτὰ εἶναι δικά τους συνειδησιακά, ἠθικὰ ἀλλὰ καί, δυστυχῶς τους (καὶ δυστυχῶς μας), γιὰ κάποιους ἐξ αὐτῶν, οἰκονομικὰ ζητήματα…
Καὶ συνεχίζω μὲ τὸ παραπάνω κείμενον:
…ΕΛΑΣ σοῦ λέει κι ἐννοοῦσε τὸν στρατὸ τοῦ ΚΚΕ, πού, βάσει τῶν παραδοχῶν, τῶν καταγγελιῶν καὶ τῶν ὁμολογιῶν τῶν δικῶν του μελῶν (κι ὄχι μόνον!!!):
- Ἔστησε ἕναν ἐμφύλιο, ἐκ τοῦ μὴ ὄντος, στὸ ὄνομα, λέει, τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, τὸν ὁποῖον ὅμως ἀπετελείωσε, ἀκόμη κι ἐν μέσῳ Κατοχῆς.
- Κατέστρεψε τὴν ἀγροτικὴ οἰκονομία καὶ τὴν ὕπαιθρο χώρα, τρομοκρατώντας τοὺς πληθυσμοὺς καὶ λεηλατώντας ὅ,τι κινητὸ εἶχε ἀξία (ἀλλὰ καὶ κονιορτοποιῶντας ὅλα τὰ ἀκίνητα ποὺ ἐπίσης εἶχαν ἀξία), στὸ ὄνομα τῆς …ἐπαναστάσεως.
- Ὑφῄρπαξε τὶς ἀγγλικὲς λίρες, ποὺ στὴν πραγματικότητα ἦταν ὁ χρυσὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὄχι φυσικὰ γιὰ νὰ ἐξοπλίσῃ στρατὸ καὶ νὰ ἐκπαιδεύσῃ στρατηγούς, ἀλλὰ γιὰ νὰ πλουτίσουν τὰ ὑψηλόβαθμα στελέχη του.
- Ἐξηφάνισε κάθε ἀντίλογο, ξεκινώντας ἀπὸ τὰ δικά του ἐπιφανῆ στελέχη (Βελουχιώτης γιὰ παράδειγμα, ποὺ τὸν παρέδωσε σφάγιον, ἀλλὰ κι ἀργότερα Πλουμπίδης καὶ Μπελογιάννης, καθὼς καὶ χιλιάδες ἄλλους, ἐντὸς κι ἐκτὸς συνόρων), μὲ πρόσχημα, λέει, τὴν δημοκρατία. Στὸν βωμὸ δὲ αὐτῆς τῆς βίας δὲν ἐδίστασε νὰ σφαγιάσῃ ἀκόμη κι ἐπιφανῆ του στρατιωτικὰ στελέχη, πρὸ κειμένου νὰ μὴν …ἐπισκιασθῇ τὸ ἄστρον τοῦ Ζαχαριάδου ἢ νὰ μὴ θιγῇ ἡ κατ’ ἐξακολούθησιν λάθος (γιὰ τὸ κόμμα τους) καὶ γενοκτονικὴ (γιὰ τοὺς Ἕλληνες) τακτικὴ τῶν στελεχῶν του.
- Κατέσφαξε (μὲ τὰ γνωστὰ κονσερβοκούτια, μὲ τὰ τσεκούρια, ἢ ἀκόμη καὶ μὲ τὰ δικράνια) κάθε δημοκρατικὸ πολίτη (βλέπε Ψαῤῥό, πλαστηρικούς-βενιζελικούς-Ἑλένη Παπαδάκη) ποὺ θὰ μποροῦσε, ἐν δυνάμει, νὰ ἐκφέρῃ λογικὸ ἢ ἐθνικὸ ἀντίλογο (κι ὄχι μόνον) στὴν βία τους καὶ στὶς ἀγκυλώσεις τους.
- Ἔκοψε τὴν χώρα στὰ δύο, βιάζοντας τοὺς χωρικοὺς στὶς περιοχὲς ποὺ ἤλεγχε, σὲ τέτοιον βαθμό, ποὺ ἐκτὸς τῆς οἰκονομικῆς τους καταστροφῆς, ἐπὶ πλέον τοὺς ὑπεχρέωνε σὲ βίαιες στρατολογήσεις. Τὸ μακαβριώτερον ὅλων δὲ ἦταν ἡ στράτευσις μικρῶν παιδιῶν, ποὺ κατὰ χιλιάδες ἐθυσιάζοντο, ἀκόμη καὶ ὡς ἐμπροσθοφυλακές, γιὰ νὰ μὴν θιγῇ ἡ κυρίως στρατιωτικὴ δύναμις τοῦ ΔΣΕ. Ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, ἐπὶ ἡμερῶν τοῦ ΕΛΑΣ ἦταν τόσο φθηνή, ποὺ μία κόττα ἦταν πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ ὁλόκληρο χωριό.
