Αὐτὴ ἡ διαπίστωσις ἐξαπλώνεται διαρκῶς καὶ ὅλοι μας πλέον, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἀντιλαμβανόμεθα πὼς «τὸ αὐγὸ τοῦ φιδιοῦ» ἐκεῖ μέσα ἐκκολάφθη. Μὰ γιὰ νὰ ἀποτελέσῃ αὐτὴ ἡ συνειδητοποίησις ἀφετηρία κι ὄχι κενὸ γράμμα, ὥρα μας εἲιναι νὰ τὴν χρησιμοπιήσουμε γιὰ νὰ «ἀνοίξουμε τὸν ὁρίζοντά» μας καὶ νὰ ἐπεκτείνουμε τὶς κοινές μας διαπιστώσεις σὲ κοινούς μας σκοπούς. Διότι τί νά μᾶς κάνουν οἱ διαπιστώσεις ἐάν δέν μποροῦν νά χρησιμοποιηθοῦν πρός ὄφελός μας; 

Ἀρχὴ ὅλων τῶν πράξεων εἲναι σαφῶς μία ἀπόφασις. Γιὰ νὰ ὑπάρξῃ βεβαίως ἀπόφασις ἀπαιτεῖται συνειδητοποίησις. Κι ἐμεῖς τελικῶς συνειδητοποιήσαμε μὲν ἀλλά, ἀκόμη, ἀδυνατοῦμε νὰ ἀποφασίσουμε. Κι ἀδυνατοῦμε νὰ ἀποφασίσουμε διότι ἑστιάζουμε μόνον ἐκεῖ ποὺ πέφτουν τὰ φῶτα τῆς δημοσιότητος, μὴ δυνάμενοι νὰ ἀντιληφθοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, πὼς ἁπλῶς αὐτὸς ὁ θόρυβος ὑπάρχει μόνον γιὰ νὰ μᾶς παραπλανᾷ, νὰ μᾶς ἀποπροσανατολίζῃ καὶ νὰ μᾶς καθυστερῇ..
Κατ’ ἐπέκτασιν, ἐπὶ τοῦ πρὸ κειμένου, καιρὸς εἶναι πλέον νὰ χρησιμοποιήσουμε τὶς διαπιστώσεις μας πρὸς ὄφελός μας καὶ ὄχι μόνον γιὰ νὰ …σκαλίζουμε τὸν πόνο μας ἀπὸ τὶς ἀπανωτὲς ἀπογοητεύσεις.

Τί κάνουμε λοιπόν; Μά, τό ἁπλούστερον… Ἀν τί μόνον νὰ «ξύνουμε τὶς πληγές μας»  θὰ πρέπη, ναὶ μὲν νὰ ἐνθυμούμεθα διαρκῶς αὐτὲς τὶς «πληγές» μας, ἀλλὰ πρωτίστως νὰ τὶς χρησιμοποιοῦμε γιὰ νὰ γνωρίζουμε πὼς ἀπὸ τὸν λάθος δρόμο οὐδέποτε θὰ φθάσουμε στὸν ἀναγκαῖο, γιὰ ὅλους μας, σκοπό. Κι ὁ ἀναγκαῖος, γιὰ ὅλους μας σκοπὸς δὲν εἶναι μία ἀκόμη ἐπίπλαστος ἐλευθερία, πετσοκομμένη, ποὺ θὰ μᾶς χαρισθῆ ἀπὸ ἄλλους καὶ ὑπὸ (τοὺς ὁποιουσδήποτε) ὅρους, ἀλλὰ μία καθολικὴ Ἐλευθερία, ἀληθὴς καὶ ἀδιαπραγμάτευτος.. Καὶ γιὰ νὰ εἲναι καθολικὴ αὐτὴ ἡ Ἐλευθερία πρέπει διαρκῶς, ὅλα τὰ μέλη τῶν κοινωνιῶν μας, νὰ αἰσθάνονται ἀρκούντως ὑπεύθυνα γιὰ αὐτήν. Ἡ Ἐλευθερία δὲν θὰ μᾶς χαρισθῆ, ἀλλὰ  θὰ κατακτηθῆ. Μὰ γιὰ νὰ κατακτηθῇ πρέπει πολεμιστὲς νὰ ἀγωνισθοῦν κι ὄχι ἄβουλοι καὶ ἀναποφάσιστοι πολῖτες, ποὺ σύρονται ἔνθεν κακεῖθεν, μὲ διάφορες δικαιολογίες.

