τοῦ Ἀριστοτέλους  Ἀ. Ντοβόρη

Φ ΑΡΕΤΡΗΝ  Ο ΪΣΤΟYΣ  Ι ΔΕ  Β ΙΟΝ  Ο ΛYΜΠΙΟΣ  Σ YΝΕΧΕΙ

 Ἑ ρ μ ῆ ς  Τ ρ ι σ μ έ γ ι σ τ ο ς

Λ Ο Γ Ο Ι

Α – Β – Γ – Δ – Ε – Ϛ – Ζ – Η – Θ – Ι

ΕΤYΜΗ  ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΕΠΙΔΟΣΙΣ

Συμπεριλαμβάνεται ἀποκωδικοποιημένον τὸ Ὀλυμπιακὸν Ἑλληνικὸν Ἀλϕάβητον.

 Η  Ρ  Ο  Δ  Ο  Τ  Ο  Σ 

ΑΠΟΛΛΩΝ – [ ΕΡΜΗΣ ] – ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ

 Λ Ο Γ Ο Ι

Α – Β – Γ – Δ – Ε – Ϛ – Ζ – Η – Θ – Ι

Εἰσαγωγή, ἐπίδοσις (μετάϕρασις) τῶν δέκα πρώτων Ἀπολλωνίων Λόγων μεθ᾿ ἑρμηνευτικῶν σχολίων καὶ ἀποκωδικοποιημένων ὀνομάτων.
Ἀριστοτέλης Ἀ. Ντοβόρης, συγγραϕεὺς ὁμηριστής, μήστωρ ἐργοδηγὸς ἠλεκτρονικὸς μηχανώμενος.
[email protected] 6980344838.

Ἐπιμέλεια ἐκδόσεως (γλωσσική, αἰσθητική), διορθώσεις Ἀριστοτέλης Ἀ. Ντοβόρης.

Εἰκὼν ἐξωϕύλλου:

Ἀπόλλων, Ἄρτεμις, Λητώ, Ἀσκληπιός, ἀρχαιολογικὸν μουσεῖον Βραβρῶνος.

Ε. Ι. ἐπιγραϕὴ τοῦ ἐν Δελϕοῖς ναοῦ Ἀπόλλωνος.

 

Ἡρόδοτος, Ἀθῆναι 2021.
2103626348, 6976334493 [email protected]

Πρωτότυπη ἔκδοσις.

Ἅπαντα τὰ δικαιώματα μεταϕράσεως (ἐπιδόσεως), ἀναπαραγωγῆς, προσαρμογῆς καὶ οἱασδήποτε ἄλλης ἐκμεταλλεύσεως ἢ χρήσεως κατωχυρωμένα δι᾿ ἁπάσας τὰς χώρας καὶ χώρους τοῦ κόσμου.

α’ Copyright © Ἀριστοτέλης Ἀποστόλου Ντοβόρης συγγραϕεύς – ὁμηριστής.
β’ Copyright © by Ἐκδόσεις Ἡρόδοτος, Μαντζάρου 9, GR 10672 Ἀθῆναι 2024.
All rights reserved.
ISBN 978-960-485-443-1

 

Ε Ι Σ Α Γ Ω Γ Ι Κ Α  Ε Π Ε Α  –––  Π Ρ Ο Λ Ε Γ Ο Μ Ε Ν Α

 Ὁ Ἀπολλώνιος Λόγος εἶναι ἀληθὴς λόγος, καθ᾿ ὅτι διαμπερὲς θὰ δείξω, ὅτι εἶναι ἀτρεκὴς λόγος, ἤτοι ἀκριβὴς καὶ θέσϕατος, θεσπέσιος, δηλαδὴ εἰρημένος ὑπὸ τοῦ θεοῦ (θεόῤῥητος), ὅπως ἀκριβῶς σημαίνει εἰς τὰ κείμενα – Λόγους τοῦ Τρισμεγίστου (Ἑρμοῦ) Ἀπόλλωνος. Οἱ εἰσαγωγικοὶ αὐτοὶ λόγοι συνθέτουν τὸ ἄνευ ἐτύμου προ-ομηρικὸν ὄνομα « ἀληθείη – ἀλήθεια » ἢτοι:

Α.^{ΑΤΡΕΚΗΣ} − Λ.^ΛΟΓΟΣ − Η.^ΗιΣΙ − Θ.^{ΘΕΣΠΕΣΙΟΝ – ΘΕΣΦΑΤΟΝ} − Ε.^ΕΠΟΣ − Ι.^ΙΔΕ − Η.^ΗΠΙΟΝ ‖ Α.^ΑΓΑΘΟΝ
Ἀληθείη λοιπόν ἐστι: Ὁ ἀκριβὴς λόγος ὅστις εἶνε θέσϕατον ἔπος καὶ ἀγαθόν.
[Συντεταγμένη ἀκριβὴς πληροϕορία, ἡ ἄδολος πληροϕορία διὰ τῆς θαυμασίας ἑλληνικῆς θεϊκῆς προϕορᾶς καὶ γραϕῆς τῆς ἑλληνικῆς Ὀλυμπιακῆς γλώσσης.]

Ἡ ἀτρεκής (ἀκριβής – ἀληθής) μεταγραϕὴ τῶν λεγομένων Ἑρμητικῶν Λόγων εἰς « Ἀπολλωνίους Λόγους »  δὲν ὠνομάσθη μετάϕρασις, οὔτε ἀπόδοσις, ἀλλά: 

Ἔτυμη − Ἑλληνική − Ἐπίδοσις −−−∙ Ε Ε Ε ∙−−−

Τὰ λεγόμενα Ἑρμητικὰ κείμενα ἀποτελοῦν δέκα ἑπτὰ ἑλληνικὰ ἔργα, μία λατινικὴ μετάϕρασις ἑλληνικοῦ μὴ διασωθέντος ἔργου καί τινα ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ λεγομένου ἀνθολογίου τοῦ Στοβαίου· πάντα τὰ ἔργα ἀποδίδονται εἰς τὸν Τρισμέγιστον Ἑρμῆν. Κατὰ τὴν γνώμην μου, πρέπει νὰ τ᾿ ἀποδόσωμεν εἰς τὸν Τρισμέγιστον Ἀπόλλωνα, ὅστις ἐδίδαξεν, ὑπαγορεύσας αὐτὰ εἰς τινα Ἕλληνα ϕιλόσοϕον Ἀσκληπιάδην (ἰητρόν) ϕαρμακοποιόν, ὅστις ἔπειτα ἐδίδαξε, διὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἰς τοὺς Ἕλληνας τῆς Αἰγύπτου, τὸν Λόγον τοῦ Νοὸς Θεοῦ, ὅπως ὁ ἴδιος μαρτυρεῖ, (Λόγος Α – παράγραϕος 27).

Αὕτη ἡ χώρα ἀνέκαθεν ἦτο ἑλληνικὸν βασίλειον, μὲ Ἕλληνας βασιλεῖς τοὺς Φαραὼ ἐξ ἀρχαιοτάτων χρόνων, ὅταν οἱ Θηβαῖοι πρὶν τῷ 3.145 π.Χ., διὰ τοῦ Α’ Ἡρακλέους τὴν ἀποίκισαν. Κατὰ τὴν ἀλεξανδρινὴν ἐποχὴν ἔνθεν καὶ ἔνθεν τοῦ ποταμοῦ Νείλου ὑπῆρχον πλέον τῶν διακοσίων ἑλληνικῶν πόλεων.

Τὰ ἴδια μάλιστα, τὰ λεγόμενα αἰγυπτιακὰ ὀνόματα, εἶνε ἑλληνικοὶ κώδικες ἄνευ ἐτύμου, ἅτινα ἀποδεικνύουν τοῦ λόγου μου τὸ ἀληθές, ἤτοι:

Αἴγυπτος, ὄνομα τῆς χώρης καὶ τοῦ ποταμοῦ Νείλου. Egypt, ἡ Αἴγυπτος (εἰς τὴν ἀγγλικήν). Ν ε ῖ λ ο ς, τὸ νεώτερον ὄνομα τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου. Φ α ρ α ώ, ὁ τίτλος βασιλέων τῆς Αἰγύπτου. Ῥ ᾶ, ὁ θεὸς Ἥλιος ὁ Ἀπόλλων τῶν Αἰγυπτίων. Ῥ α μ σ ῆ, ὄνομα Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου. Ν η ΐ θ, ἡ θεὰ Ἀθηναίη ἢ Ἀθήνη ἢ Ἀθηνᾶ τῶν Αἰγυπτίων. Θῆβαι, αἰγυπτιακὴ πόλις παρὰ τὸν ποταμὸν Νεῖλον. Πυραμίς, τὸ ἑλληνικὸν μεγαλιθικὸν μνημεῖον, ὁ ἐξασθενητὴς τῆς αἰθερικῆς ἐνεργείας.

 

1    Αἴγυπτος  –  ὄνομα χώρης καὶ ποταμοῦ (Νείλου).

2    Egypt  –  ἡ χώρη Αἴγυπτος (εἰς τὴν ἀγγλικήν).3    Νεῖλος  –  νεώτερον ὄνομα τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου.4    Φαραὼ  –  τίτλος βασιλέων τῆς Αἰγύπτου.5    Ῥᾶ  –  ὁ θεὸς Ἥλιος τῶν Αἰγυπτίων, δηλαδὴ ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων.6    Ῥαμσῆ  –  ὄνομα Φαραὼ τῆς Αἰγύπτου.

7    Νηῒθ  –  ἡ θεὰ Ἀθηναίη ἢ Ἀθήνη ἢ Ἀθηνᾶ τῶν Αἰγυπτίων Ἑλλήνων.8    Θῆβαι  –  αἰγυπτιακὴ πόλις παρὰ τὸν ποταμὸν Νεῖλον.9    Πυραμὶς  –  Τὸ ἑλληνικὸν μεγαλιθικὸν μνημεῖον τοῦ Σύμπαντος.Διατείνονται ἑλληνικοὶ ϕιλολογικοὶ κύκλοι μεταϕραστῶν – ἐρευνητῶν καὶ οἱ ἀλλόθροοι ἐπιίστορες περὶ τῶν Ἀπολλωνίων (λεγομένων Ἑρμητικῶν) κειμένων ὅτι: « Πρόγονος πάντων τῶν ἑρμητικῶν κειμένων εἶνε ὁ ἱερὸς αἰγυπτιακὸς λόγος ὁ ὁποῖος ἔχει στενὴν σχέσιν μὲ τὴν μαγείαν……………………………………………………….. »

Μεταγράϕω εἰς τὸ πολυτονικὸν ἀπό τινα ἔκδοσιν τῶν Ἑρμητικῶν κειμένων: « ἡ θεότης τοῦ Τρισμεγίστου Ἑρμοῦ προέκυψεν ἐκ μεταϕορᾶς εἰς τὴν ἑλληνικὴν θρησκείαν τοῦ αἰγυπτιακοῦ θεοῦ Θὼθ ἢ Θὸθ ἢ Τὰτ ὁ ὁποῖος συμβόλιζε τὴν λογικὴν τάξιν τοῦ Σύμπαντος. Ἀνῆκεν εἰς τὸν κύκλον τῆς Σελήνης ἡ ὁποία μὲ τὰς ϕάσεις της ἐξέϕραζε τὴν ἁρμονίαν τοῦ Κόσμου. Ὡς θεὸς τοῦ λόγου καὶ τῆς σοϕίας ἦτο ϕυσικὸν ὁ θεὸς Θὼθ νὰ ταυτισθῇ μετὰ τοῦ θεοῦ Ἑρμοῦ καὶ λογιζόμενος ὡς ὁ θεὸς τῆς σοϕίας ἐθεωρήθη καὶ ὡς συγγραϕεὺς μιᾶς σειρᾶς αἰγυπτιακῶν ἱερῶν συγγραμμάτων τὰ ὁποῖα κατέγραϕον τὰ μυστικὰ τοῦ Σύμπαντος. Ἐντὸς αὐτῶν τῶν ἱερογλυφικῶν κειμένων ὑψηλὴν θέσιν τάξεως κατεῖχεν ἡ ἀστρολογία. Κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν Πτολεμαίων μεταϕράζονται τὰ ἱερὰ αἰγυπτιακὰ κείμενα τοῦ Τρισμεγίστου Θὼθ ὡς Τρισμεγίστου Ἑρμοῦ, ὁ μεταϕραστὴς ἦτο ὁ Μανέθων ἢ Μανεθώς. Τὰ συγκεκριμένα αὐτὰ κείμενα προέρχονται ἐκ μεταγραϕῆς ἀπὸ τῶν ἱερογλυγικῶν, δυστυχῶς ὅμως δέν μᾶς σώζονται. ………………………………… » [! ;]

Τούτα καὶ ἄλλα πολλὰ ἀνυπόστατα καὶ ϕανταστικὰ καὶ ἀστεῖα ἔγραψαν μὲ ϕιλολογικὴν μαλθακότητα, οἱ « ἐ π ι ί σ τ ο ρ ε ς » αἰγυπτιολόγοι, συγγραϕεῖς καὶ ἐρευνηταί, ἄνευ ἀποδείξεων βεβαίως καὶ ἄνευ ἀληθείης. Θεωροῦν πάντα περὶ Αἰγυπτίων « μαγικά » ἐκ τῶν ὁποίων τ᾿ ἀντέγραψαν οἱ Ἕλληνες καὶ τοὺς θεοὺς καὶ τὴν θρησκείαν, σϕετερισθέντες τὸν λεγόμενον αἰγυπτιακὸν πολιτισμόν.

