Ξε-«κλειδώνουμε»…

Ξε-«κλειδώνουμε»…

Ὅπως ἠδη ἔχουμε δηλώσει, δημοσίως, ἡ σελὶς filonoi.gr «ἀδρανοποιεῖται» – σὲ γενικὲς γραμμὲς- δίχως ὅμως τελικῶς νὰ «κλείνῃ». Ἂν καὶ ἀρχικῶς, γιὰ καθαρὰ προσωπικοὺς λόγους, ἀπεφάσισα νὰ «κλειδώσῃ» ἐν τελῶς ἡ σελίς, ἐν τούτοις, ἀκριβῶς διότι μοῦ ἐζητήθη πολλάκις, ἀπεφάσισα νὰ ἀφήσω τὰ κείμενα ἐλεύθερα ξανά. Ἔτσι κι ἀλλοιῶς δὲν ἀλλάζει ἡ ἀρχική μου ἀπόφασις … Συνέχεια

Γιατί ἄν τί κι ὄχι ἀντί;

Γιατί ἄν τί κι ὄχι ἀντί;

Γιατί; Ὄχι, δὲν θέλω νὰ τυραννήσω κάποιους. Τὸ μόνον ποὺ θέλω εἶναι νὰ μάθω!!! Μόνον νὰ μάθω! Οἱ παπποῦδες μας κάποτε, πολὺ κάποτε, ἔγραφαν μὲ κεφαλαῖα.  Γιατί ἔγραφαν ἔτσι; Πῶς κατάφερναν καί διάβαζαν τά σημεῖα στίξεως, τά πνεύματα καί τούς τόνους; Γιατί ἐμεῖς ὅταν βλέπουμε κάτι σάν αὐτό:

Ἡ Φύσις μᾶς δείχνει τὸν δρόμο!!!

Ἡ Φύσις μᾶς δείχνει τὸν δρόμο!!!

Εἴμαστε τμήματα τῆς Φύσεως, κομμάτια της, κύτταρά της. Σὰν κάθε της ἄλλο κύτταρο… Κι ὅπως ὅλα τὰ κύτταρα, ἔτσι κι ἐμεῖς, ὀφείλουμε νὰ συνεργασθοῦμε μὲ  ὅλα τὰ ὑπόλοιπα κύτταρα, πρὸ κειμένου νὰ ἐξακολουθῇ ἡ ἁρμονία τῆς ζωῆς.

Εἵμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χρόνο καὶ στὸν χῶρο…

Εἵμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χρόνο καὶ στὸν χῶρο…

Εἴμαστε συνταξειδιῶτες στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο. Ἐχουμε σταματήση γιὰ νὰ γνωρισθοῦμε μεταξύ μας, νὰ ἀγαπήσουμε ὁ ἔνας τὸν ἄλλο καὶ νὰ μοιρασθοῦμε αὐτὰ ποὺ ἔχουμε.  Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας εἶναι παροδικὸς καὶ πολύτιμος.

Ἀναδιανομὴ …λογικής!!!

Ἀναδιανομὴ …λογικής!!!

Ἡ ἐποχή μας εἶναι …παράλογη!!!  Καὶ εἶναι παράλογη διότι ἀντιστρέφει τὸ …λογικὸ καὶ μᾶς ἐπιβάλλει τὸ παράλογον. Εἶναι ὅμως πράγματι ἔτσι ἤ μήπως ἔτσι θέλουν νά μᾶς πείσουν πώς συμβαίνει;

Σὲ ἄλλες, καρναβαλικές, ἐποχές…

Σὲ ἄλλες, καρναβαλικές, ἐποχές…

  Κατεβαίναμε ὅλη ἡ οἰκογένεια στὴν πλατεία γιὰ νὰ δοῦμε τὶς καρναβαλικὲς φιγοῦρες καὶ τὶς μουτσοῦνες στὶς κολῶνες.  Μέχρι νὰ φθάσουμε χαιρετούσαμε τοὐλάχιστον 50-60 ἀνθρώπους.

Ἡ ὀμορφιὰ στὰ 2000 μέτρα ὑψόμετρο…

Ἡ ὀμορφιὰ στὰ 2000 μέτρα ὑψόμετρο…

Ὁ Γάλανθος (Βίτσι, Καστοριά) Τὸ πανέμορφο καὶ σπάνιο αὐτὸ λουλουδάκι φυτρώνει σὲ ψηλὰ βουνὰ (τὸ συγκεκριμένο τὸ φωτογράφισα στὰ 2000 μέτρα) καὶ μάλιστα μέσα στὸν Φεβρουάριο. Εἶναι τὸ πρῶτο λουλοῦδι ποὺ ἀνθίζει καὶ σηματοδοτεῖ τὸν ἐρχομὸ τῆς ἀνοίξεως.

Θὰ πονᾶμε διαρκῶς περισσότερο ὅσο παραμένουμε …δοῦλοι!!!

Θὰ πονᾶμε διαρκῶς περισσότερο ὅσο παραμένουμε …δοῦλοι!!!

Δοῦλος εἶναι ὅστις δουλεύει, βάσει τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Μά, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ ἅπαντες (σχεδὸν) δουλεύουμε (λόγῳ τῆς ἀνάγκης τοῦ βιοπορισμοῦ), καταλήγουμε τελικῶς (καὶ θεωρητικῶς) ἅπαντες δοῦλοι. Μά εἴμαστε τελικῶς ὅλοι δοῦλοι ἤ μήπως κάποιοι δέν εἶναι; Κι ἐάν ἐμεῖς εἴμαστε δοῦλοι (ποὺ εἴμαστε!!!) τό ἀντιλαμβανόμεθα; Ὅλοι; Τί θά μποροῦσε ὅμως νά μᾶς ἀπαλλάξῃ ἀπό τήν … Συνέχεια