- Ἐπάλευσε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις νὰ ἀποκόψῃ τὴν Μακεδονία καὶ τὴν Θρᾴκη, γιὰ νὰ τὶς ἑνώσῃ μὲ τὰ κομμουνιστικὰ βασίλεια τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου, ὑπὸ τὸν ἔλεγχο πάντα τοῦ «πατερούλη» του Στάλιν, ἐνᾦ παραλλήλως συνεστρατεύθησαν μαζύ του ἀλλότριες δυνάμεις (Βούλγαροι, Σκοπιανοὶ καὶ Ἀλβανοί) πρὸ κειμένου νὰ ἀποχαρακτηρισθῇ (ἀτύπως) ὁ πόλεμος ἀπὸ ἐμφύλιος καὶ νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς ἀγὼν ἐπιβιώσεως τῆς Ἑλλάδος.
- Ἡ φερομένη ἀντίστασίς τους στὴν γερμανική, στὴν ἰταλική, στὴν βουλγαρικὴ καὶ στὴν ἀλβανικὴ κατοχὴ περιῳρίζετο στὸ νὰ ἀντιμάχονται τοὺς πραγματικὰ ἀντιστασιακοὺς (βλέπε Ζέρβα-ΕΔΕΣ -πλαστηρικούς- καὶ Τσαοὺς Ἀντὼν – Ἀντώνιος Φωστερίδης στὴν Θρᾴκη). Ὑποτίθεται λοιπὸν πὼς ἔκανε, σοῦ λέει, ἀντιστασιακὸ πόλεμο στοὺς Γερμανούς, στοὺς Ἰταλούς, στοὺς Βουλγάρους καὶ στοὺς Ἀλβανούς. Σοῦ λέει… Ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἔκανε πόλεμο στοὺς Ἕλληνες, μὲ ἀποκορύφωμα τὸν «ἐμφύλιο», κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὁποίου Βούλγαροι, λοιποὶ Σλαῦγοι (καὶ Σκοπιανοί), καθὼς φυσικὰ καὶ Ἀλβανοί, πολεμοῦσαν ὑπὸ τὰς διαταγὰς τοῦ ΔΣΕ κατὰ τῶν Ἑλληνικῶν Δυνάμεων.
Ἡ ἀποχώρησις δὲ τῶν δυνάμεων Κατοχῆς …«συνέπεσε» μὲ τὴν ἐκχώρησιν ἀφθόνου πολεμικοῦ ὑλικοῦ στοὺς «ἀντιστασιακούς», ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ προστατευθοῦν οἱ ἀποχωροῦντες (Γερμανοί, Βούλγαροι, Ἀλβανοί) ἀπὸ τοὺς πραγματικοὺς ἀντιστασιακοὺς καὶ τὸ μένος τους.- Τὸ παιδομάζωμα (ἢ ἄλλως «παιδοσώσιμο») 28.000 παιδιῶν, ποὺ διὰ τῆς βίας μετεκινήθησαν ἐκτὸς τῶν βορείων συνόρων μας, παραμένει ἕνα ἀπὸ τὰ μέγιστα γενοκτονικὰ ἐγκλήματα κατὰ τῆς φυλῆς, ποὺ ἐξακολουθεῖ διαρκῶς ἀτιμώρητον νὰ ἀποσιωπᾶται.
Θὰ μποροῦσε ὅμως κι αὐτὸς ὁ ΕΛΑΣ νὰ ἐπιλέξῃ τὰ δύο Λάμβδα ὡς ἀκροστοιχίδα του.
Θὰ μποροῦσε βεβαίως-βεβαίως, ἰδίως μέσα στὰ μαῦρα χρόνια τῆς Κατοχῆς.