Τὸ ὄνομα « Τρισμέγιστος Ἑρμῆς » εὑρίσκεται κατὰ πρῶτον εἰς τὸν ἑνδέκατον λόγον, μᾶλλον παραχαραχθὲν ἵνα συμπίπτῃ μὲ τὸν Τάτ (Ἑρμῆν τῆς Αἰγύπτου). Ἀποδίδω τοὺς λόγους εἰς τὸν Τρισμέγιστον Ἀπόλλωνα διδάξας ἢ ὑπαγορεύσας τὸν θεῖον Λόγον εἰς Ἕλληνα ϕιλόσοϕον, Ἀσκληπιάδην ἰητρόν  ϕαρμακοποιόν· ἐκεῖνος ἔπειτα ἐδίδαξεν εἰς τοὺς Ἕλληνας τῆς Αἰγύπτου τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ.

Οὐδόλως ὁ θεὸς Ἑρμῆς εἶνε ὁ συγγραϕεὺς αὐτῶν τῶν λόγων, οὐδ᾿ ὁ θεὸς τῆς σοϕίας ὅπως εἶνε ἡ θεὰ Ἀθηναίη (Ἀθηνᾶ), οὐδ᾿ αὐτοὶ οἱ λόγοι προῆλθον ἐκ τῆς μεταγραϕῆς ἀπὸ ἱερογλυϕικὰ διότι αὕτη ἡ γραϕὴ οὐδόλως ἀποδίδει τὰ ὑψηλὰ νοήματα: ϕιλοσοϕικά, κοσμολογικά, ἀστρονομικά, πάσης ϕύσεως ἀϕῃρημένας ἐννοίας, μαθηματικὰς καὶ θεωρητικάς.

Οἱ ἀρχαῖοι Αἰγύπτιοι ἀνῆκον εἰς τὴν λευκὴν ϕυλὴν διότι ἦσαν Ἕλληνες, οὐδὲ μίαν σχέσιν ἔχοντες μὲ τοὺς νῦν κατοίκους Ἄραβας τῆς Αἰγύπτου, ἀλλ᾿ ὑπῆρχεν ὁ ἰθαιγενὴς λαὸς ὅστις ἦτο ἐλεύθερος καὶ ὑπηρέτει τοὺς Ἕλληνας. Ὁ  ἰθαιγενὴς αἰγυπτιακὸς λαὸς ἦτο ἄγλωσσος, σὺν τῷ χρόνῳ ἐϕθέγγετο τὰ ἑλληνικὰ εἰς ἕνα βαθμόν, ἀλλὰ δὲν ἐδύνατο νὰ ἐννοήσῃ τὴν ἑλληνικὴν ἀλϕαβητικὴν γραϕήν, ἢ δὲν εἶχε τὴν πρόσβασιν εἰς αὐτήν· (ἀφ᾿ οὗ καὶ σήμερον ὑπάρχουν ἄγλωσσοι).

Κελεύω λοιπὸν τοὺς ἐπιστήμονας, ὅπως μεταϕράσουν ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ εἰς τὰ ἱερογλυϕικά, ἔστω καὶ μίαν σειρὰν τοῦ Ἀπολλωνίου κειμένου, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ γελοιοποιηθοῦν· δὲν θὰ τὸ πράξουν, ἂν καὶ γνωρίζουν; τὰ ἱερογλυϕικά.

Οὔτε « μ ά γ ο ς » ἦτο ἐκεῖνος ὁ συγγραϕεύς, ὁ Ἕλλην ἰητρός – Ἀσκληπιάδης, διότι αὐτὸ τὸ ἑλληνικὸν ὄνομα εἶνε ἄνευ ἐτύμου, πολὺ ὄψιμα κωδικοποιηθὲν ἐκ τῶν στίχων τῆς Ὀδυσσείας (β 157 – 159), μὴ προερχόμενον ἐξ ἀλλοθρόων, ὡς τὰ γλωσσικὰ σκουπίδια ἐκ τοῦ διαδικτύου: « Η λέξη Μαγεία συνδέεται με το Magus που σύμφωνα με την H. P. Blavatsky προέρχεται από την σανσκριτική λέξη Μaha δηλαδή μεγάλος και αναϕέρεται σε ανθρώπους που κατείχαν βαθιά εσωτερική γνώση για τη ϕύση των πραγμάτων και του κόσμου. ………………………………………….. »

Ἄλλος εἶνε ὁ μάγος καὶ ἄλλος ὁ μάντις, ἤτοι ὁ προϕήτης, θεοπρόπος, ἰδού:

ὀδ. β 157 – 159

« Τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε γέρων ἥρως Ἁλιθέρσης Μαστορίδης· ὁ γὰρ οἶος ὁμηλικίην ἐκέκαστο ὄρνιθας γνῶναι καὶ ἐναίσιμα μυθήσασθαι· ……………………………………….. »
[ Ἐν τούτοις ὅμως καί (λόγον) εἶπεν ὁ γέρων ἥρως Ἁλιθέρσης Μαστορίδης· αὐτὸς δηλαδὴ ὁ μόνος εἰς αὐτὴν τὴν ἡλικίαν ἐδιεκρίνετο εἰς τὰς ὄρνιθας (οἰωνούς) νὰ γνωρίζῃ καὶ νὰ ἑρμηνεύσῃ τὰ ἐναίσιμα (τὰ τῆς Αἴσης)· ……………………………………. ]

Δῆλα δή: τὸ ἔτυμον τοῦ ὀνόματος « μ ά γ ο ς » – ὣς διὰ μαγείας ἐπέρασεν εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ἐξ ἀνυπάρκτων γλωσσῶν, ἕως τῷ 430 μ.Χ. – ἐπέρασεν δρακουμελικῶς διὰ τῶν ἐμπλάστρων καὶ διὰ τῶν ῥιζῶν ἐκ τῶν καλῶν μάγων, οὕτω: « Magus (λατινικά), Mago (ἰταλικά), Mago (ἰσπανικά), Mage (γαλλικά), Magi (ἀγγλικά), Magier (γερμανικά). Μέγας = μάγας ® μάγος ® μαγικός. Κατ᾿ ἄλλους ἐκ τοῦ μαγεύς (ῥῆμα μάττω), αὐτὸς ποὺ πράττει διάϕορα, ὁ μάττων, ὁ προλέγων δι᾿ ἐμπλάστρων. Κατ᾿ ἄλλους ἐκ τῆς ἰδίας ῥίζης παράγεται ἡ λέξις μάγειρος, τὸ μάγγανον (γήτεμα) καὶ μαγγανία. (Ἄννα Τζιροπούλου ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ σελὶς 444). »

Ἂς πράξωμεν λοιπὸν τὸ ἑλληνικὸν διαχρονικὸν ἔθος: « ϕτοῦ μὴ ἀβασκαθῶμεν ».

Παρουσιάζω τοὺς πρώτους δέκα λόγους τοῦ Τρισμεγίστου Ἀπόλλωνος, τοὺς ὑπολοίπους λόγους ἴσως εἰς ἕτερα βιβλία· τὰ δὲ πρόσωπα τὰ ὁποῖα μετέχουν εἰς τοὺς διαλόγους τῶν Ἀπολλωνίων κειμένων, εἶνε τὰ ἀκόλουθα. 

Ποιμάνδρης – Νόος      Συμϕώνως τῶν αἰγυπτιολόγων καὶ Ἑλλήνων ἐρευνητῶν συγγραϕέων, ἀντιπροσωπεύει τὸν θεὸν Φθὰ ὁ ὁποῖος θεωρεῖται τεχνήτης τοῦ Σύμπαντος, δηλαδὴ ὁ Ἥϕαιστος, (λόγῳ ἠχητικοῦ συσχετισμοῦ: Ἥϕ = Φθ – ά). Ὁ Ποιμάνδρης εἶνε ὁ Δημιουργὸς Θεὸς Νοῦς, διὰ μεσολαβήσεως Ἀπόλλωνος ἐδίδαξε τὸν υἱόν του Ἀσκληπιάδην ἰητρὸν τὴν δημιουργίαν τοῦ Σύμπαντος.

Π. ^ΠΑΝ – Ο. ^{ΟΡΩΜΕΝΟΣ – ΟΡΩΝ} – Ι. ^{ΙΔΜΕΝ – ΙΔΜΕΝΑΙ} – Μ. ^{ΜΕΤΗΟΡΟΝ}

Α. ^{ΑΣΚΛΗΠΙΟΝ} – Ν. ^ΝΟΟΣ – Δ. ^ΔΙΔΑΞΕ  –  Ρ. ^{ΡΗΣΕΣΙΝ}  –  Η. ^ΗΔΕ  –  Σ. ^{ΣΤΟΙΧΕΙΟΙΣ}

Τὸ Σύμπαν βλέπων μετέωρον νὰ τὸ γνωρίζῃ ἐδίδαξεν (ὁ Ἀπόλλων διὰ τοῦ) Νοὸς εἰς τὸν Ἀσκληπιόν (ἰητρὸν υἱὸν Ἀσκληπιάδην) διὰ τῶν λόγων καὶ τῶν στοιχείων.

Ἐκεῖνοι οὐδόλως ἀντελήϕθησαν ὅτι ὁ Ποιμάνδρης εἶνε ὁ Θεὸς Νοῦς, ὁ Φθὰ τῶν Αἰγυπτίων, ὅστις σημαίνει διὰ τοῦ θεοῦ Φοίβου Ἀπόλλωνος.

Φ. ^ΦΑΙΝΕΙ  –  Θ. ^ΘΕΟΣ  –  Α. ^{ΑΠΟΛΛΩΝΙ}
Διὰ τοῦ θεοῦ Ἀπόλλωνος σημαίνει (ὁ Φθά).

 

Τρισμέγιστος Ἀπόλλων   Κατὰ τοὺς ἐπιίστορας εἶνε ὁ θεὸς Τὰτ τῶν Αἰγυπτίων·  πάλιν ἐκεῖνοι βεβαίως ἐπλανήθησαν, ϕέροντες σύγχυσιν εἰς τοὺς ἀναγνώστας τῶν λεγομένων Ἑρμητικῶν ἔργων οἵτινες ἀδυνατοῦν νὰ ἐννοήσουν τὰς ἀθλίας μεταϕράσεις αὐτῶν καὶ πάντων τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἔργων μὲ ἀποτέλεσμα ν᾿ ἀπεχθάνονται τὰ ἑλληνικὰ ϕιλοσοϕικὰ ἔργα καὶ ὄχι μόνον.

Τοῦτο λοιπὸν τὸ ὄνομα εἶνε τοῦ Θεοῦ Νοὸς ὁ ὁποῖος σημαίνει διὰ τοῦ θεοῦ Ἀπόλλωνος καὶ παραπέμπει εἰς τινα Ἕλληνα ϕιλόσοϕον Ἀσκληπιάδην ἰητρὸν καὶ ϕαρμακοποιόν, ὄχι « μάγον » ὅστις κωδικοποιήσε καὶ συνέγραψε τὸ ἔργον· ἔπειτα δίδαξε διὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, εἰς τοὺς Ἕλληνας τῆς Αἰγύπτου, τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ ἴδιος καταμαρτυρεῖ εἰς τὸ ἔργον του, (λόγος α’ § 27).