Ἡ Ἐλευθερία μας δὲν εἶναι εὐθύνη τῶν ἄλλων ἀλλὰ ἀτομική μας ὑπόθεσις καὶ γιὰ νὰ προκύψῃ ἐμεῖς πρέπει κάτι νὰ μάθουμε κι ὄχι οἱ ἄλλοι. Ἑστιάζοντας στοὺς ἑαυτούς μας, εἶναι πράγματι δυνατὸν νὰ ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ μόνοι μας, γιὰ νὰ ἑδραιώσουμε μέσα μας πεποιθήσεις, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες κοιμοῦνται. Οἱ νέες αὐτὲς πεποιθήσεις ὁδηγοῦν ὑποχρεωτικῶς σὲ ἀποφάσεις.
Πρώτη ἀπόφασις ἐξ αὐτῶν ποὺ θὰ λάβουμε, φυσικά, εἶναι ἐκείνη ποὺ θὰ μᾶς μετατρέψη άπὸ ἀκολούθους σὲ πρωταγωνιστές. 

Ἡ ἀπόκτησις τῆς Ἐλευθερίας θὰ προκύψη ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ τὴν κυνηγήσουν καὶ νὰ τὴν κατακτήσουν κι ὄχι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θέλουν τὴν ἡσυχία τους. Ἡ δὲ ὑπεράσπισίς της θὰ εἶναι μία μόνιμος κατάστασις, θὰ ἀφορᾶ σὲ ὅλα τὰ μέλη μίας κοινωνίας καὶ δὲν θὰ περιορίζεται σὲ κάποιους …τσοπάνηδες. Ἡ ὑποχρέωσις ὅλων μας, δίχως νὰ μετατίθεται σὲ ἄλλους ἡ εὐθύνη τῆς προασπίσεως τῶν κοινωνιῶν μας εἲναι καταληκτικῶς μονόδρομος.
Στὴν οὐσία, καλούμεθα ἐπὶ τέλους νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὸν δικό μας ῥόλο κι ὄχι γιὰ τὸν ῥόλο τῶν ἄλλων.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, γιὰ ὅσον καιρὸ μεταθέταμε σὲ ἄλλους τὴν εὐθύνη τῆς δικῆς μας Ἐλευθερίας (καί, κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ἐπιβιώσεώς μας), ἁπλῶς καταλήγαμε, κάθε φορά, νὰ διαπιστώνουμε πὼς ἡ ἐπιλογή μας ἦταν ἐπίσης λάθος. Μὰ ἐὰν ἦταν λάθος, τότε τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ σὲ ἐμᾶς.

Τὸ ἐπόμενό μας βῆμα λοιπὸν εἶναι τὸ νὰ ἀναρωτηθοῦμε γιὰ τὸν δικό μας ῥόλο μέσα στὴν Ἀναγκαία διαδρομή, ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήσῃ σὲ αὐτὸν τὸν Σκοπό. Θά εἴμαστε καί πάλι ἐκ τοῦ μακρόθεν παρατηρητές ἤ θά μετουσιωθοῦμε σέ ἐνεργούς ἀγωνιστές; Θά παραμείνουμε ἀκόλουθοι ἤ θά μετουσιωθοῦμε σέ πολεμιστές; Θά ἀναμένουμε κάτι ἤ κάποιον γιά νά μᾶς τραβήξῃ ἀπό τό τέλμα μας ἤ θά ἐξέλθουμε μόνοι μας;
Κι ἐάν, τελικῶς, ἐπιλέξουμε νά δράσουμε, πότε ἀκριβῶς σκοπεύουμε νά τό κάνουμε; Κάποτε, σέ μίαν μελλοντική στιγμή, που θά τό ἐπιτρέπουν οἱ συνθῆκες, ἤ τώρα, ἐδῶ, σήμερα;

Καλὲς λοιπὸν οἱ διαπιστώσεις μας γιὰ τὴν προδοσία ἐκ τῶν (φερομένων ὡς) πρωτεργατῶν τοῦ Πολυτεχνείου, ἀλλά πόσο χρήσιμες εἶναι ἐάν δέν μποροῦν νά μᾶς ὁδηγήσουν σέ οὐσιαστικές ἀποφάσεις, πού θά καθορίσουν τό μέλλον μας καί τό μέλλον τῶν παιδιῶν μας ἐπί τῆς οὐσίας;

Φιλονόη

εἰκόνα