Θὰ μποροῦσε ἀλλὰ δὲν ἤθελε καὶ γιὰ αὐτὸ δὲν τὸ ἔκανε…
Θὰ εἶχε κι αὐτὸς ὁ δημιουργὸς τοὺς λόγους του…. Ἔ;
Τί καταλαβαίνουμε ὅμως διαβάζοντας τά παραπάνω ἀποσπάσματα; Καταλαβαίνουμε πώς ἡ ἀπουσία τοῦ δευτέρου λάμβδα (πάντα ἐν τελῶς …«συμπτωματικῶς») προσέδωσε παραπλανητικῶς κι ἐφησυχαστικῶς ἑλληνικὸ ἤ καὶ φιλελληνικό χαρακτῆρα στίς ἐν λόγῳ ὀργανώσεις/ὀργανισμούς; Ἤ μποροῦμε (ἀσφαλῶς) ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος νά συνειδητοποιήσουμε πώς καί οἱ δύο αὐτές ὀργανώσεις δροῦσαν καί δροῦν ἐν τελῶς -ἀπὸ ἀρχῆς ἔως τέλους των, ἐναντίον μας, παραμένοντες πιστές στούς ἐξουσιαστές καί ἀστυνομεύοντας (μὲ ὅλα τὰ παρελκόμενα βεβαίως βεβαίως) ἐμᾶς καί τό δίκαιον καί τό ἠθικόν;
Δὲν ἐξετάζουμε τὶς προθέσεις τῶν ἱδρυτῶν των, πού, πιθανόν, νὰ ἦσαν καὶ καλές. Κρίνουμε μόνον ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος τὰ δύο ἐν λόγῳ μορφώματα. Κι ἐπίσης παρατηροῦμε τὴν (διόλου τυχαία) …ἀνορθογραφία τοῦ ὅρου.
Καί, ἐπαναλαμβάνω, αὐτὰ εἶναι προσωπικές μου ἐκτιμήσεις καὶ δὲν ζητῶ νὰ συμφωνήσετε. Ζητῶ μόνον νὰ παρατηρήσετε τὶς …«συμπτώσεις».
Φθάνουμε ὅμως στὸ σήμερα.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἀκούσαμε πὼς ἐπανῆλθε τὸ «μεγάλο κεφάλαιον τῆς πολιτικῆς» ἀλεξέι μὲ ἕνα νέο κόμμα. Τοὺς (προσωπικοὺς) λόγους του ποὺ τὸν ᾡδήγησαν σὲ μίαν τέτοιαν ἐπιλογὴ τοὺς ἀγνοῶ καὶ δὲν μὲ ἀφοροῦν. Τοὺς κοινωνικοὺς καὶ ἠθικοὺς καὶ ἐθνικοὺς λόγους ἐπίσης ποὺ πιστεύω πὼς δὲν ἔπρεπε νὰ τὸ κάνῃ, κρίνω πὼς δὲν εἶναι τῆς παρούσης νὰ ἀναλυθοῦν.
Αὐτὸ ποὺ σαφῶς μπορῶ ὅμως νὰ καταθέσω εἶναι τὰ τῶν …«συμπτώσεων».
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ὅταν κάποιοι …«καταπίνουν» γράμματα δὲν πιστεύω πὼς εἶναι καὶ …«τυχαῖοι», καλὸ θὰ ἦταν νὰ μὴ προσπερνᾶμε ὡς ἕνα …φαινόμενον τῶν ἡμερῶν τὴν ἐπάνοδόμ του.
Μὴ στέκεσθε μόνον στὸ Α ποὺ εἶναι κάπως καὶ …μασσωνικὸ καὶ …«ἀναρχικὸ» ἀλλὰ καὶ σοροπληγμένο. Σταθεῖτε μόνον στὴν ὀρθογραφία. Μόνον σὲ αὐτήν. Δὲν μᾶς ἀπασχολοῦν (ἐπὶ τοῦ πρὸ κειμένου) τὸ ἐὰν στὰ μάτια κάποιων φαντάζει ὅλο ἐτοῦτο σὰν κάτι καλὸ ἤ κακὸ ἤ ἀδιάφορον. Οὔτε τὸ ἐὰν ἔχουμε μπουκώσει ἀπὸ κόμματα καὶ κομματίδια καὶ κομματάρχες. Οὔτε τὸ ἐὰν κάποιοι (ποιοί ἄρα γέ;) μᾶς ἐμπαίζουν ἐμπρὸς στὰ μούτρα μας. Δὲν θέλουμε νὰ τὸ παίξουμε ἔξυπνοι καὶ πονηροὶ κι ἀνοικτομάτηδες. Ἑστιάζουμε μόνον στὴν ὀρθογραφία. Πουθενὰ ἀλλοῦ.