Κάθε Ἕλλην ἰητρὸς λογίζεται υἱὸς τοῦ Ἀσκληπιοῦ, ἤτοι: Ἀσκληπιάδης, ὁ δὲ Ἀσκληπιὸς εἶνε ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ τῆς ἰατρικῆς τέχνης Ἀπόλλωνος. Οὕτω λοιπὸν καὶ αὐτὸς ὁ ἄγνωστος ἰητρὸς ὁ Τρισμέγιστος συγγραϕεὺς ἦτο Ἀσκληπιάδης, τέκνον τοῦ τοξοϕόρου θεοῦ καὶ ἰητροῦ Ὀλυμπίου Σμινθῆος Ἀπόλλωνος, ἤτοι:

Τ. ^ΤΕΚΝΩι – Ρ. ^{ΡΗΣΕΣΙΝ} – Ι. ^ΙΔΕ – Σ. ^{ΣΤΟΙΧΕΙΟΙΣ} – Μ. ^{ΜΕΤΗΟΡΟΝ} – Ε. ^{ΕΔΙΔΑΞΕ}

Γ. ^{ΓΙΓΝΟΜΕΝΟΝ} – Ι. ^{ΙΔΜΕΝ – ΙΔΜΕΝΑΙ} – Σ. ^ΣYΜΠΑΝ – Τ. ^{ΤΟΞΟΦΟΡΟΣ} – Ο. ^{ΟΛYΜΠΙΟΣ} – Σ. ^{ΣΜΙΝΘΕYΣ}
Εἰς τὸ τέκνον του ὁ τοξοϕόρος Ὀλύμπιος Σμινθεύς (θεὸς Ἀπόλλων) τὸ μετέωρον
γιγνόμενον Σύμπαν ἐδίδαξε, νὰ τὸ γνωρίζῃ, διὰ τῶν λόγων καὶ διὰ τῶν στοιχείων.

Τὰτ    Εἶνε ὁ ἄγνωστος ἰητρὸς συγγραϕεύς ὅστις ἐδιδάχθη ἐκ τοῦ Ποιμάνδρου δηλαδὴ ἐκ τοῦ θεοῦ τοῦ ϕωτὸς Φοίβου Ἀπόλλωνος διὰ τῶν λόγων καὶ διὰ τῶν στοιχείων ἵνα γνωρίζῃ τὸ γιγνόμενον μετέωρον πᾶν τό (Σύμπαν). Δυστυχῶς ἐκ τῶν ἐπιιστόρων αἰγυπτιολόγων, ὁ Τὰτ ταυτίζεται μὲ τὸν ἴδιον τὸν θεὸν Ἑρμῆν. Κατὰ τὴν αἰγυπτιακὴν παράδοσιν ὁ Τὰτ εἶνε ὁ γραμματεὺς θεὸς ταυτιζόμενος μετὰ τοῦ θεοῦ Ἑρμοῦ. Ἐκεῖνοι δηλαδὴ ταύτισαν ὅ,τι τοὺς ἤρχετο εἰς τὸν νοῦν, ἡ δὲ ϕενάκη τῆς δῆθεν γνώσεώς των ἀποκαλύπτεται – λαμπόμενοι δι᾿ ἀγνωσίας. Μὴ δυνάμενοι λοιπὸν νὰ ἑρμηνεύσουν τὸ κωδικοποιημένον ὄνομα, ψεύδονται· ἀλλὰ ὁ  Τὰτ – Τὸθ – Τὼθ – Τὸτ – Τὼτ – Θὸθ – Θὼθ εἶνε τὸ τέκνον τοῦ τοξοϕόρου ὠρίστου ἢ ἀρίστου θεοῦ Ἀπόλλωνος, κἄποιος θεράπων Ἀσκληπιάδης ἰητρός.

Τ. ^ΤΕΚΝΟΝ – Α. ^{ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ} – Τ. ^{ΤΟΞΟΦΟΡΟY}
Τὸ τέκνον τοῦ τοξοϕόρου (θεοῦ) Ἀπόλλωνος (ὁ υἱὸς Ἀσκληπιὸς ἢ Ἀσκληπιάδης).

Τ. ^ΤΕΚΝΟΝ – Ο. ^{ΟΨΙΓΟΝΟY} – Θ. ^ΘΕΟY
Τὸ τέκνον τοῦ ὀψιγενήτου θεοῦ (Ἀπόλλωνος, ὁ υἱὸς του ὁ Ἀσκληπιός).

Ὀψιγέννητος εἶνε ὁ Ἀπόλλων καθ᾿ ὅτι ἡ μήτηρ Λητὼ πρώτην ἐγέννησε τὴν Ἄρτεμιν καὶ ἔπειτα τὸν Ἀπόλλωνα εἰς τὴν νῆσον Δῆλον διωκομένη ἐκ τῆς Ἥρης.

Τ. ^ΤΕΚΝΟΝ – Ω. ^{ΩΡΙΣΤΟY} – Θ. ^ΘΕΟY
Τέκνον τοῦ ὠρίστου θεοῦ (τοῦ ἀρίστου θεοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ υἱὸς Ἀσκληπιός).

Εἰς τὸν Ὅμηρον, ὁ θεὸς Ἀπόλλων ϕέρει τὸ ἐπίθετον ὤριστος, ἤτοι ὁ ἄριστος νεηνίης θεός (Τ 411 – 13) « Οὐδὲ γὰρ ἡμετέρῃ βραδυτῆτί τε νωχελίῃ τε Τρῶες ἀπ᾿ ὤμοιιν Πατρόκλου τεύχε᾿ ἕλοντο· ἀλλὰ θεῶν  ὤριστος,  ὃν  ἠΰκομος  τέκε Λητώ, »

Τ. ^ΤΕΚΝΟΝ – Ο. ^{ΟΨΙΓΟΝΟY} – Τ. ^{ΤΟΞΟΦΟΡΟY}
Τέκνον τοῦ ὀψιγεννήτου τοξοϕόρου (θεοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ υἱὸς Ἀσκληπιός).

Τ. ^ΤΕΚΝΟΝ – Ω. ^{ΩΡΙΣΤΟY} – Τ. ^{ΤΟΞΟΦΟΡΟY}
Τέκνον τοῦ ὠρίστου τοξοϕόρου (ἀρίστου θεοῦ Ἀπόλλωνος, ὁ υἱὸς Ἀσκληπιός).

Θ. ^{ΘΕΡΑΠΩΝ} – Ω. ^{ΩΡΙΣΤΟY} – Θ. ^ΘΕΟY
Θεράπων (ἰητρός) τοῦ ἀρίστου θεοῦ (Ἀπόλλωνος, ὁ υἱὸς Ἀσκληπιός).

Θ. ^{ΘΕΡΑΠΩΝ} – Ο. ^{ΟΨΙΓΟΝΟY} – Θ. ^ΘΕΟY
Θεράπων (ἰητρός) τοῦ ὀψιγεννήτου θεοῦ (Ἀπόλλωνος, ὁ υἱὸς Ἀσκληπιός).

Ἀσκληπιὸς     Εἶνε ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τῆς Κορωνίδος ἢ Ἀρσινόης, ὁ πατὴρ τῆς ἰατρικῆς, Ἀργοναύτης καὶ βασιλεὺς τῆς Τρίκκης, Ἰθώμης, Οἰχαλίης, ἤτοι: Τρίκκαλα – Καλαμπάκα – Ζαβλάντια ἢ Παλαιόπυργος Θεσσαλίας· αὐτοῦ τὸ ὄνομα εἶνε κῶδιξ. Ἔκτοτε καὶ ἐξ αὐτοῦ πᾶς ἰητρὸς ὀνομάζεται Ἀσκληπιάδης.

Α. ^{ΑΠΡΙΑΤΗΝ} – Σ. ^ΣΩιΖΟΙ – Κ. ^{ΚΑΚΟΤΗΣΙ} – Λ. ^ΛΑΟY

Η. ^ΗΠΙΑΣ – Π. ^ΠΟΙΩΝ – Ι. ^{ΙΗΤΗΡ – ΙΗΤΡΟΣ} – Ο. ^ΟΦΙΝ – Σ. ^{ΣYΝΕΧΩΝ}
Ὁ συνέχων τὸν ὄϕιν ἰητρὸς δωρεάν (ἄνευ χρημάτων) σώζει τοὺς λαοὺς
ἐκ τῶν νόσων ποιῶν (αὐτὰς τὰς νόσους) ἠπίας.

Ἀμχοτὲπ    Εἶνε ὁ θεὸς Ἀσκληπιὸς εἰς δὲ τὴν αἰγυπτιακὴν λεγομένην γλῶσσαν ταυτίζεται μὲ τὴν θεότητα τοῦ Ἀμχοτὲπ ἢ Ἰμχοτὲπ ὁ ὁποῖος ἦτο ἰητρός.

Α. ^{ΑΚΕΕΤΑΙ} – Μ. ^{ΜΑΧΑΙΡΗι} – Χ. ^{ΧΡΩΤΑ – ΧΡΟΑ} – Ο. ^ΟΦΕΙ  Τ. ^ΤΕΚΝΟΝ – Ε. ^{ΕΚΑΤΗΒΕΛΕΤΑΟ} – Π. ^{ΠΑΙΗΟΝΟΣ}
Τὸ τέκνον τοῦ τηλεβολητοῦ Παιήονος (υἱὸς τοῦ τοξευτοῦ Ἀπόλλωνος ὁ Ἀσκληπιός) διὰ τῆς μαχαίρης καὶ τοῦ ὄϕιος θεραπεύει – ἰατρεύει τὸ σῶμα (τῶν ἀσθενῶν).

Ἰμχοτὲπ    Ἐνθάδε σαϕῶς διαϕοροποιεῖται ὁ πρῶτος χαρακτήρ, δηλαδή: [Α ® Ι] ὄχι τυχαία, ἐναλλάσσεται βεβαίως τὸ ῥῆμα ἀκέομαι μετὰ τοῦ ῥήματος ἰάομαι, ἅτινα ἔχουν τὴν ἰδίαν – ὁμοίαν σημασίαν: θεραπεύω, ἰατρεύω, καταπραΰνω· εἰς δὲ τὴν ἱερογλυϕικὴν γραϕὴν ποῖον ἱερογλυϕικὸν ἐναλλάσσεται; ……. οὐδέν.

Ι. ^ΙΑΤΑΙ – Μ. ^{ΜΑΧΑΙΡΗι} – Χ. ^{ΧΡΩΤΑ – ΧΡΟΑ} – Ο. ^ΟΦΕΙ  Τ. ^ΤΕΚΝΟΝ – Ε. ^{ΕΚΑΤΗΒΕΛΕΤΑΟ} – Π. ^{ΠΑΙΗΟΝΟΣ}
Τὸ τέκνον τοῦ τηλεβολητοῦ Παιήονος (υἱὸς τοῦ τοξευτοῦ Ἀπόλλωνος ὁ Ἀσκληπιός) διὰ τῆς μαχαίρης καὶ τοῦ ὄϕιος θεραπεύει – ἰατρεύει τὸ σῶμα (τῶν ἀσθενῶν).

Εἰς τὰ ὁμηρικὰ ἔπεα (ΙΛ. Ε 401, 899, 900, 904 – ὀδ. δ 232) πληροϕορούμεθα διὰ τὸν ἰητρὸν τῶν θεῶν Παιήονα, ὅστις εἶνε ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόλλων.Οἱ « μεταϕρασταί » τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, εἶνε ὡς νὰ ἔχουν κάμῃ μυστικὴν συμϕωνίαν καὶ δὲν διαϕοροποιοῦνται μεταξύ των, εἰς ὅποιαν ἀπόδοσιν τῶν κειμένων αὐτῶν. Ἐκλαμβάνουν τὰ ὀνόματα καὶ τὸ ἔτυμον αὐτῶν ὡς δεδομένα, μὴ ἐξετάζοντες καὶ μὴ ἀναζητοῦντες τὴν ἀληθείην. Ἄλλοι ὅμως ἀνθέλληνες – ἀλλόθροοι – βέβηλοι παραχαράσσουν τὰ στερεότυπα κείμενα καὶ συνεχίζουν, εἰς τὸ σκυβαλοϕόρον διαδίκτυον, ἀϕ᾿ οὗ τοὺς τὸ ἐπιτρέπει ἡ γνωστὴ κατ᾿ εὐϕημισμὸν ἐγκυκλοπαίδεια, καταστρέψαντες τὸν ἑλληνικὸν λόγον.

