Πλήρης τίτλος τοῦ βιβλίου: «Τὰ πετράδια τοῦ στέμματος τῆς καθ΄ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ποὺ ἔγιναν θρόμβοι αἵματος καὶ ἀκάνθινο στεφάνι μὲ τὴν Γενοκτονία καὶ τὸν Ξεῤῥιζωμὸ (Α) Πόντος».
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς ἔρευνες
Καποδιστρίου μνήμη, ἀφιερώματα καὶ διαστρεβλώσεις
Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!
Καλὴν χρονιὰ νὰ ἔχουμε κατ’ ἀρχάς, στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς εἶναι ἐπιτρεπτὸν κάτι τέτοιον, βεβαίως βεβαίως…!!!
Κι ἐπεὶ δὴ τὸ θέμα τῶν ἡμερῶν εἶναι ὁ Ἅγιος τῆς πολιτικῆς Ἰωάννης Καποδίστριας, ἀπεφάσισα κι ἐγὼ νὰ καταθέσω τὸν …«ὀβολόν» μου, πρὸ κειμένου νὰ «συνδράμω», ὅσο μοῦ ἀναλογεῖ. Συνέχεια
Περὶ Ὁμηρικοῦ Ζητήματος
Ταὐτοπροσωπία Ὀδυσσέως Ὁμήρου
Γράφει ὁ Ἀριστοτέλης Ντοβόρης
Ἐπειδὴ πολλάκις ἡ ἐτυμολόγησις ὀνομάτων ἢ λέξεων καταντᾶ ἀσαϕὴς καὶ ἀλλοπρόσαλλος, μὴ ἀποδοῦσα τὴν ἀληθείην, δράττομαι λοιπὸν τῆς εὐκαιρίας ὥστε τοῦτο τὸ γεγονὸς ἑρμηνεύσω καθ᾿ ὅ,τι σχεδὸν πάντα τὰ ὀνόματα τῆς δίας ἑλληνικῆς γλώσσης εἶνε κωδικοποιημένα κατ᾿ ἀκροστοιχίαν μὲ λέξεις αἱ ὁποίαι προέρχονται ὁπωσδήποτε ἐκ τῆς ὁμηρικῆς διαλέκτου, διότι αὕτη εἶνε ἡ ἀρχαϊκὴ βάσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ὡς ἐμϕαίνεται εἰς τὰ ἔπη Ἰλιὰς καὶ Ὀδύσσεια.
Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶνε ἡ μόνη γλῶσσα ἥτις ἐντὸς τῶν ὀνομάτων – λέξεων ἐμπεριέχει πληροϕορίας, κατὰ συνέπειαν διαθέτει ΜΝΗΜΗΝ.
Ἐπὶ παραδείγματι ἀναϕέρω τὸ ὁμηρικὸν ὄνομα ἵππος, τὸ ὁποῖον εἶνε κῶδιξ, τοῦτο δηλαδὴ δὲν ἐτυμολογεῖται, οὔτε δύναται ἡ ἐπιστήμη τῆς γλωσσολογίας νὰ ἐξηγήσῃ διατὶ ὁ « ἵππος » ϕέρει δύο [π π] ἀποδοῦσα μάλιστ᾿ αὐτὸ τὸ γνήσιον ἑλληνικὸν ὄνομα εἰς τὴν ἰαπετικὴν ἢ ἰνδοευρωπαϊκὴν ὁμάδα τῶν γλωσσῶν.
Συνέχεια
Γιατί ἑορτάζουμε σήμερα; (ἐπανατοποθέτησις)
Σημείωσις 28ης Ὀκτωβρίου 2025
Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πλήρως τὸ πρόβλημά μας, θὰ πρέπῃ, ἐπὶ τέλους, νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940 ἦταν ἁπλῶς ἕνας σταθμὸς στὰ ἀπέραντα καὶ συνεχόμενα πεδία μαχῶν, ποὺ ἡ ἀνθρώπινος ἱστορία κατέγραψε, καταγράφει καὶ θὰ καταγράψῃ. Ἕνα ἐπεισόδιον, ὀδυνηρότατον μὲν ἀλλὰ ἐπεισόδιον. Ὅπως ἐπίσης ἐπεισόδια ἦσαν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι κάθε λογῆς ἀνάλογες συγκρούσεις, ἀνεξαρτήτως τῶν προσχημάτων, εἴτε ἐδῶ εἴτε κι ἀλλοῦ.