Μᾶς ἀπασχολεῖ σίγουρα τὸ ἐὰν οἱ ἐμπνευστὲς καὶ χρηματοδότες καὶ ἐργοδότες (τοῦ κάθε) τσίπρα στοχεύουν (καὶ) κάπου ἀλλοῦ, πέραν τῶν ἤδη κοινῶς ὁμολογουμένων. Μᾶς ἀπασχολοῦν ὅμως κυρίως οἱ ἐπαναλαμβανόμενες συμπτώσεις. Καὶ φυσικὰ μᾶς ἀπασχολεῖ ἡ χρονικὴ σύμπτωσις τῆς ἐπανεμφανίσεως ἑνὸς ἐν τελῶς περιττοῦ κι ἀμορφώτου καὶ ἀσυνεπὴ πολιτικάντη.
Γιατί λοιπόν τώρα; Γιατί τόση …κομματογένεσις ἐξ αἴφνης; Ἀπό ποιούς στελεχώνονται τόσα σκουπιδοκόμματα; Ἀπό ποιούς χρηματοδοτῶνται; Ποιοί εἶναι αὐτοί ποὺ σπεύδουν νά χειροκροτήσουν εἶτε τό (κάθε) ἀλεξέι, εἴτε μίαν χαροκαμμένη μάννα, εἴτε ἀκόμη κι ὁποιονδήποτε ἄλλον κουδουνισμένο;
Δὲν θέλω νὰ γράψω περισσότερα… Ὅλοι γνωρίζουμε…
Καί, τέλος, κρατᾶμε γιὰ τὸν ἑαυτόν μας τὶς σκέψεις μας. Δὲν χρειάζεται νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ πρόσωπα καὶ μὲ τὰ μανιφέστα καὶ μὲ τὶς ἐλπιδοφορίες. Δὲν χρειάζεται τὸν χρόνο μας καὶ τὸν κόπο μας ὅλο αὐτὸ τὸ δίκτυον τῶν ἐντεταλμένων κουδουνισμένων. Χρειάζεται ὅμως ἐπὶ τέλους νὰ ἀποφασίσουμε πὼς παρῆλθε ὁριστικῶς ὁ καιρὸς τῆς ἀνοχῆς καὶ τῆς ὑπομονῆς μας. Παρῆλθε πλέον ὁριστικῶς ἡ ἐποχὴ ποὺ μᾶς …συγχωρούσαμε τὴν ἀνοχὴ τῶν σκουπιδο-κουδουνισμένων. Κι ἔφθασε ἡ στιγμὴ νὰ ἀγνοήσουμε κάθε «ἐθνοσωτήρα», ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἡ χρηματοδότησίς του προέρχεται ἀπὸ οἱεσδήποτε ξένες πρεσβείες ἤ ἐγχωρίους καρχαρίες. Ἀδιάφορον. Δὲν ὑπάρχει σὲ αὐτὸ τὸ ἐκλογο-παιχνίδι λιγότερο κακὸς ἤ περισσότερο καλός. Ὅλοι εἶναι σκουπίδια κι ὁ μόνος μας δρόμος εἶναι ἡ ἀπαλλαγή μας ἀπὸ αὐτὰ τὰ συστήματα (αὐτό)-ὑποταγῆς μας.
Πῶς θά ξεφύγουμε; Δομῶντας κοινωνίες κι ἐπικοινωνίες ἐκ τοῦ μηδενός. Ξανὰ πιστεύοντας σὲ ἐμᾶς. «Ἀνασκαλεύοντας» μέσα μας τὴν ταὐτότητά μας. Προσεγγίζοντας τὸ ΓΝΩΘΙΣΕΑΥΤΟΝ. Κατανοῶντας τὸν κόσμο μας μὲ γνώμονα τὸν Ἄνθρωπο Καί, κυρίως, πρῶτα καὶ κύρια, ὑπηρετῶντας μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις τὴν Ἐλευθερία τοῦ Ἀνθρώπου, τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ἑλλάδα (μὲ δύο Λάμβδα!!!).
Τὰ ἔχουμε καταθέσει ἄλλως τὲ πολλάκις. Μέσα ἀπὸ τὴν «τριβή» μας μὲ τὴν καθημερινότητα θὰ ἀνακαλύψουμε, πορευόμενοι, τὸν τρόπο καὶ τὸν δρόμο γιὰ νὰ ἀπελευθερωθοῦμε (καὶ) κοινωνικοπολιτικά, μὰ πάντα πρωτίστως σὰν Ἄνθρωποι. Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα ὅμως ἀπαιτεῖται νὰ αὐτό-προσδιορισθοῦμε. Νὰ γνωρίζουμε ἐπακριβῶς τὸ τί θέλουμε γιὰ ἐμᾶς καὶ τὸν κόσμο μας. Νὰ ξεφορτωθοῦμε συνήθειες καὶ συμπεριφορὲς ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους στὴν μετριότητα, στὴν ἀνοχή, στὴν λήθη, στὸν συμβιβασμὸ καὶ στὴν ὑποταγή.
