Πλήρης τίτλος τοῦ βιβλίου: «Τὰ πετράδια τοῦ στέμματος τῆς καθ΄ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ποὺ ἔγιναν θρόμβοι αἵματος καὶ ἀκάνθινο στεφάνι μὲ τὴν Γενοκτονία καὶ τὸν Ξεῤῥιζωμὸ (Α) Πόντος».
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς μελέτες
Περὶ Ὁμηρικοῦ Ζητήματος
Ταὐτοπροσωπία Ὀδυσσέως Ὁμήρου
Γράφει ὁ Ἀριστοτέλης Ντοβόρης
Ἐπειδὴ πολλάκις ἡ ἐτυμολόγησις ὀνομάτων ἢ λέξεων καταντᾶ ἀσαϕὴς καὶ ἀλλοπρόσαλλος, μὴ ἀποδοῦσα τὴν ἀληθείην, δράττομαι λοιπὸν τῆς εὐκαιρίας ὥστε τοῦτο τὸ γεγονὸς ἑρμηνεύσω καθ᾿ ὅ,τι σχεδὸν πάντα τὰ ὀνόματα τῆς δίας ἑλληνικῆς γλώσσης εἶνε κωδικοποιημένα κατ᾿ ἀκροστοιχίαν μὲ λέξεις αἱ ὁποίαι προέρχονται ὁπωσδήποτε ἐκ τῆς ὁμηρικῆς διαλέκτου, διότι αὕτη εἶνε ἡ ἀρχαϊκὴ βάσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὡς ἐμϕαίνεται εἰς τὰ ἔπη Ἰλιὰς καὶ Ὀδύσσεια.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶνε ἡ μόνη γλῶσσα ἥτις ἐντὸς τῶν ὀνομάτων – λέξεων ἐμπεριέχει πληροϕορίας, κατὰ συνέπειαν διαθέτει ΜΝΗΜΗΝ.
Ἐπὶ παραδείγματι ἀναϕέρω τὸ ὁμηρικὸν ὄνομα ἵππος, τὸ ὁποῖον εἶνε κῶδιξ, τοῦτο δηλαδὴ δὲν ἐτυμολογεῖται, οὔτε δύναται ἡ ἐπιστήμη τῆς γλωσσολογίας νὰ ἐξηγήσῃ διατὶ ὁ « ἵππος » ϕέρει δύο [π π] ἀποδοῦσα μάλιστ᾿ αὐτὸ τὸ γνήσιον ἑλληνικὸν ὄνομα εἰς τὴν ἰαπετικὴν ἢ ἰνδοευρωπαϊκὴν ὁμάδα τῶν γλωσσῶν.
Συνέχεια
Βιβλιοσχολιάζοντας τὸ «ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ»
Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!
Τὸ βιβλιδάριον τοῦτον, μὲ τὸν …περίεργο τίτλο «ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ», ἀλλὰ καὶ μὲ «ἐπεξηγηματικὸ ὑπό-τίτλο»: Η ΕΠΙΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ», ἔφθασε προσφάτως στὰ χέρια μου καί, ὡς συνήθως, ἔσπευσα νὰ τὸ «ἐξερευνήσω», ὅσο μοῦ ἐπέτρεπαν οἱ δυνάμεις μου, ἡ ἀντίληψίς μου καὶ ὁ χρόνος μου. 
Πρόκειται γιὰ τὸ νέο πόνημα τοῦ κου Δημητρίου Μιχαλοπούλου, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἡρόδοτος.
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ συζητᾶμε γιὰ βιβλιδάριον κι ὄχι γιὰ βιβλίο «χορταστικό», ἐπέτυχα συντόμως νὰ τὸ διερευνήσω, νὰ τὸ ἐπεξεργασθῶ, νὰ κρατήσω τὶς σημειώσεις μου, νὰ …ἀντιλογήσω μὲ τὸν κο Μιχαλόπουλο, νὰ ἐκφράσω τὶς ἀντιῤῥήσεις μου γιὰ ζητήματα …πίστεως καὶ νὰ καταλήξω στὰ συμπεράσματά μου. Κοινῶς νὰ ἀποφανθῶ πὼς ναί, πράγματι, ὅλο ἐτοῦτο τὸ πόνημα ὑπηρετεῖ πλήρως τὸν σκοπό του, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ὑπό-τίτλον του. Συνέχεια
Φάρος Ἀλεξανδρινὸς
Ὅτε ἡ ἐν Αἰγυπτίοις βασιλεία τοῦ Πτολεμαίου τοῦ δευτέρου ἐγένετο, ὅς καὶ φιλάδελφος ἐπεκλήθη, ὁ λίαν πεφημισμένος φάρος τῆς Ἀλεξανδρείας ἐπὶ σμικρᾶς τινος νήσου ᾠκοδομήθη. Ὁ Σώστρατος ὁ Κνίδιος, ἀρχιτέκτων ὤν, τὸν φάρον τόνδε, ἀμφὶ τὸ 250, ὑπὲρ τὰ ἑκατὸ μέτρα καθ’ ὕψος ἐποίησεν. Οὐκ ἔτι ἴσμεν, εἰ καὶ βουλόμεθα εἰδέναι, πως τὸ φῶς τοῦ φάρου ἐγένετο. Ἐν τοῖς ἑπτὰ θαυμαζομένοις ἔργοις καὶ ὁ φάρος ὅδε ἦν. Συνέχεια
Ἄρτεμις κι Ἀπόλλων. (ἐπανάληψις)
Ἄρτεμις κτείνει δὲ μετ᾿ οὐ πολὺ καὶ Τιτυόν, ὅς ἦν Διὸς υἱὸς καὶ τῇς Ὀρχομενοῦ θυγατρὸς Ἐλάρης, ἥν Ζεύς, ἐπειδὴ συνῆλθε, δείσας Ἥραν ὑπὸ γῆν ἔκρυψε, καὶ τὸν κυοφορηθέντα παῖδα Τιτυόν ὑπερμεγέθη εἰς τὸ φῶς ἀνήγαγεν. Οὗτος ἐρχομένην εἰς Πυθώ Λητῶ θεωρήσας, πόθῳ κατασχεθεῖς ἐπισπᾶται· ἡ δὲ τοὺς παῖδας ἐπικαλεῖται καὶ κατατοξεύουν αὐτόν.
Κολάζεται δὲ καὶ μετὰ θάνατον· γῦπες γὰρ αὐτοῦ τὴν καρδίαν ἐν Ἅιδου ἐσθίουσιν.
Ἀπέκτεινε δὲ Ἀπόλλων καὶ τὸν Ὀλύμπου παῖδα Μαρσύαν. Οὗτος γάρ εὑρὼν αὐλούς, οὕς ἔῤῥιψεν Ἀθηνᾷ διὰ τὸ τὴν ὄψιν αὐτῇς ποιεῖν ἄμορφον, ἦλθεν εἰς ἔριν περὶ μουσικῇς Ἀπόλλωνι.