Οὐδόλως γνωρίζουν, ἴσως δὲν ἔχουν ἀναλογισθῇ διατὶ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ὀνόματα εἶνε μοναδικά – ἄνευ ἐτυμολογίας – πλὴν τῶν συνθέτων ὀνομάτων· ἐκεῖ βεβαίως εἶνε ἡ οὐσία τῆς ἀληθείης, λανθάνουσα ἐν τοῖς ὀνόμασιν.

Ἄλλοι ὅμως γράϕουν ἀνωνύμως, ὅπως τις συγγραϕεὺς τῆς ἀποδόσεως τῶν « ΕΡΜΗΤΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ » εἰς τινα βιβλίον τὸ ὁποῖον ἁλίευσα ἐκ τοῦ διαδικτύου καὶ ὁμολογουμένως μὲ μεγάλην δυσκολίαν πληκτρολογῶ, μικρὸν κείμενον εἰς τὸ ἄθλιον νεοελληνομονοτονικὸν σύστημα, περὶ τοῦ ὀνόματος « Μανέθων »:

« ………. Οι Πτολεμαίοι ………. από τους Αιγυπτίους ιερείς ζήτησαν να μεταϕέρουν στα ελληνικά την αρχαίαν σοϕία. Ένας απὸ αυτούς τους ιερείς, που ήξερε καλά τα ελληνικά ήταν ο Μανέθωνας, που έζησε στα τέλη του 4_ου κι αρχές του 3_ου π.Χ. αιώνα, ………. Ήταν ιερέας στην Ηλιούπολη και γνώριζε καλά τα ιερογλυϕικά σε συνεργασία με τον Έλληνα ιερέα σύμβουλο του Πτολεμαίου Α’ Τιμόθεο ανέλαβε την μετάφραση των αρχαίων αιγυπτιακών κειμένων και ἔδωσε στα ελληνικά πια, μια ιστορία της Αιγύπτου, που σήμερα θεωρείται έγκυρη. ……………………………….. …… το όνομα Μανέθων σημαίνει η < αλήθεια του Θεού > …………………………………. »

Τὸ μὲν ὄνομα τοῦ Αἰγυπτίου ἱερέως δὲν εἶνε Μανέθωνας ἀλλά « Μανέθων ». Εἶνε κλιτὸν ἑλληνικὸν ὄνομα, τρίτης κλίσεως, τὴν ὁποίαν οἱ « μυαλοϕυγόδικοι  της αριστερής της δεξιής και της πρόοδου » κατήργησαν διὰ νόμου, ἐν τῇ νυκτί.

Ἡ δὲ ἱστορία τῆς Αἰγύπτου, ἥτις ἐκ τῶν πανεπιστημιακῶν κύκλων θεωρεῖται ἔγκυρη, οὐδόλως ἔγκυρη εἶνε, ἀλλὰ ψευδῆς. Θεωρῶ ὅτι τὸ ὄνομα « Μ α ν έ θ ω ν » εἶνε τίτλος τοῦ ἑκάστοτε ἀρχιερέως, τοῦ μαντείου τῆς Αἰγύπτου Ἄμμωνος Ῥᾶ.

Κατὰ τὸ παρελθὸν ἐπισκέϕθην τὸ μαντεῖον τοῦ Ἄμμωνος Ῥᾶ, ἐν τῇ ἐρήμῳ Σιούῃ, τὸ ὁποῖον οὐδόλως εἶνε τοῦ Διός, ἀλλ᾿ εἶνε τοῦ Φοίβου Ἀπόλλωνος. Τὰ δὲ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κύρια ὀνόματα εἶνε Μ Ο Ν Α Δ Ι Κ Α καὶ κωδικοποιημένα, πλὴν βεβαίως τῶν συνθέτων ὀνομάτων καὶ τῶν τίτλων.

Μ. ^{ΜΑΝΤΗΟΙΟ} – Α. ^{ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ – ΑΙΓYΠΤΟΝΔΕ} – Ν. ^{ΝΩΤΩι – ΝΟΤΩι} – Ε. ^ΕΡΗΜΟY  Θ. ^{ΘΕΟΠΡΟΠΟΣ} –
Ω. ^{ΩΡΙΣΤΟY} – Ν. ^{ΝΕΗΝΙΟY}
Ὁ προϕήτης (μάντις ἱερεύς) τοῦ μαντείου τοῦ ἀρίστου νεανίου (θεοῦ) Ἀπόλλωνος
(κείμενον) ἐν τῇ ἐπιϕανείᾳ ἢ πρὸς Νότον τῆς ἐρήμου (ὄασις Σίουα) εἰς Αἴγυπτον.

Πλούταρχος, Περὶ Ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος. [παράγραϕος 9]

« ἔτι δὲ πολλῶν νομιζόντων ἴδιον παρ᾿ Αἰγυπτίοις ὄνομα τοῦ Διὸς εἶναι τὸν Ἀμοῦν ὃ παράγοντες ἡμεῖς Ἄμμωνα λέγομεν. Μανεθὼς μὲν ὁ Σεβεννύτης τὸ κεκρυμμένον οἴεται καὶ τὴν κρύψιν ὑπὸ ταύτης δηλοῦσθαι τῆς ϕωνῆς, Ἑκαταῖος δ᾿ ὁ Ἀβδηρίτης ϕησὶ τούτῳ καὶ πρὸς ἀλλήλους τῷ ῥήματι χρῆσθαι τοὺς Αἰγυπτίους ὅταν τινὰ προσκαλοῦνται· προσκλητικὴν γὰρ εἶναι τὴν ϕωνήν. Διὸ τὸν πρῶτον θεόν < ὃν > τῷ παντὶ τὸν αὐτὸν νομίζουσιν ὡς ἀϕανῆ καὶ κεκρυμμένον ὄντα προσκαλούμενοι καὶ παρακαλοῦντες ἐμϕανῆ γενέσθαι καὶ δῆλον αὐτοῖς Ἀμοῦν λέγουσιν. ………… »

  [ ………… ʺ ἀλλ᾿ ἀκόμη πολλῶν νομιζόντων παρὰ τῶν Αἰγυπτίων (θεωροῦν) τὸν Ἀμοῦν νὰ εἶνε τὸ ἴδιον ὄνομα (μετά) τοῦ Διὸς τὸ ὁποῖον (ἀνα) παράγοντες ἐμεῖς (τό) λέγομεν Ἄμμωνα. Ὁ μὲν Μανεθὼς ὁ Σεβεννύτης τὸ θεωρεῖ κεκρυμμένον (κωδικοποιημένον) καὶ τὸν κώδικα νὰ δηλοῦται (ϕανερώνεται) ἕνεκα ταύτης τῆς ϕωνῆς, ὁ δὲ Ἀβδηρίτης Ἑκαταῖος λέγει καὶ διὰ τούτου τοῦ ῥήματος (λέξεως) πρὸς ἀλλήλους αὐτὸ χρῶνται (μεταξύ τους αὐτὴ ἡ λέξις χρησιμοποιεῖται) εἰς τοὺς Αἰγυπτίους ὅταν τινά (κἄποιον) προσκαλοῦν· ἐπειδὴ εἶναι (ἡ διάθεσις) εἰς τὴν ϕωνήν (των) προσκλητικήν (παρακαλεστικήν). Διὰ τοῦτο τὸν πρῶτον θεὸν αὐτόν (τὸν ἴδιον) τό < ὃν > τοῦ Σύμπαντος τὸν νομίζουν ὡς ἀϕανῆ καὶ ὄντα κεκρυμμένον προσκαλούμενοι καὶ παρακαλοῦντες (αὐτὸν τόν) λέγουν Ἀμοῦν νὰ γείνῃ ἐμϕανῆ καὶ ὁρατὸν εἰς αὐτούς. ʺ …………………………………………………………. ]

Ἀναϕανδὸν ὁ Πλούταρχος ὁμολογεῖ: πολλοὶ ἀκόμη Αἰγύπτιοι νομίζουν ὅτι τὸ ὄνομα Ἀμοῦν ἢ Ἄμμων εἶνε τὸ ἴδιο μὲ τὸ ὄνομα Ζεύς· οἱ περισσότεροι ὅμως δὲν ἔχουν τὴν ἰδίαν θεώρησιν ἀλλὰ σαϕῶς γνωρίζουν ὅτι τὸ ὄνομα Ἀμοῦν εἶνε κωδικοποιημένον καὶ τὸ χρησιμοποιοῦν ὡς παρακελευστικόν.

Κατὰ τὴν γνώμην τοῦ γράϕοντος τό « ἀμοῦν » εἶνε τὸ ὁμηρικὸν βεβαιωτικόν « ἦ μήν – ἦ μέν – ἦ μάν » ἤτοι: τῷ ὄντι, χωρὶς ἄλλο, βεβαίως, ναί, μάλιστα, ἀληθῶς. Τοῦτον λοιπὸν ἀντιστοιχεῖ μὲ τό « ἆ – μήν » τῶν χριστιανῶν, τὸ ὁποῖον βεβαίως δὲν εἶνε σημιτικῆς προελεύσεως, ἀλλ᾿ εἶνε ἀμιγῶς ἑλληνικόν, ἤτοι « ἦ μέν ».

Ἑπομένως ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι ἄλλο τό « ἀμοῦν » καὶ ἄλλο εἶνε τὸ κωδικοποιημένον ὄνομα « Ἄμμων » τοῦ ὁποίου ὁ κῶδιξ ἀντιστοιχεῖ εἰς τὸν θεὸν Ἀπόλλωνα καὶ ὄχι εἰς τὸν θεὸν Δία, ἤτοι τὸν Ἄμμωνα Ῥᾶ (Φοῖβον Ἀπόλλωνα).

Α. ^{ΑΠΟΛΛΩΝΙ} – Μ. ^{ΜΑΝΤΕYΟΝΤΑΙ} – Μ. ^{ΜΑΝΤΙΕΣ} – Ω. ^{ΩΡΙΣΤΩι} – Ν. ^{ΝΕΗΝΙΗι}
Οἱ μάντεις (προϕήται – ἱερεῖς) διὰ τοῦ ἀρίστου νεανίου (θεοῦ) Ἀπόλλωνος μαντεύονται (μαντεύουν – προϕητεύουν).

Περὶ Θεοῦ καὶ θεῶν ἐγράϕησαν τόσα πολλά ποὺ τὰ περισσότερα ἀνά­γο­νται εἰς τὴν ϕιλοσοϕικὴν καὶ θεογικὴν πλευράν· ὅμως δὲν ἔχει νόημα καὶ ἀξίαν νὰ προσεγγίσωμεν τὸν Θεὸν ἢ τοὺς θεοὺς μέσα ἀπὸ τὰς δοξασίας βαρβάρων λαῶν οἵτινες οὔτε γλῶσσαν εἶχον οὔτε ϕιλοσοϕικὴν σκέψιν διὰ νὰ ϕιλοσοϕίσουν καὶ νὰ ἐξηγήσουν τὰ περὶ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου.

Ὁ μοναδικὸς λαὸς ὅστις προσέγγισε τὸν Θεόν, διὰ μέσου Ὀλυμπίων θεῶν, εἶνε μόνον ὁ Ἑλληνικὸς λαός, δηλαδὴ ὁ λαὸς ἀνθρώπων – θεῶν τοῦ γλαυκοῦ γένους, ὅστις ἦτο ἄθρησκος – ἔνθεος, ἄνευ θεϊκῶν ἐντολῶν, ἤτοι Ἐλεύθερος….

Ἂς εἴδομεν λοιπὸν τὰς παλαιοτέρας δοξασίας, περὶ Θεοῦ.