Τὸ πρόβλημα εἶναι ἄλλο στὸν πλανήτη μας καὶ ἐὰν δὲν τὸ συνειδητοποιήσουμε θὰ παγιδευόμεθα διαρκῶς σὲ θεωρίες ποὺ ἐγκλωβίζουν, δίχως ὅμως περιθώρια ἀπαλλαγῆς μας ἀπὸ τὰ προαιώνια δεσμά.
Ποιό εἶναι τό πρόβλημα; Μά, φυσικά, ἡ ἀτομικὴ (καὶ μόνον!!!) Ἀπ-Ἐλευθέρωσις τοῦ Ἀνθρώπου πρωτίστως καί, ἐν συνεχείᾳ, ἡ Ἐπανα-Δόμησις τῆς Ἐπί-κοινωνίας ποὺ θὰ ὁδηγήσῃ στὴν συγκρότησιν Κοινωνιῶν.
Συνέχεια
Βιβλιοσχολιάζοντας τὸ «ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ»
Ἐπεὶ δὴ πρόκειται γιὰ ἀπολύτως προσωπικὲς ἀπόψεις, σκέψεις καὶ συμπεράσματα,
ἀπαγορεύεται πλήρως κάθε ἀναδημοσίευσις ἀπὸ διάφορες ἱστοσελίδες καὶ …«γυπαετούς»!!!
Τὸ βιβλιδάριον τοῦτον, μὲ τὸν …περίεργο τίτλο «ΜΑΡΑΝ ΑΘΑ», ἀλλὰ καὶ μὲ «ἐπεξηγηματικὸ ὑπό-τίτλο»: Η ΕΠΙΤΟΛΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ», ἔφθασε προσφάτως στὰ χέρια μου καί, ὡς συνήθως, ἔσπευσα νὰ τὸ «ἐξερευνήσω», ὅσο μοῦ ἐπέτρεπαν οἱ δυνάμεις μου, ἡ ἀντίληψίς μου καὶ ὁ χρόνος μου. 
Πρόκειται γιὰ τὸ νέο πόνημα τοῦ κου Δημητρίου Μιχαλοπούλου, ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἡρόδοτος.
Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ συζητᾶμε γιὰ βιβλιδάριον κι ὄχι γιὰ βιβλίο «χορταστικό», ἐπέτυχα συντόμως νὰ τὸ διερευνήσω, νὰ τὸ ἐπεξεργασθῶ, νὰ κρατήσω τὶς σημειώσεις μου, νὰ …ἀντιλογήσω μὲ τὸν κο Μιχαλόπουλο, νὰ ἐκφράσω τὶς ἀντιῤῥήσεις μου γιὰ ζητήματα …πίστεως καὶ νὰ καταλήξω στὰ συμπεράσματά μου. Κοινῶς νὰ ἀποφανθῶ πὼς ναί, πράγματι, ὅλο ἐτοῦτο τὸ πόνημα ὑπηρετεῖ πλήρως τὸν σκοπό του, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν ὑπό-τίτλον του. Συνέχεια
Ἱερὸς ὁ ἀγὼν τοῦ Κλέπτου
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνου
«Τὸ «κλέφτης» ἦτον καύχημα. Ἔλεγε «εἶμαι κλέφτης» καὶ ἡ εὐχὴ τῶν πατέρων ἑνὸς παιδιοῦ ἦτον νὰ γίνῃ κλέφτης. Τὸ «κλέφτης» ἐβγῆκε ἀπὸ τὴν ἐξουσία. Εἰς τοῦ πατρός μου τὸν καιρό, ἦτον ἱερὸ πράγμα νὰ πειράξουν Ἕλληνα.