Καὶ μετά…
…δὲν ἀνησυχῶ. Θὰ τὰ καταφέρουμε!
Σημειώσεις
1ον. Δὲν «τσιμπᾶμε» στὴν ἐπιμονὴ τῶν κουδουνισμένων νὰ μας διαχωρίζουν σὲ κάτι, ὅ,τι δήποτε, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς παραπλανοῦν, νὰ μᾶς διχάζουν καὶ νὰ μᾶς ἐλέγχουν καταληκτικῶς. Ἤμασταν, εἴμαστε καὶ θὰ παραμείνουμε μόνον Ἕλληνες!!!
2ον. Οἱ παραπάνω «ἐπαναλήψεις» δὲν γίνονται γιὰ νὰ τονίσω τὴν μία καλὴ πλευρὰ καὶ τὴν ἄλλην κακή. Ἐπαναλαμβάνομαι ὄχι γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὰ εἰς βάρος μας ἐγκλήματα, ἀλλὰ γιὰ νὰ παύσουμε νὰ τοὺς ἐπιτρέπουμε νὰ διαπράττουν εἰς βάρος μας ἐγκλήματα!
3ον. Ἡ κυρία Σαρηγιαννίδου ἀναλύει θαυμάσια, παρακάτω, μερικὲς ἀπὸ τὶς σκέψεις ποὺ σᾶς κατέθεσα..
Ἀποποίηση εὐθύνης
Οἱ συντάκτες τῶν ἄρθρων ἀποδέχονται ὅτι φέρουν τὴν ἀποκλειστικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ νομιμότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὀρθότητά του περιεχομένου τῶν ἄρθρων τους, ἀπαλλάσσοντας τὸ filonoi.gr ἀπὸ ὁποιανδήποτε σχετικὴ εὐθύνη.
Εκ της ιδρύσεως των τα δύο σώματα ασφαλείας τα φέροντα καθήκον αστυνομευσεως δεν επροοριζοντο διά την του πολίτη φύλαξιν
Η μεν χωροφυλακή ως και το όνομα αυτής δηλει είχε αποστολην την φύλαξιν των χωρών πέριξ των ανακτόρων και γενικώς όπου ο βασιλεύς Όθων εκινείτο
Η δε αστυνομία πόλεων ιδρύθηκε κατά επιθυμίαν ενός εκ των Ρότσιλντ με σκοπό κυρίως την αστυνομευσιν περιοχών του δικού του ενδιαφέροντος
Δι ο και οι τομείς ευθύνης αυτής ήτο Αθήνα Πάτρα Πειραιάς και Κέρκυρα
Όπου τα γραφεία οι έδρες εταιριών και τα εξοχικά οικήματα της οικογένειας του
Ο πρώτος διοικητής της αστυνομίας πόλεων και υποδειξιν των Ρότσιλντ ήτο κάποιος Άγγλος Σερ ο οποίος δεν ήτο καν Έλλην υπήκοος
Η δε ΕΛΑΣ η τραγική ελληνική αστυνομία όπου προέκυψε εκ της συγχωνεύσεως των δύο προηγούμενων ήταν ένας καταπράσινος
ρουφιαν – μπαχτσες και έκτοτε και σαν καθήκον αυτής η φύλαξη του κάθε λογής παρατρεχαμενου πράσινοφρουρού
Καὶ μὴ λησμονοῦμε τὸ νέο «φροῦτο» τοῦ «ἑλληνικοῦ ἔφ μπὶ ἄει (ξεφορτώσου μας)»… Ἀλλὰ μᾶλλον τοῦς ἐτελείωσαν τὰ προσχήματα καὶ ἐπὶ τέλους δηλώνουν τὸν ἀληθῆ γενιτσαρισμό των.
Φιλονόη, ωραίο και σωστό το κείμενό σου !Την προσωπική, όμως, άποψή μου την ξέρεις προ πολλού : Για όλα που έγιναν, γίνονται και θα γίνουν, ένας είναι ο υπεύθυνος : Ο ελληνικός λαός.