Πρωΐα, Ἐπίτομον ἐγκυκλοπαιδικὸν λεξικόν. [Θεός. σελὶς 922] (διασκευή)

« Θεός. Ἀνώτατον ὂν πεπροικισμένον ἐξ ἑαυτοῦ μὲ ὑπερϕυσικὰς ἰδιότητας, ὡς τοιοῦτον ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων λατρευόμενον καὶ ἀποτελοῦν ἀντικείμενον πίστεως τῶν διαϕόρων θρησκειῶν. Κατὰ τὰς μονοθεϊστικὰς θρησκείας, ἐξ ἀποκαλύ­ψεως ὑπερβατικὰς: Ὁ Θεὸς εἶναι προσωπικὸν ὄν, ἐδημιούργησε τὸν κόσμον ἐκ τοῦ μηδενὸς καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μεριμνᾷ περὶ αὐτοῦ καὶ νὰ ἐπενεργῇ ἐπ᾿ αὐτοῦ, ἐπιβλέπων τὴν ἠθικὴν ἐν τῷ κόσμῳ ἁρμονίαν καὶ τάξιν, τιμωρῶν τοὺς κακοὺς καὶ ἀνταμείβων τοὺς ἀγαθούς. Ἡ περὶ τοιούτου θεοῦ πίστις συνδέεται στενώτατα πρὸς τὴν περὶ ἀθανασίας τῆς ψυχῆς δοξασίαν. Κατὰ τὸν διισμόν: Ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἀπὸ τῆς δημιουργίας του ἔπαυσεν ἐπεμβαίνων εἰς τὰς τύχας το. Κατὰ τοὺς πανθεϊστάς: Ὁ θεὸς καὶ κόσμος εἶναι ἕν καὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἑπομένως ὁ θεὸς δὲν δύναται νὰ εἶναι προσωπικός. Ἡ πίστις ἐπὶ τὴν ὕπαρξιν ἀνωτάτων ὄντων, ἑνὸς ἢ περισσοτέρων, εἶναι παναρχαία καὶ ἐμϕανίζεται ἀπὸ τὰ πρῶτα βήματα τῆς ἀν­θρωπότητος πρὸς τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἐνατένισιν τῆς ϕύσεως. …… »

Πανταζίδης Ἰωάννης, Ὁμηρικὸν λεξικόν. [Θεός. σελὶς 299] (διασκευή)

« Οἱ ὁμηρικοὶ θεοὶ εἶνε ὑπὸ τὴν φυσικὴν ἔποψιν τὰ τελειότατα τῶν ὄντων, ὅθεν ἐν ταῖς παραβολαῖς λαμβάνονται εἰς ἔκφρασιν τοῦ τελειοτάτου, μεγίστου, ἀρίστου καλλίστου, (θεὸς ὥς, ὥστε θεός, ἶσα θεῷ, θεῷ ἐναλίγκιος κ. τ. τ.) καὶ τὰ ἐπίθετα (θεοειδής, θεοείκελος, θεσπέσιος, ἀθέσϕατος). Ἔχουσι σῶμα μὲ αἷμα, ὅπερ ἰ χ ὼ ρ καλεῖται καὶ μορϕὴν ὁμοίαν μὲ τὴν τῶν ἀνθρώπων, οἱ θεοὶ εἶ­ναι μεγαλείτεροι καὶ ὡραιότεροι καὶ ἀπείρως ἰσχυρότεροι, ΙΛ. Ε 859, Ο 361, Φ 407. Ἀλλ᾿ ὑπάρχουσι καί τινες, ὅπως ὁ Ἥϕαιστος ἔχοντες ἀνθρώπινα ἐ­λαττώματα. Εἶναι μὲν ἀθάνατοι, ἀπηλλαγμένοι νόσων καὶ τοῦ γήρατος ἀλλ᾿ ὅμως ὄχι ἐξησϕαλισμένοι ἀπὸ παντὸς δυστυχήματος, ΙΛ. Ε 336, 383, 858. Κατὰ τὴν σοϕίαν καὶ τὰς γνώσεις ὑπερβαίνουσι πολὺ τοὺς ἀνθρώπους χωρὶς ὅμως νὰ εἶναι διὰ τοῦτο καὶ πάνσοφοι, ΙΛ. Ε 441, Β 485. ῾Yπὸ δὲ τὴν ἠθικὴν ἔποψιν δὲν διαφέρουσι πολὺ τῶν ἀνθρώπων, ὑποκείμενοι εἰς τὰς ἐπιθυμίας καὶ εἰς τὰ ταπεινὰ πάθη. Κυβερνῶσιν τὸν κόσμον, καὶ μάλιστα τὰ τῶν βροτῶν ἀνθρώπων, ἀπονέ­μο­ντες εἰς αὐτοὺς τὴν εὐτυχίαν καὶ τὴν δυστυχίαν.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος, πολλάκις, διὰ τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων ἐπισύρῃ δυστυχήματα, ταῦτα εἶναι τῆς Μοίρας τιμωρία (α 33). Οἱ θεοὶ ἐμϕανίζονται εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὑπ᾿ ἀλλοτρίαν μορϕήν, ἢ μὲ νέϕος περιβεβλημένοι, ΙΛ. Ε 127, Ξ 343, Y 131, Y 150. Ἡ κατοικία αὐτῶν εἶναι ὁ Ὄλυμπος καὶ ὁ Οὐρανός. Ἐ­τυμολογεῖται κατά τινας ἐκ τοῦ σανσκριτικοῦ dewa καὶ τοῦ λατινικοῦ deus, ἑλλη­νικὰ Δίς· κατὰ τὸν G Curtius ἀρνούμενον τοιαύτην τὴν συγγένειαν καὶ κατὰ τὸν Döderlein ἐκ τοῦ θέω = δέομαι ἢ μᾶλλον ἐκ τῆς ῥίζης ΘΕΣ, ἐξ ἧς πολύ – θες – τος = πολὺ παρακαλούμενος καὶ Θέσ – τωρ πατὴρ Κάλχαντος καί (θέα – εσθαι) αἰτεῖν ἱκετεύειν, (Ἡσύχιος). Ὅθεν Θεὸς = Θεσ – ὸς ὁ παρακαλούμενος κατὰ συνίζησιν προφέρεται Θjός, Α 18, ξ 251. »

Οὕτω λοιπὸν γνωρίζομεν ἐκ τοῦ Ὁμή­ρου (Ὀδυσσέως), καθότι εἶνε ἡ πλέον ἀρχαιοτάτη πηγὴ πληροϕορι­ῶν, ἣν ἔχομεν εἰς τὴν διάθεσίν μας, ὅτι ὁ Κόσμος προϋπῆρχε τῶν Ὀλυμπίων θεῶν (ΙΛ. Ο 189) ἤτοι: « τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται » δηλαδή: τὰ πάντα ὅμως εἰς τρία (μέρη) ἔχουν χωρισθῇ.

Τό ῥῆμα δαίω ἑρμηνεύεται ὡς: μερίζω, χωρίζω, εἰς δὲ τὴν μέσην ϕωνὴν εἶνε: δ α ί ο μ α ι, τὸ δὲ ἐνεργητικὸν εἶνε δ α ΐ ζ ω. Ὁ Ὅμηρος (Ὀδυσσεύς) χρησιμοποιεῖ χρόνον παρακείμενον, δ έ δ α σ τ α ι (γ´ πληθυντικόν), δῆλα δή: ἔχουν χωρισθῇ. Ὁ παρακείμενος κυρίως ϕανερώνει κἄτι ποὺ ἤδη ἐγένετο εἰς τὸ παρελθὸν καὶ ὑπάρχει τώρα συντελεσμένον, δηλοῖ δηλαδὴ ὅτι ἡ πρᾶξις τετέλεσται, ἤτοι: εἶνε τετελεσμένη· οὕτω λοιπὸν οἱ Ὀλύμπιοι θεοί, ἀϕ᾿ οὗ πρῶτα γεννήθησαν ἐκ τῶν Τιτάνων καὶ τῶν Τιτανίδων, ἐνηλικιοθέντες ἔπειτα ἦλθον εἰς ῥῆξιν μὲ κείνους (Tιτανομαχία)· νικήσαντες ἀνέλαβον τὴν ἐξουσίαν τοῦ Σύμπαντος Κόσμου.

Οἱ τρεῖς νικηταὶ ἀδελϕοί: Ζεύς, Ποσειδῶν καὶ Ἀΐδης μετὰ τὴν Tιτανομαχίαν ἔλαχον διὰ κλήρου καθεὶς τὸ τρίτον τοῦ Κόσμου· εἶχον ὅμως κοινὴν τὴν Γαῖαν καὶ τὸν μακρόν (δόμον) Ὄλυμπον ἐπὶ τῆς Σελήνης κείμενον· ἂν αὐτοὶ μάλιστα ἤθελον νὰ ἐπισκεϕθοῦν ἢ νὰ παραμείνουν εἰς τὴν Γαῖαν, ἐδύναντο.

Ἐκεῖνοι δηλαδὴ ἐξουσίαζον τὸ ἀναλογοῦν τμῆμα, παραμένοντες εἰς αὐτὸν τὸν χῶρον· οὕτως ὁ θεὸς Ζεὺς ἐξουσίαζε τὸν εὐρὺν Οὐρανὸν καὶ τὴν Αἰθέρα, ὁ θεὸς Ποσειδάων τὴν πολιὴν ἅλα (ὑπόλευκην – κυματώδη θάλασσαν), τέλος δὲ ὁ θεὸς Ἀΐδης ἐξουσίαζε τὸν ἠερόεντα (ἀεριώδη ἢ ἀεριόμορϕον) Ζόϕον, δηλαδὴ τὴν περιοχὴν ἐκείνην ἡ ὁποία κεῖται πρὸς ζόφον (δύσιν) δι᾿ ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας, τὸν ὁμιχλώδη χῶρον κάτωθεν τῆς χθονός (ἢ ἐπιϕανείας) τῆς Δυτικῆς Σαχάρα, (πόλις Dakhla), ὅπου εὑρίσκονται οἱ ὑποχθόνιοι, εἴδωλα καὶ σκιαὶ τῶν νεκρῶν.

Ὁ χῶρος τοῦ Ἄϊδος καταγράϕεται καὶ ἀναλύεται λεπτομερῶς εἰς τὰ βιβλία μου:
Ὁ ἐν τῇ λέξει λανθάνων ὁμηρικὸς λόγος ‖ Ὁμήρου Ὀδύσσεια ‖ Χ.Α.Ο.Σ. (21 βιβλία)

Ὁ δὲ θεὸς Ποσειδάων, διὰ γραϕίδος Ὁμήρου, καταμαρτυρεῖ πῶς ἐχωρίσθη ὁ Κόσμος ἐκ τῶν Ὀλυμπίων θεῶν, μετὰ τὰ γεγονότα τῆς Τιτανομαχίας.   

ΙΛ. Ο 185 – 193

« ʺ Ὢ πόποι, ἦ ῥ᾿ ἀγαθός περ ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπεν,
εἴ μ᾿ ὁμότιμον ἐόντα βίῃ ἀέκοντα καθέξει.
Τρεῖς γάρ τ᾿ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελϕεοί, οὓς τέκετο Ῥέα,
Ζεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δ᾿ Ἀΐδης, ἐνέροισιν ἀνάσσων.
Τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται, ἕκαστος δ᾿ ἔμμορε τιμῆς·
ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον πολιὴν ἅλα ναιέμεν αἰεὶ
παλλομένων, Ἀΐδης δ᾿ ἔλαχε Ζόϕον ἠερόεντα,
Ζεὺς δ᾿ ἔλαχ᾿ Οὐρανὸν εὐρὺν ἐν Αἰθέρι καὶ νεϕέλῃσι·
Γαῖα δ᾿ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος. ʺ »

[ ʺ  Ὢ  πόποι,  ἀληθῶς  δηλαδὴ  ὢν  ὑπὲρ  ἀγαθός  (ὁ  Ζεύς)  ὡμίλησεν  ὑπεροπτικῶς,
ἄν (ἐμὲ τὸν Ποσειδάωνα) ὄντα ὁμότιμον μὴ ἐθέλοντα ἄς ἐμποδίσει ἐμὲ μὲ βίαν.
Τρεῖς ἐκ τοῦ Κρόνου ( Saturnus ) βεβαίως εἴμεθα οἱ ἀδελϕοί, ὅσους ἔτεκεν ἡ Ῥέα,
ὁ Ζεὺς καὶ ἐγώ (ὁΠοσειδῶν), τρίτος δὲ ὁ Ἀΐδης, εἰς τοὺς καταχθονίους ἀνάσσων.
Τριχθά (εἰς τρία μέρη) ὅμως τὰ πάντα ἔχουν χωρισθῇ, ἕκαστος δὲ μετέχει τιμῆς·
ἀληθῶς ἐγὼ ἔλαχον εἰς τὴν γκρίζαν ἅλα (τὴν θάλασσαν) συνεχῶς νὰ κατοικῶ
τῶν παλλομένων (κλήρων), ὁ δὲ Ἀΐδης ἔλαχε τὸν ἀεριώδη Ζόϕον (τῶν νεκρῶν),
ὁ δὲ Ζεὺς ἔλαχε τὸν εὐρὺν Οὐρανὸν ἐντὸς τῆς Αἰθέρος καὶ τῶν νεϕελῶν (νεϕῶν)·
ἡ δὲ Γαῖα ἀκόμη (εἶνε) κοινὴ πάντων καὶ ὁ μακρὸς Ὄλυμπος (δόμος Σελήνης). ʺ  ]

 

Οἱ θεοὶ γἐεννήθησαν ἐκ Τιτάνων, προκύπτει ὅμως τὸ ἐρώτημα: οἱ ἄνθρωποι ἐγεννήθησαν πρὶν τῶν Ὀλυμπίων θεῶν; Ἡ καταϕατικὴ ἀπάντησις αἰϕνιδιάζει πολλούς· αὐτοὶ ἦσαν οἱ θεοί ποὺ ἐτίμων οἱ Ἕλληνες; ὄχι βεβαίως, ἀλλὰ ὣς θεοὶ ἐτιμῶντο οἱ Ὀλύμπιοι ἐκ τῶν ἀθρήσκων – ἐνθέων Ἑλλήνων, διότι αὐτοὶ εἶνε ἡ ἀθάνατος ἡγεσία τῶν θνητῶν.

Ὁ Νοῦς – Θεὸς γέννησε τοὺς Οὐρανὸν καὶ Γαῖαν, τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς Δαίμονας (διοικητάς) τῶν ἑπτὰ διπλοπαραλλήλων Συμπάντων· ὁ Οὐρανὸς καὶ ἡ Γαῖα γέννησαν τοὺς Τιτᾶνας (ΙΛ. Ξ 279) καὶ αὐτοὶ τοὺς Ὀλυμπίους θεούς· ἤδη ἐπὶ Κρόνου ὑπῆρχε τὸ χρυσοῦν γένος τῶν ἀνθρώπων.

Ἡσίοδος, Ἔργα καὶ ἡμέραι. [90 – 93]

« Πρὶν μὲν γὰρ ζώεσκον ἐπὶ χθονὶ ϕῦλ᾿ ἀνθρώπων
νόσϕιν ἄτερ τε κακῶν καὶ ἄτερ χαλεποῖο πόνοιο
νούσων τ᾿ ἀργαλέων, αἳ τ᾿ ἀνδράσι Κῆρας ἔδωκαν.
Αἶψα γὰρ ἐν κακότητι βροτοὶ καταγηράσκουσιν. »

[ Πρὶν μὲν ζοῦσαν δηλαδὴ ἐπὶ τῆς χθονός (Γαίης) τὰ ϕῦλα τῶν ἀνθρώπων (μετὰ τὴν Τιτανομαχίαν, 36 ἑκατ. ἔτη) χωρὶς καὶ ἄνευ κακῶν καὶ ἄνευ σκληροῦ πόνου καὶ δεινῶν νόσων, αἱ (7 Δαίμονες) δῶσαν τὰς Κῆρας (θανάτου) εἰς τοὺς ἄνδρας. Ταχέως δηλαδὴ μὲ κακότητας οἱ βροτοί (βραχύβιοι ἄνθρωποι) καταγηράσκουν.]

Τὸ χρυσοῦν γένος, τῶν θνητῶν ἀνθρώπων Ἑλλήνων, ἐγεννήθη πολὺ πρὶν τῶν θεῶν τοῦ οὐρανίου Ὀλύμπου, κατὰ τὴν ἐποχὴν τῶν Τιτάνων τοῦ Κρόνου.

Ἡσίοδος, Ἔργα καὶ ἡμέραι. [109 – 115]

« Χρύσεον μὲν πρώτιστα γένος μερόπων ἀνθρώπων
Ἀθάνατοι ποίησαν Ὀλύμπια δώματ᾿ ἔχοντες.
Οἳ  μὲν ἐπὶ Κρόνου ἦσαν, ὅτ᾿ Οὐρανῷ ἐμβασίλευεν·
ὥστε θεοὶ δ᾿ ἔζωον ἀκηδέα θυμὸν ἔχοντες
νόσϕιν ἄτερ τε πόνων καὶ ὀιζύος, οὐδέ τι δεινὸν
γῆρας ἐπῆν, αἰεὶ δὲ πόδας καὶ χεῖρας ὁμοῖοι
τέρποντ᾿ ἐν θαλίῃσι, κακῶν ἔκτοσθεν ἁπάντων· »

[ Πρώτιστα μὲν τό (προϋπάρχον) χρυσοῦν γένος τῶν μερόπων ἀνθρώπων (διὰ
μεταλλάξεως) τὸ ἐποίησαν οἱ Ἀθάνατοι (θεοί) οἱ ἔχοντες τὰ Ὀλύμπια δώματα.
Οἱ μέν (πρῶτοι ἄνθρωποι) ἦσαν ἐπὶ Κρόνου, ὅταν ἐβασίλευεν εἰς τὸν Οὐρανόν·
καὶ ὣς θεοὶ ἔζων (οἱ ἄνθρωποι τοῦ χρυσοῦ γένους) ἔχοντες ἀμέριμνον ϕρόνημα
μακρὰν καὶ ἄνευ πόνων καὶ θλίψιος, οὐδόλως τὸ δεινόν (ἐπίπονον, τὸ ϕοβερόν)
γῆρας ὑπελείπετο, πάντοτε (ἦσαν) ἰσοδύναμοι εἰς τοὺς πόδας καὶ εἰς τὰς χεῖρας
εὐϕραίνοντο ἐν ἀϕθονίᾳ, ἐκτός ( ἦσαν οἱ ἄνθρωποι ) ἐκ τῶν κακῶν ἁπάντων· ]

Περὶ τῶν ὀνομάτων, τῶν λεγομένων αἰγυπτιακῶν θεῶν, δὲν θὰ ἐπεκταθῶ περεταίρω, μαχόμενος ἐν τῷ ἀληΐῳ πεδίῳ – ὡς ἔπραξεν ὁ Βελλεροϕόντης – μὲ τοὺς ἑλληνοϕώνους ἐκπροσώπους τῆς πνευματικῆς Χίμαιρας …………..

………. θὰ καταστῶ μισητὸς εἰς τοὺς θεούς.

Ἔγραϕον ἐν Ἀθήναις, Δεκεμβρίου ϕθίνοντος, ἐν ἔτει 2020.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Ὁ Ὀλύμπιος Λυκηγενής (ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων), ὁ Ἄναξ τῆς Πυθῶνος (Δελϕῶν),
ὁ ἄριστος νεανίας (υἱός) τῆς Λητοῦς, συνέχει (κρατᾷ) ϕαρέτρην βέλη καὶ τόξον.

Ὁ τοξοϕόρος Ὀλύμπιος Σμινθεύς (θεὸς Ἀπόλλων) εἰς τὸ τέκνον του ἐδίδαξε τὸ μετέωρον γιγνόμενον Σύμπαν νὰ τὸ γνωρίζῃ διὰ τῶν λόγων καὶ τῶν στοιχείων.

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

ΘΕΟΓΟΝΙΑ – ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ – ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ – ΘΕΟΛΟΓΙΑ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΤΩΝ ΑΠΟΛΛΩΝΙΩΝ [ΕΡΜΗΤΙΚΩΝ] ΙΕΡΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Ὁ Ἅγιος Θεὸς Πατήρ, αὐτὸς ὁ Αὐτοπάτωρ Πανάγαθος Θεὸς τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τῶν χριστιανῶν Ἑλλήνων διὰ τῆς θείας Ὀμϕῆς, ἤτοι: Λ. Ο. Γ. Ο. Σ. ποιοῖ τὸν Σύμπαντα Κόσμον ἐκ προϋπαρχούσης ἀσχηματίστου ὕλης (πλάσμα)· ποιοῖ τὸν Νοῦν θεόν, ἔπειτα ὁ Νοῦς θεὸς ποιοῖ τὰς ἑπτὰ διοικητὰς θεούς, ἤτοι τὰς Δαίμονας· ἀκολούθως ποιοῖ τὸν Οὐρανὸν καὶ τὴν Γαῖαν καὶ κεῖνοι τίκτουν τοὺς Οὐρανίωνας Τιτᾶνας οἱ ὁποῖοι ἐγέννησαν τοὺς Ὀλυμπίους θεούς. Οἱ δὲ ἄνθρωποι ὑπῆρχον ἐπὶ βασιλείας Κρόνου διότι ὁ Θεός – Νοῦς πατὴρ ἐγέννησε καὶ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων.

 Τὸ Σύμπαν εἶνε « πῦρ ἀείζωον » δηλαδὴ δὲν ἐδημιουργήθη οὔτε ἀπὸ Θεὸν οὐδ᾿ ἀπό τινα Ὀλύμπιον θεὸν οὐδ᾿ ἀπὸ ἀνθρώπους· πῶς ὅμως εἶνε κατανοητὸν τοῦτον ὅταν πάντες σχεδὸν οἱ ἑρμηνευταί – μεταϕρασταὶ ἐπιίστορες ἀποδίδουν τό « ἀείζωον πῦρ » τοῦ Ἡρακλείτου ὡς: « μια ϕωτιά αιώνια; »

Ὦ ἀδήριτοι μεταϕρασταὶ ἐπιίστορες, πῦρ κατὰ Ἡράκλειτον ἐστι ἐνέργεια πυρ-ηνικὴ ἐκ πυρ-ῆνος, ὄχι ϕωτιά, ἂν αὐτὸς ἤθελεν εἴπῃ ϕωτιὰ θὰ ἔλεγε πυρά· σεῖς ὅμως εἰς τὴν πυρὰν ῥίψατε τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν.

Τὸ Σύμπαν ἦτο, εἶνε καὶ θὰ ἦνε « ἀείζωον πῦρ » ἤτοι: ἐνέργεια ἀθάνατη καὶ αἰωνία ἡ ὁποία νομοτελειακῶς ἅπτεται (αὐτοτροϕοδοτεῖται) καὶ νομοτελειακῶς ἀποσβέννυται (ἐξασθενεῖ)· κύκλος εἶνε δηλαδὴ ἐναλλασσομένων περιόδων μὲ πάρα πολὺ χαμηλὴν συχνότητα καὶ μὲ πάρα πολὺ μεγάλον μῆκος κύματος ποὺ δι᾿ ἡμᾶς τοὺς θνητοὺς καὶ βροτούς (ἐϕημέρους) ἀνθρώπους, ϕαντάζει αἰώνιος.  

Ἡράκλειτος, περὶ Φύσεως. [DK. B. 30]

«Κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα. »

[ …………. Τὸν δὲ Κόσμον, τὸν αὐτόν (τὸν ἴδιον ἐξ) ἁπάντων, οὐδεὶς ἐκ τῶν θεῶν οὐδ᾿ ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλὰ ἦτο ἀεί (αἰωνίως) καὶ εἶνε καὶ θὰ ἦνε πῦρ (ἢ ἐνέργεια αἰωνία) ἀθάνατη νομοτελειακῶς αὐτοτροϕοδοτουμένη καὶ νομοτελειακῶς ἐξασθενουμένη. ……………………………………………………………………… ]

Τὰ ῥηθέντα, περὶ Φύσεως, τοῦ σκοτεινοῦ ϕιλοσόϕου Ἡρακλείτου, δὲν εἶνε πλέον « σκοτεινά » διότι ἀποδεικνύονται τεκμαιρούμενα ἀϕ᾿ ἑνὸς μὲν κατὰ τὸ παρελθὸν ἐξ ἄλλων βιβλίων, ἤτοι: Λόγοι Ἀπόλλωνος Τρισμεγίστου, ἀϕ᾿ ἑτέρου δὲ ἀπὸ ἐρεύνας τοῦ διαστήματος – συμπεράσματα ἐπιστημονικῶν πειραμάτων, ἀνακαλύψεων καὶ μετρήσεων εἰς τὸν ἄπειρον χῶρον τοῦ Σύμπαντος Κόσμου.

Ὁ Τρισμέγιστος [Ἑρμῆς] Ἀπόλλων μᾶς πληροϕορεῖ πῶς ἦτο ἡ ἀσχημάτιστος ὕλη καὶ ἡ ἐνέργεια, δηλαδὴ τὸ πλάσμα ὅταν ἀκόμη τὸ Σύμπαν ἦτο λυτόν πρὶν τοῦτον ἁρμοσθῇ καὶ δεθῇ, δηλαδὴ πρὶν κοσμοποιηθῇ.

Ἡ παράγραϕος 4 ἀποτελεῖ ἀϕηγηματικὴν ἀναπαράστασιν περὶ τῆς ϕύσεως τοῦ πλάσματος (ἀσχηματίστου ὕλης – ἐνεργείας) πρὶν τὴν μεγάλην ἔκρηξίν του.

Ἀπόλλων [Ἑρμῆς] Τρισμέγιστος. Λόγος Α – παράγραϕος 4

« Τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ καὶ εὐθέως πάντα μοι ἤνοικτο ῥοπῇ,καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, ϕῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ ἱλαρὸν καὶ ἠράσθην ἰδών. Καὶ μετ᾿ ὁλίγον σκότος κατωϕερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον, ϕοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολικῶς ἐσπειραμένον, ὡς ὄϕει εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα ϕύσιν, ἀϕάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρὸς καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη· εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι ϕωνῇ πυρός. …………………………………………………………………. »

{ Τοῦτο εἰπὼν μετεβλήθη κατὰ τὴν ἰδεατὴν μορϕὴν καὶ εὐθέως τὰ πάντα εἰς ἐμὲ ἐϕανερώθησαν αὐτοστιγμῇ καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, ἤδη γενόμενα τὰ πάντα εἰς τὸ ἀπέραντον προσέτι καὶ ἱλαρὸν ϕῶς καὶ ἰδών (τὰ πάντα) εὐχαριστήθην. Καὶ μετ᾿ ὀλίγον ἐγίγνετο κατωϕερὲς σκότος, γεγενημένον κατὰ ἓν μέρος, ϕοβερὸν προσέτι καὶ στυγνόν, ἑλικοειδῶς συσπειραμένον, ὡς μὲ ὄϕιν (μὲ μελανὴν ὀπήν) νὰ ὑποθέσω· ἔπειτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα ϕύσιν (μορϕὴν ἢ κατάστασιν) ἀπεριγράπτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὅπως ἀπὸ τοῦ πυρὸς καὶ παρέχουσαν τινα ἦχον ἀπερίγραπτον θρηνώδη· ἔπειτα ἐξ αὐτῆς [ὑγρᾶς πλασματικῆς ἀρχετύπου μορϕῆς] ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο βοή, ὅπως μὲ ϕωνὴν πυρὸς νὰ ὑποθέσω. …………………………………………………………………………………. }

Ὁ Τρισμέγιστος Ἀπόλλων μᾶς πληροϕορεῖ διὰ τὸν ἑλικοειδῆ συσπειραμένον σκότον τὸν ὁποῖον οἱ Ἕλληνες καλοῦμεν « Ἔρεβος » ἡ συμπαντικὴ μελανὴ ὀπή, ἡ βαρυτηκῶς συστρεϕομένη ἕλιξ ἥτις καταπίνει πάντα τὰ σώματα καὶ τὸ ϕάος.

Ε. ^ΕΛΙΞ  –  Ρ. ^{ΡΟΙΒΔΕΕΙ}  –  Ε. ^{ΕΛΙΣΣΟΜΕΝΗ}  –  Β. ^{ΒΡΙΘΟΣYΝΗι}  –  Ο. ^ΟYΛΑ  –  Σ. ^{ΣΕΛΑΑ – ΣΩΜΑΤΑ}

 Ἡ βαρυτικῶς συστρεϕομένη ἕλιξ (ἡ μελανὴ ὀπὴ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου) καταπίνει τὰ σέλαα (κάθε ϕωτεινὴν ἐνέργειαν) καὶ ὅλα τὰ σώματα (τῆς ὕλης).

Εἴμεθα λοιπὸν εἰς τὸ σημεῖον ἐκεῖνο ποὺ ἀρχίζει νὰ μετρᾷ ὁ χρόνος καθ᾿ ὅτι πληροϕορεῖ ὁ Τρισμέγιστος Ἀπόλλων διὰ τό « κατωϕερές σκότος … τὸ σκολικῶς ἐσπειραμένον » ἤτοι: ἡ μελανὴ ὀπὴ μετεβλήθη εἰς « ὑγρᾶν τινα ϕύσιν » ἐγένετο δηλαδὴ εἰς ῥευστὴν τεταραγμένην κατάστασιν διὰ θερμοπυρηνικῶν ἐκρήξεων: « ἀποδιδοῦσαν καπνόν » καὶ προξενοῦσαν « ἦχον ἀπερίγραπτον θρηνώδη. »

Τότε λοιπὸν ἐπενέβη ὁ Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ ϕωτὸς διὰ τῆς Ὀμϕῆς του, ἐπιϕέρων ἐπὶ τῆς ἀσχηματίστου αὐτενεργειακῆς ὕλης καὶ σκοτεινῆς ἐνεργείας, ἤτοι ἐπὶ τοῦ προϋπάρχοντος πλάσματος, τὴν λεγομένην μεγάλην ἔκρηξιν· ὄχι ἐπὶ τοῦ ἀπειροελαχίστου ἐκείνου σωματιδίου τῆς θεωρίας τῆς Σχετικότητος. Ἡ πνευματική (κυματική) ἐνέργεια τοῦ ϕωτός, τοῦ ἐκ Θεοῦ προερχομένου, ἐπὶ τοῦ οἴδματος (σϕαίρας ἀερίων) προκαλεῖ τὴν ἔκρηξίν του καὶ τὸ λυθὲν ἤδη οἶδμα διεσκορπίζεται ἀπείρως ὡς ἀστρικὴ ὕλη καὶ σπέρμα ζωῆς. Ἡ δὲ λεγομένη « μεγάλη ἔκρηξις » τῶν Ἀστροϕυσικῶν ἐγένετο ἐπί τινος ἀπειροελαχίστου καὶ σχεδὸν ἀνυπάρκτου σωματιδίου ἔχον μεγίστην πυκνότητα, δηλαδὴ ἐγεννήθη ὁ Κόσμος ἢ τὸ Ὂν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος; κατ᾿ αὐτοὺς ὁ Κόσμος πρέπει νὰ ἔχῃ ἀρχήν;

Ἀπόλλων [Ἑρμῆς] Τρισμέγιστος. Λόγος Α – παράγραϕος 5

« Ἐκ δὲ ϕωτὸς ………….. Λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ ϕύσει καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς ϕύσεως ἄνω εἰς ὕψος· κοῦϕον δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαϕρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ᾿ αὐτοῦ· γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ᾿ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι τὴν γῆν ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιϕερόμενον πνευματικὸν Λόγον εἰς ἀκοήν. ………………………………… »

[ Ἐκ δὲ τοῦ ϕωτὸς ……. Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. ἅγιος ἐπέβη εἰς τὴν ὑγρᾶν ϕύσιν (κατάστασιν) καὶ πῦρ ἄκρατον (καθαρᾶ πυρηνικὴ ἐνέργεια) ἐξεπήδησεν ἄνω εἰς ὕψος ἐκ τῆς ὑγρᾶς ϕύσεως· ἦτο ἐλαϕρὺ καὶ ὀξύ (διαπεραστικόν τὸ πῦρ), συνάμα δραστικόν· καὶ ἀὴρ ὢν ἐλαϕρὺς ἠκολούθησε τὸ πνεῦμα (τὸ κῦμα ἐκρήξεως) ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρός (εἰς τὸ κέντρον τῆς μεγάλης ἐκρήξεως) ἀπὸ τῆς ξηρᾶς καὶ τοῦ ὕδατος (ἐκ τοῦ πλάσματος τῆς ἀσχηματίστου ὕλης), ὥστε νὰ νομίζῃς ὅτι νὰ κρεμάσῃς αὐτὸν ἀπ᾿ αὐτοῦ· ἡ δὲ ξηρὰ καὶ τὸ ὕδωρ (πλάσμα) ἔμενε καθ᾿ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ἵνα μὴ διακρίνεται ἡ ξηρὰ ἀπὸ τοῦ ὕδατος· ἀλλ᾿ ἦσαν κινούμενα (ἡ ξηρὰ καὶ τὸ ὕδωρ) ἀπὸ τὸν ἐπιϕερόμενον (ϕερόμενον ἐπὶ αὐτῶν) πνευματικόν (τὸν κυματικόν, πυρηνικόν, κυματενεργειακόν) Λόγον εἰς ἀκοήν. ]

Ἡ μεγάλη κυματενεργειακὴ ἔκρηξις τῆς ὑπαρχούσης σκοτεινῆς ἐνεργείας τοῦ πλάσματος, δηλαδὴ τῆς βαρυτηκῶς συστρεϕομένης ἕλικος, ἥτις κατέπινε ἅπαντα τὰ σώματα, προεκλήθη ἐκ ϕωτὸς διὰ τοῦ Λόγου, ἀϕ᾿ οὗ πρῶτα ἡ ἕλιξ μετεβλήθη εἰς « ὑγρᾶν τινα ϕύσιν – ἀπεριγράπτως τεταραγμένην – καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν » δηλαδὴ ἡ ἕλιξ ἐκείνη γένετο τεράστιον οἶδμα εἰς ἀεριόμορϕην κατάστασιν· μία σϕαῖρα ἀποτελουμένη μὲ ἀέρια καὶ ὑγρά, σϕόδρα ἐπειγομένη.

Ἡ προαναϕερθεῖσα μεταλλαγὴ τοῦ οἴδματος (τῆς σϕαίρας ὑγραερίων) καὶ ἡ λύσις – ἔκρηξίς της εἶνε ὁ Λ. Ο. Γ. Ο. Σ. τοῦ Θεοῦ – Νοὸς ἐκ ϕωτὸς προερχόμενος.

Τὸ ϕάος « ϕῶς » τοῦ Νοὸς Θεοῦ διὰ τοῦ πνεύματος (κύματος τῆς πυρηνικῆς ἀκτινοβολίας) ἐπὶ τοῦ οἴδματος προκαλεῖ τὴν λύσιν – ἔκρηξιν καὶ τὴν ἔναυσιν τῆς ζωῆς, ἤτοι: μὲ τὴν Ὀμϕήν (ϕωνήν) τοῦ Θεοῦ ἐκρηχθὲν τὸ οἶδμα (ἡ σϕαῖρα) τοῦ πλάσματος ἐγένετο σπέρμα – ἔναυσμα ζωῆς, δηλαδή:

Λ. ^ΛYΘΕΝ  –  Ο. ^ΟΙΔΜΑ  –  Γ. ^ΓΕΝΕΤΟ  –  Ο. ^ΟΜΦΗι  –  Σ. ^ΣΠΕΡΜΑ

 Ἐκρηχθὲν τὸ οἶδμα (ἡ σϕαῖρα τοῦ ἀρχετύπου συμπαντικοῦ πλάσματος)
μὲ τὴν Ὀμϕήν (ϕωνήν) τοῦ Θεοῦ ἐγένετο σπέρμα – ἔναυσμα ζωῆς.

Ἀπόλλων [Ἑρμῆς] Τρισμέγιστος. Λόγος Α’ – παράγραϕος 6

–       Ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί.   « Ἐνόησας [ϕησί] τὴν θέαν ταύτην ὅτι καὶ βούλεται; »

–       [Καί] « Γνώσομαι, » [ἔϕην ἐγώ].

–       « Τὸ ϕῶς ἐκεῖνο [ἔϕη] ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς Θεός, ὁ πρὸ ϕύσεως ὑγρᾶς τῆς σκότους

[ϕανείσης· ὁ δὲ ἐκ Νοὸς ϕωτεινὸς Λόγος υἱὸς Θεοῦ. »

–       « Τί οὖν; » [ϕημί].

–       « Οὕτω γνῶθι τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, Λόγος κυρίου, ὁ δὲ Νοῦς πατὴρ

[Θεός.Οὐ γὰρ διίστανται ἀπ᾿ ἀλλήλων ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή. »

–       « Εὐχαριστῶ σοι, » [ἔϕην ἔγω].

–       « Ἀλλὰ δὴ νόει τὸ ϕῶς καὶ γνώριζε τοῦτο. »

–       Ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμέ. ʺ Ἐνόησας [λέγει] τὴν θέαν ταύτην καί ὅτι προνοεῖ; ʺ

–       [Καί] ʺ Θά γνωρίσω, ʺ [ἔλεγον ἐγώ .

–       ʺ Τὸ ϕῶς ἐκεῖνο [ἔλεγε τὸ ὂν ὁ Ποιμάνδρης εἶμαι] ἐγὼ ὁ Νοῦς ὁ ἐδικός σου

Θεός, ὁ πρὸ τῆς ὑγρᾶς ϕύσεως (τοῦ ἀρχετύπου πλάσματος τῆς ὕλης) ἐκ τοῦ

         σκότους ἐμϕανισθείσης· ὁ δὲ ἐκ Νοὸς ϕωτεινὸς Λόγος (εἶνε) ὁ υἱὸς Θεοῦ. ʺ

–       ʺ Τί λοιπόν ʺ [λέγω].

–       ʺ Οὕτω γνώρισον ἐντός σου βλέπον καὶ ἀκοῦον, (εἶνε) ὁ Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. Κυρίου,

[ ὁ δὲ Νοῦς (εἶνε) ὁ πατὴρ Θεός. Ἀπ᾿ ἀλλήλων δὲν διίστανται διότι τούτων ἡ

[ἕνωσις εἶνε ἡ ζωή. »

–       ʺ Σ᾿ εὐχαριστῶ, ʺ [ἔλεγον ἐγώ].

–       ʺ Ἀλλὰ τώρα σκέψου τὸ ϕῶς καὶ γνώριζε τοῦτο. ʺ

Ὁ Τρισμέγιστος Ἀπόλλων ἀναϕανδὸν λοιπὸν μᾶς παρουσιάζει ὡς ἀξίωσιν ἢ συμβουλήν – προτροπήν – εὐχήν, διὰ τῆς προστακτικῆς ἀορίστου χρόνου, ἤτοι: γνώρισον· δηλαδή, κἄτι ποὺ ἔγεινε ἀόριστα εἰς τὸ παρελθὸν καὶ τώρα γνωρίζω.

Τί λοιπὸν εἶνε κεῖνο ποὺ τώρα ἐμεῖς ἀσϕαλῶς τὸ γνωρίζομεν; μήπως εἶνε αὐτὸ ποὺ δὲν τὸ γνωρίζουν οἱ λεγόμενοι Ἀστροϕυσικοὶ καὶ οἱ Κοσμολόγοι οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Κόσμος ἐγένετο ἐκ τοῦ μηδενός; καὶ πάλιν ἐπισημαίνω ὅτι:

Ἡ θεωρία αὕτη, περὶ αὐτοδημιουργίας τοῦ Κόσμου ἐξ ἑνὸς ἀπει­ροελαχίστου καὶ ἀοράτου σωματιδίου καὶ ἡ μεγάλη ἔκρηξις αὐτοῦ τοῦ μικροσωματιδίου, εἶνε παιδαριώδης διότι δὲν εἶνε δυνατὸν νὰ ὑπάρξῃ ὂν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος· ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπάρχῃ ὂν οἱ Φυσικοὶ ἐδημιούργησαν τὸ ἀπειροελάχιστον ἐκεῖνο σωματίδιον.

Τὸ Σύμπαν εἶνε ἕν, ἀγέννητον, ἄπειρον καὶ ἄνευ σχήματος, διότι ἂν ἐκεῖνο εἶ­χε σχῆμα θὰ εἶχεν ὅρια, ἄρα θὰ ἦτο πεπερασμένον, ὄχι ἕν. Τὸ Σύμπαν πάντα Εἶναι καὶ δὲν ὑπάρχει – ἐντὸς ἄλλου Σύμπαντος – διότι ἂν ὑπῆρχε, τότε πέριξ αὐτοῦ κἄτι ἄλλο θὰ ἦτο, ἑπομένως Ἄρχει, ὁ δὲ Νοῦς Θεὸς ἐπ᾿ αὐτῷ Κυριαρχεῖ.

Εἰς τὸ Σύμπαν δὲν ὑπάρχει κενόν, ἡ δὲ θεωρία περὶ κενοῦ δὲν ὑϕί­στα­ται. Δὲν ὑπάρχει τὸ κενὸν ἐπειδὴ ὑπάρχουν οἱ Ἥλιοι καὶ τὰ Ἄστρα καὶ ἡ ἐξ αὐτῶν ἀποῤ­ῥὼξ ἰσχὺς ἀεὶ ῥέουσα ἐκ τῶν ἡλιακῶν θυελ­λῶν παραγομένη ἐπηετανὸν διαρκοῦσα « Ἄστρων Ἠελίου τε Σεληναίης τε μέρισμα » δηλαδὴ τὸ ἀστρικὸν καὶ ἄπειρον Σύμπαν εἶνε πλῆρες Αἰθέρος, ἄνευ κενοῦ, ἤτοι:

Α. ^{ΑΠΟΡΡΩΞ}  –  Ι. ^ΙΣ  –  Θ. ^{ΘYΕΛΛΩΝ}  –  Η. ^{ΗΕΛΙΟΙΟ}  –  Ρ. ^ΡΕΟYΣΑ

Ἡ ἀπεσπασμένη ῥέουσα ἰσχύς (ἡ ἐνέργεια ἐκ) τῶν ἡλιακῶν θυελλῶν.

Τὸ Ὄν – Θεὸς εἶνε ἀγέννητον καὶ ἄπειρον « ἔστι τε καὶ ἀεὶ ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται. » Ὁ χῶρος τοῦ Σϕαίρου – Σύμπαντος εἶνε ὁ ἄπειρος χῶρος ἐντὸς τοῦ ἀπείρου δομημένου Σύμπαντος ἐκ πρϋπάρχοντος ἀγεννήτου ἀπείρου πλάσματος καὶ Λόγου Θεοῦ – Ὄντος, συνεχῶς εἶνε εἰς νομοτελειακὴν χαοτικὴν κατάστασιν διαρκῶς οἰδάνεται (ἐξογκοῦται) τείνει εἰς ἄπειρον ἐπαμειβόμενον χωροχρόνον.

Αὐτὸ τὸ ϕαινόμενον κωδικοποιήθη ἐκ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Ἀστρονόμων, οἱ δὲ Ἀστροϕυσικοὶ ὀψίμως ἀνεκάλυψαν τὸ ϕαινόμενον· τὸ πρῶτον ὅμως εἰς τὸ βιβλίον μου κατεγράϕη: Ο ΕΝ ΤΗι ΛΕΞΕΙ ΛΑΝΘΑΝΩΝ ΟΜΗΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ.

Χ. ^ΧΩΡΟΣ  –  Α. ^ΑΕΙ  –  Ο. ^{ΟΙΔΑΝΕΤΑΙ}  –  Σ. ^{ΣYΜΠΑΝΤΟΣ}

Ὁ χῶρος τοῦ Σύμπαντος διαρκῶς ἐξογκοῦται.

Μέλισσος, Περὶ Φύσεως ἢ περὶ τοῦ Ὄντος. [D K. 30 – B1]

« Ἀεὶ ἦν ὅ,τι ἦν καὶ ἀεὶ ἔεσται (ἔσται). Εἰ γὰρ ἐγένετο, ἀναγκαῖόν ἐστι πρὶν γενέσθαι εἶναι μηδέν· εἰ τοίνυν μηδέν ἦν, οὐδαμὰ ἄν γένοιτο οὐδὲν ἐκ  μηδενός· ὅτε τοίνυν
οὐκ ἐγένετο, ἔστι τε καὶ ἀεὶ ἦν καὶ ἀεὶ ἔσται. …………………………………………………….. »

[ Πάντοτε ἦτο (αὐτὸ τὸ ὄν) τὸ ὁποῖον ἦτο καὶ πάντα θὰ ἦνε. Ἂν δηλαδὴ ἐγένετο,
εἶναι ἀναγκαῖον πρὶν γεννηθῇ νὰ εἶνε μηδέν· ἂν ὡσαύτως ἦτο μηδέν, οὐδαμῶς
(κατ᾿ οὐδένα τρόπον) θὰ ἐγένετο οὐδὲν ἐκ τοῦ μηδενός· καὶ μάλιστ᾿ αὐτό (τὸ ὄν)
δὲν ἐγένετο, εἶνε καὶ πάντοτε ἦτο καὶ πάντα θὰ ἦνε. ……………………………………. ]

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΛΟΓΟΣ Α

Ποιμάνδρης

Ὁ πρῶτος Λόγος ἐκ τῶν ἱερῶν Ἑλληνικῶν Ἀπολλωνίων κειμένων ϕέρει τὸν τίτλον Ποιμάνδρης, ἤτοι ὁ ποιμὴν τῆς μάνδρας (τῶν μήλων, ἢ αἰγοπροβάτων)· οὗτος ὁ Λόγος ἔχει στηθῇ ὑπὸ τὴν μορϕὴν διαλόγου, τὸ πρῶτον πρόσωπον εἶνε ὁ Ποιμάνδρης, (ὁ Θεὸς Νόος, διὰ τοῦ θεοῦ Ἀπόλλωνος), τὸ δεύτερον πρόσωπον εἶνε ὁ Ἀσκληπιός, (Ἕλλην ἰητρός – ϕαρμακοποιός, ἴσως καὶ ἱερεύς). Περὶ αὐτῶν τῶν ὀνομάτων ἤδη ἐγένετο ἐκτενῆς ἀναϕορὰ καὶ ἀνάλυσις τῶν κωδίκων.

Εἰς αὐτὸν τὸν λόγον ὁ Ποιμάνδρης παρουσιάζει εἰς τὸν Ἀσκληπιὸν ἢ ἰητρὸν Ἀσκληπιάδην πάντα τὰ γεγονότα τῆς γενέσιος τοῦ Σύμπαντος, ὄχι ὅμως ἐκ τοῦ οὐδενὸς ἢ μηδενὸς ἢ τοῦ μὴ ὄντος, ἀλλὰ ἐκ τῆς προϋπαρχοὺσης ἀσχηματίστου ὕλης, ἤτοι ἐκ τοῦ πλάσματος τῆς ὕλης. Αὕται αἱ πληροϕορίαι ἔχουν καταγραϕῇ ἐκ τῶν Ἑλλήνων ϕιλοσόϕων ποὺ ἤδη ἀνέϕερα, οἵτινες τὰς ἐδιδάχθησαν ἐκ τῶν ἱερέων ϕιλοσόϕων καὶ ἐπιστημόνων τῶν διαϕόρων Μαντείων.

Τοῦτα τὰ ἱδρύματα, τρόπον τινα, ἦσαν τερματικοὶ σταθμοὶ τοῦ Ὀλυμπιακοῦ διὰ ζώσης διαδικτύου πληροϕοριῶν, μὴ ἀποτελέσαντα κέντρα χειραγωγήσεως τοῦ ὄχλου διὰ τῶν θρησκευτικῶν δοξασιῶν καὶ τῶν δογμάτων, τοὐλάχιστον διὰ τὸν ἑλληνικὸν ἐλλόγιμον, ἐλεύθερον κόσμον. Ὁ ἀρχαῖος Ἕλλην ἄνθρωπος ἦτο ἄθρησκος – ἔνθεος – ἐλεύθερος, οἱ δὲ θεοὶ ἦσαν ϕίλοι τῶν εