Σημείωσις 28ης Ὀκτωβρίου 2025
Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πλήρως τὸ πρόβλημά μας, θὰ πρέπῃ, ἐπὶ τέλους, νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940 ἦταν ἁπλῶς ἕνας σταθμὸς στὰ ἀπέραντα καὶ συνεχόμενα πεδία μαχῶν, ποὺ ἡ ἀνθρώπινος ἱστορία κατέγραψε, καταγράφει καὶ θὰ καταγράψῃ. Ἕνα ἐπεισόδιον, ὀδυνηρότατον μὲν ἀλλὰ ἐπεισόδιον. Ὅπως ἐπίσης ἐπεισόδια ἦσαν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι κάθε λογῆς ἀνάλογες συγκρούσεις, ἀνεξαρτήτως τῶν προσχημάτων, εἴτε ἐδῶ εἴτε κι ἀλλοῦ.
Τὸ πρόβλημα εἶναι ἄλλο στὸν πλανήτη μας καὶ ἐὰν δὲν τὸ συνειδητοποιήσουμε θὰ παγιδευόμεθα διαρκῶς σὲ θεωρίες ποὺ ἐγκλωβίζουν, δίχως ὅμως περιθώρια ἀπαλλαγῆς μας ἀπὸ τὰ προαιώνια δεσμά.
Ποιό εἶναι τό πρόβλημα; Μά, φυσικά, ἡ ἀτομικὴ (καὶ μόνον!!!) Ἀπ-Ἐλευθέρωσις τοῦ Ἀνθρώπου πρωτίστως καί, ἐν συνεχείᾳ, ἡ Ἐπανα-Δόμησις τῆς Ἐπί-κοινωνίας ποὺ θὰ ὁδηγήσῃ στὴν συγκρότησιν Κοινωνιῶν.

Ἐπιτύχαμε μήπως κάποιο ἐπίπεδον αὐτογνωσίας; Μήπως αὐτό-συνειδητότητος; Μήπως αὐτό-βελτιώσεως; Κι ἐάν ὄχι, τότε πῶς εἶναι δυνατόν νά ἐλπίζουμε σέ ὁποιανδήποτε μορφή βελτιώσεως τοῦ κόσμου μας, ὅταν ἐμεῖς καί μόνον ἐμεῖς παραμένουμε κάτι ἀπό τά ἴδια σαθρά ὑλικά τοῦ καταῤῤέοντος κόσμου μας;
Ἂς φτιάξουμε, γιὰ ἀρχή, τὸ κύτταρον-Ἄνθρωπο καὶ βλέπουμε μετὰ πῶς θὰ φτιάξουμε τὸ σῶμα-κοινωνία.

Εἴμαστε ἀσθενεῖς, ἔκπτωτοι, ἐτοιμοθάνατοι σὰν ἄτομα μὰ κυρίως σὰν κοινωνίες, διότι ἔχουμε πρὸ πολλοῦ φθάσει στὸ …πέρας τῶν ὁρίων. Ὄχι διότι ἤμασταν καλοὶ ἢ κακοὶ ἀλλὰ διότι κάθε σῶμα-ὀργανισμὸς ἔχει πολὺ πεπερασμένο χρόνο ζωῆς. Κι ὅταν συζητοῦμε γιὰ τὸ ἀνθρώπινο σῶμα-ὀργανισμό, λίγο ἔως πολὺ ἀντιλαμβανόμεθα τὸ φθαρτόν. Ὅταν ὅμως συζητοῦμε γιά κράτη (καὶ γιὰ «ἑνώσεις» καί γιά αὐτοκρατορίες) δυνάμεθα νά ἀντιληφθοῦμε τήν ἀντιστοιχία ἀλλά καί τήν φθαρτότητα; Νομίζω πὼς ὄχι, γιὰ τὴν ὥρα.
Ὡς ἀσθενεῖς λοιπὸν ἀπαιτεῖται νὰ θεραπευθοῦμε καὶ νὰ ἀπομακρύνουμε τὰ ὑγιειῆ κύτταρα-ὀργανίδια γιὰ νὰ στηρίξουμε τὴν ἐπαναδόμησιν-ἀναγέννησιν, μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δή, γιὰ τὴν ὥρα, κάτι τέτοιο φαντάζει ἀπὸ ἐντελῶς μακρυνὸ ἔως ἐν τελῶς …ἀπίθανον, ἂς ἑστιάσουμε μόνον στὸ πῶς θὰ κρατήσουμε ἐν ζωῇ τὰ ὑγιειῆ μέρη αὐτοῦ τοῦ καταῤῥέοντος Ὅλου. Κάπου θὰ …χρειασθοῦν. Ἡ Φύσις (ἤ, ἐὰν θέλετε ὁ θεός) ξέρει…!!!

Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία καί, κατ’ ἐμέ, ὀφείλουμε νὰ κρατήσουμε εἶναι ἕνα: Οὐδέποτε ἀπωλέσθῃ ἕνα Ἔθνος ἢ μία Φυλὴ ἢ ἕνας Λαὸς διότι οἰκονομικές, κοινωνικὲς ἢ ἀκόμη καὶ συνωμοτικὲς μεθοδεύσεις ἔσπευσαν νὰ τὸν ἐξοντώσουν. Κι ὁ ἰσχυρισμός μου εὔκολα ἀποδεικνύεται ἐὰν κυττάξουμε προσεκτικὰ τὴν ἐπιβίωσίν (μας) μέσα στὴν διάρκεια τῶν αἰώνων, ἀνεξαρτήτως τῶν αὐτοκρατοριῶν ἢ τῶν γενοκτονιῶν ἢ ἀκόμη καὶ τῶν …«γενιτσαρισμῶν». Εἴμαστε ἀκόμη ἐδῶ, πολεμοῦμε μὲ τὸν τρόπο του ὁ καθεὶς καὶ γνωρίζουμε μέσα μας πὼς θὰ τὰ καταφέρουμε, ἀνεξαρτήτως τῶν τιμημάτων ποὺ θὰ πληρώσουμε.

Μία ἐπέτειος σὰν τὴν σημερινὴ λοιπὸν εἶναι μία ἀφορμὴ γιὰ νὰ αἰσθανθοῦμε ὑπερήφανοι, νὰ ἀνασκουμπωθοῦμε καὶ νὰ ἐξακολουθήσουμε αὐτὸ ποὺ ἡ Φύσις μας μᾶς Ὁρίζει.
Τὸ ποῦ πᾶμε ἐπακριβῶς δὲν χρειάζεται νὰ τὸ γνωρίζουμε σὲ κάθε του λεπτομέρεια καί, καταληκτικῶς, δὲν ἔχει καὶ μεγάλη σημασία. Σημασία ἔχει πὼς ἐκεῖ ποὺ πᾶμε εἶναι ἕνας «Τόπος» ἄλλος, διαφορετικὸς καὶ ξένος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ γνωρίζαμε ἔως τώρα γιὰ «τόπο» μας. Εἶναι «Τόπος»-ἀπαρχὴ βημάτων Ἀπ-Ἐλευθερώσεως ποὺ ὁδηγεῖ βεβαιωμένα στὴν Ἐλευθερία τοῦ Ἀνθρώπου.

Ξεβολευόμεθα; Ἔ, ναὶ λοιπόν. Ξεβολευόμεθα. Μά πῶς ὅμως ἀλλοιῶς θά ἐπιτύχουμε τό …«ἀδύνατον»; Παραμένοντες βολεμένοι καί ὑποτεταγμένοι ἤ Ὄχι;
Τὰ βήματά μας δὲν τὰ ὁδηγεῖ πλέον ἡ λογικὴ παρὰ μόνον τὸ Ἔνστικτον Ἐπιβιώσεως.
Τὰ «Ὄχι» μας, ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, περισσότερα ἀπὸ τὰ «ναί» μας. Ὄχι φυσικὰ συλλογικὰ ἀλλὰ ἀτομικά. Τί πιό μεγάλο ὅμως καί σπουδαῖον ἀπό αὐτό; Ὅσο περισσότερα τὰ «Ὄχι» μας, τόσο πιὸ διαυγὴς ἡ ματιά μας καὶ τόσο πιὸ σαφὴς ὁ Σκοπός μας.
Τὰ «Ὄχι χρειάζονται Μεταξᾶδες», ἔγραφε ὁ Ἀντωνᾶκος πρὸ ἐτῶν. Πράγματι, ἔτσι εἶναι. Πῶς ὅμως μποροῦμε νά ἐλπίζουμε σέ κάτι καλλίτερον ἐάν ἀρνούμεθα νά γίνουμε κι ἐμεῖς, γιὰ ἀρχή, «Μεταξᾶδες»; Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα. Τὸ πρῶτο καὶ σπουδαιότερον βῆμα μας, διότι ὀφείλουμε νὰ γίνουμε -γιὰ ἀρχὴ-«Μεταξᾶδες», βγαίνοντας ἀπὸ τὰ κατεστημένα τοῦ βολέματος, νὰ παραμείνουμε ζωντανοὶ καί, ἐν συνεχείᾳ νὰ λειτουργήσουμε ὡς Φωτοδότες Φάροι, αὐτόνομοι κι αὐτάρκεις, ποὺ θὰ δράσουν ὡς τμήματα συνόλου κι ὄχι ὡς μονάδες. Ὄχι ἐλεγχόμενοι. Ἐλεύθεροι.

Χρόνια πολλὰ Ἀδέλφια. Χρόνια καλά!
Ἔχουμε δρόμο ἐμπρός μας ἀλλὰ ἔχουμε καὶ ὅλες τὶς πιθανότητες μὲ τὸ μέρος μας, ὄχι διότι τὸ λέω ἐγώ, ἀλλὰ γιατί ὁ «καλὸς Θεὸς τῆς Ἑλλάδος» εἶναι μαζύ μας, μᾶς στηρίζει καὶ μᾶς καθοδηγεῖ. Δὲν ἑστιάζουμε στὶς ἀτελείωτες ἀποσαθρώσεις, παρὰ μόνον στὶς ἐπαναδομήσεις, ὅσο μικρὲς κι ἐὰν φαίνονται. Καί, κυρίως, ἑστιάζουμε στὰ ὅσα μᾶς ἐνδυναμώνουν καὶ μᾶς θωρακίζουν.
Τὰ λοιπὰ ἔπονται.

Φιλονόη

Πατριῶτες…

Σήμερα, θέλουμε δὲν θέλουμε, εἶναι μία μεγάλη Ἑορτή.
Δὲν εἶναι μία Ἑορτὴ γιὰ τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ τόσο, ὅσο γιὰ κάτι ἄλλο, πολὺ μεγαλύτερον. Πάρα πάρα πολὺ μεγαλύτερον.

Ναί, ὁ Μεταξᾶς εἶπε τὸ «Ὄχι». Ὅμως ὁ Μεταξᾶς ἐγνώριζε ἀπὸ τὸ 1936 (καταγραφὴ στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιον) καὶ τὸν ἐρχομὸ τοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ τὴν κατάληξίν του. Σημείωνε δὲ ἐπὶ πλέον τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1936 πὼς τελικῶς, μετὰ τὸ πέρας τοῦ πολέμου αὐτοῦ, τὸ μόνον ποὺ θὰ λάβουμε ὡς χώρα γιὰ τὶς ἐπερχόμενες -καὶ πρὸ ἀποφασισμένες- θυσίες μας εἶναι ἡ Δωδεκάνησος. Γιὰ αὐτὸ ἄλλως τὲ καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος, γιὰ τρίτη φορὰ ἀπελευθερωθείσα μέσα σὲ μερικὲς δεκαετίες, κατέληξε …«μῆλον τῆς ἔριδος», μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Γεώργιος Β΄ νὰ καταντήσῃ στὰ …ἀζήτητα καὶ μὲ …Ἀντιβασιλεία, πιὸ …συμβατὴ στὰ σχέδια τῶν «ἀγαπημένων μας συμμάχων»!!!

Ἰταλικὴ συμμετοχὴ στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθ΄ ὑπόδειξιν τῆς …Ἀγγλίας!!!

Συνέχεια →