(Πρόσφατα κυκλοφόρησε βιβλιδάριον με Αναμνήσεις μου. Θα προσπαθήσω να βρω αντίτυπο.)
Τη σταδιοδρομία μου την κατέστρεψαν ξένοι. Οι συμπατριώτες όμως που με κυνήγησαν λυσσαλέως, μόνο και μόνο για να φανούν αρεστοί στον ξένο παράγοντα, γιατί πήγανε και να με σκτώσουν ακόμα ;
Με όλον τον σεβασμό κύριε καθηγητά
Έχω πλήρη επίγνωση τής τεραστίας διαφοράς πού υπάρχει μεταξύ υμών σε γνώση και πνευμα
Αυτό δεν είναι φιλοφρόνηση αλλά διαπίστωση
Ωστόσο έχοντας ζήσει πολύ όμοιες καταστάσεις με εσάς έχω βρει και την απάντηση που με έχει απαλλάξει από την απορία αλλά και την βάσανο της αποδοσεως ευθυνών στον εαυτόν μου
Εάν επιθυμείτε και εάν η φίλη Φιλονοη το επιτρέπει θα ήταν χαρά μου να σάς την διατυπώσω
Ἀπὸ ἐμέναν ἐλεύθερα, ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ἀντίῤῥησις ἀπὸ τὸν κο καθηγητή.
Ἀκριβῶς σὲ αὐτὴν τὴν λεπτομέρεια, τῆς «ἀτομικῆς (;;;) εὐθύνης τοῦ λαοῦ» εἶναι ποὺ διαφωνοῦμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια. Ἐσὺ θεωρεῖς αὐτὰ τὰ ἀνθρωπόμορφα ἀνθρώπους. Ἐγὼ πάλι ὄχι. Ὁπότε ἐάν, κατ΄ ἐμέ, δὲν εἶναι ἄνθρωποι τότε συνεπάγεται πὼς δὲν εὐθύνονται, διότι ἀδυνατοῦν (ἀντιληπτικῶς, νοητικῶς καὶ κατ΄ ἐπέκτασιν ἠθικῶς) νὰ νοήσουν-ἀντιληφθοῦν-συνειδητοποιήσουν τὶς ἐπιπτώσεις τῶν ἐπιλογῶν των. Εἶναι ζήτημα ἐκπαιδεύσεως καὶ μόνον καὶ ἔχουν ἐκπαιδευθεῖ θαυμασιότατα νὰ παίζουν τὸν ῥὁλο τοῦ γλείτσα ἤ ὁποιονδήποτε ἄλλον παρεμφερῆ, ποὺ δεν θὰ τοὺς βγάλῃ ἀπὸ τὰ «κουτάκια» των. Κατ’ ἀντιστοιχίαν, βεβαίως βεβαίως, μποροῦν νὰ ἐκπαιδευθοῦν γιὰ νὰ εἶναι κόσμιοι, ἠθικοὶ (κυριολεκτικῶς κι ὄχι …ὀλίγον καὶ κατὰ περίπτωσιν), ἔντιμοι, ὑπερασπιστικοί, ὑποστηρικτικοί, φιλάνθρωποι ἤ καὶ θρησκευόμενοι καὶ πρὸς τοῦτον δυνάμεθα νὰ διακρίνουμε κάποιες καλλίτερες (λέμε τώρα) συνθῆκες ἤθους στὸ παρελθόν. (Μὴ πᾷς ὅμως καὶ πολὺ μακρυά… Τόν Πᾶνο Κολοκοτρώνη καί τόν Ὀδυσσέα καί τόν Καραϊσκάκη ποιοί τούς …«ἐκκαθάρισαν»; Τοῦρκοι, Ἄγγλοι, Γάλλοι ἤ….;;;;)
Κατ’ ἐμὲ τὸ πρόβλημα εἶναι στὸ ποιὸς ἐκπαιδεύει (κατὰ τὸ ποιός μετρᾶ τὶς ψήφους ἤ ποιὸς ἐκδίδει τὸ χρῆμα). Αὐτὸς ποὺ ἐκπαιδεύει μεριμνᾶ νὰ δημιουργήσῃ πανομοιότυπα λεχριτάκια μὲ αὐτὰ ποὺ ἔως τώρα τὸν ὑπηρετοῦσαν. Κι αὐτὸ κάνει ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Ἡ κεντρικὴ ἐξουσία (μὲ βιτρίνες: κράτη σήμερα, θρησκείες, ἰδεολογίες-κινήματα κλπ κλπ κλπ) ἔχει φυσικὰ πλήρως ἐξελιχθεῖ (ἀνεξαρτήτως τῶν προσωπείων του ἤ τῶν τίτλων ποὺ τὴν χαρακτηρίζουν) κι ἔχει μετουσιωθεῖ σὲ κρατικὸ ἤ εὐρωπαϊκὸ ἤ παγκόσμιο κεντρικὸ δίκτυο-μηχανισμό-σύστημα ἐκπαιδεύσεως καὶ ἐπιτρέπει μόνον μικρὲς ἀποκλίσεις στοὺς τοπικοὺς «δεσμοφύλακες» («ἀνθρωποφύλακες» καλλίτερα), διατηρῶντας πάντα τὸν κεντρικὸ ἔλεγχο, στήνοντας ὅλο καὶ αὐστηρότερα πλαίσια αὐτό-ἐλέγχου κι αὐτό-προστασίας του. Κι ἀκριβῶς ἐκεῖ εἶναι τὸ «κλειδί»: νὰ μεταβιβάζεται ἡ εὐθύνη τῆς ἀνθρωποφυλάξεως στὸ …ὑποκείμενον τοῦ ἐλέγχου. Ἤ, γιὰ νὰ τὸ λέμε ὀρθά, ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ εὐθύνομαι γιὰ τὸ ἐὰν θὰ εἶμαι ὅπως μὲ ἔχουν προγραμματίσει ἤ ἐὰν θὰ παρουσιάζω ….βλάβες.
Κατ’ ἐπέκτασιν ἐσένα (ὅπως κι ἐμέναν) δὲν σὲ ἐτσάκισε κάποιος δικαστὴς ἤ ὑπουργὸς ἤ πρωθυπουργὸς ἀλλὰ ὁ γείτονάς σου, ὁ συνάδελφός σου ἤ ἀκόμη κι ὁ συγγενής/φίλος σου διότι, πολὺ ἁπλᾶ, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ εἶναι ἄριστα ἐκπαιδευμένος γιὰ νὰ προκαλῇ δολιοφθορὰ σὲ κάθε τί ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀπειλήσῃ (βάσει τῆς προσεκτικῆς ἐκπαιδεύσεώς του) τὴν (ἐπισήμως) ἀσφάλειά του (φυλακή του), ἀντιδρᾶ (ἐπιφανειακῶς καὶ) ἀποφασιστικῶς ὅπως τοῦ ἔχουν ὑπαγορεύσει ἐκλογικὲς (μαζικὲς ὑστερίες), κοινωνικὲς (ὁπαδικότητες) τάσεις ἤ κι ἀκόμη ἐχθρικὲς ἐξάρσεις (πόλεμοι), ποὺ ὅμως μονίμως ἐλέγχονται καὶ κατευθύνονται ἀπὸ ἕναν κεντρικὸ ἐγκέφαλο. Δὲν εἶναι αὐτόνομα ὄντα ἀλλὰ πλήρως κατευθυνόμενα. Μάζες; Ζόμπυ; Σκιές; Τί σημασία ἔχει; Δὲν δύνανται νὰ «βουτήξουν» ἐντός των καὶ νὰ ἀντικρύσουν, γιὰ νὰ κατανοήσουν καὶ νὰ ἀνασύρουν ταὐτότητες, συνειδήσεις καὶ περὶ Ἐλευθερίας (δι)-Αἴσθημα. Εἶναι ΤΙΠΟΤΑ!!!!!!!! Πῶς μπορῶ νά θυμώσω στό ΤΙΠΟΤΑ; Τὴν «βλάβη» τὴν ἔχεις ἐσὺ καὶ τὴν ἔχω ἐγώ. Αὐτοὶ μία χαρὰ ἀναπαράγουν ὅσα τοὺς ὑπαγορεύονται.
Ὑπάρχουν σαφῶς στιγμὲς ποὺ μὲ ἐντυπωσιάζουν ὅλα αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα, ἀλλὰ ὅταν σταθῶ ψύχραιμα ἀπέναντί των ἐπανα-διακρίνω τοὺς κεντρικοὺς πυλῶνες καὶ …ἡσυχάζω, διότι κατανοῶ πὼς δὲν ἔχει ἀλλάξει κάτι, παρὰ μόνον οἱ …τίτλοι καὶ οἱ βιτρίνες.
Κι ὅσο γιὰ τὰ ἀτομικά μας παθήματα (ποὺ εἶναι πολλά, καὶ τὰ δικά σου καὶ τὰ δικά μου᾿ ἀλλὰ δὲν τυγχάνουν -ἐπισήμως- συγκρίσεως) σήμερα τολμῶ νὰ πῶ (δημοσίως) πὼς δὲν εἶναι ζήτημα ἀτομικῶν ἐπιλογῶν τὰ εἰς βάρος μας κτυπήματα, ἀλλὰ πάλι (καὶ πάλι καὶ πάλι καὶ πάλι) ἀποτέλεσμα τῆς πολὺ συστηματικοποιημένης ἐκπαιδεύσεως τοῦ κεντρικοῦ μηχανισμοῦ, ποὺ παράγει δειλά, ὑπάκουα καὶ σύννομα ἀνθρωποειδῆ, τὰ ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ αὐτοκτονήσουν γιὰ ἕνα …κινητό, ἀλλὰ οὐδέποτε νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ παν-ἀνθρώπινον δίκαιον τῆς Ἐλευθερίας καὶ τὸ ἠθικόν, ἀκόμη κι ἐὰν γνωρίζουν πλήρως τὶς συνθῆκες τῆς ἀδικίας. Ποῦ νά μπλέκουν τώρα; Κι ἔτσι πορευόμεθα μὲ τὴν ΕΛΑΣ (ποὺ μᾶς ἀστυνομεύει καὶ μᾶς κρατᾶ συννόμους, ὅταν ξεφεύγουμε), τὸν ΕΛΑΣ ποὺ μᾶς κάνει μία ἀπὸ τὰ ἴδια (μὰ στὸ πιὸ ἄγριο) καὶ τώρα τὸ / τήν / τὸν ΕΛΑΣ τοῦ ἀλεξέι (τὸ ἄρθρον ἀναλόγως τοῦ πῶς ἀντιλαμβάνεται κάποιος τὴν σεξουαλικότητά του!), ποὺ ἔφθασε γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὸν μηχανισμό.
Φίλε (μοῦ ἐπιτρέπεις φαντάζομαι μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια) Δημήτριε… Καλὴ ἡ ὀργή μας… ἀναγκαία… ἀλλὰ ἐὰν δὲν δυνάμεθα νὰ τὴν χρησιμοποιήσουμε σὰν μαχαίρι καὶ νὰ ξύσουμε τὶς πληγές μας, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς μολύνσεις, εἶναι ἄχρηστος καὶ αὐτό-καταστροφική.
Κι ὄχι… δὲν σκέπτομαί …χριστιανικῶς, ἀλλὰ Ἑλληνικῶς, διότι διαρκῶς περιστρέφομαι γύρω ἀπὸ τά:
– Προτιμῶ νὰ διοικῇ ἕνας λῦκος μίαν ἀγέλη προβάτων, παρὰ ἕνα πρόβατο μίαν ἀγέλη λύκων.
– Παραμένω κρίκος ἁλυσῖδος σὲ ἕναν μηχανισμὸ ἀφανῆ, καθαρὰ Ἑλληνικό, Προμηθειακό, ποὺ κέντρο του ἔχει τὸν Ἄνθρωπο (ὅπως τὸν ἐννοῶ ἐγὼ κι ὄχι ὅπως μᾶς ὑπαγορεύουν).
– Ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ Ἀνθρώπου ὁδηγεῖ σταθερῶς στὴν ἐνδυνάμωσιν τῶν «λύκων» καὶ στὴν ἀναστροφὴ ἐλέγχου τῆς παραπάνω μηχανικῆς.
Ἐπὶ πλέον πάντα θὰ πρέπῃ νὰ ἐνθυμούμεθα πὼς ἡ κατασκευὴ τοῦ (κάθε) Ἑλληνικοῦ λαοῦ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ βλέπουμε, ἀλλὰ κάτι ἄλλο ποὺ θὰ θέλαμε νὰ βλέπουμε. Αὐτὸ τὸ κάτι ἄλλο ὅμως ἔχει δηλητηριασθεῖ (ἐμβολιασθεῖ) καὶ ὀφείλουμε νὰ καταστρεύσουμε αὐτὸν τὸν ἐμβολιασμό.
Κατ’ ἐπέκτασιν ὑποχρεούμεθα νὰ πορευόμεθα μὲ ὑπομονή, ἐπιμονὴ κι ἐμμονὴ μόνοι μας πρὸς τὴν ἀτομική μας Ἐλευθερία, ἀγνοῶντας τὰ δηλητήρια, τοὺς δολιοφθορεῖς καὶ τοὺς ἐκφυλισμούς.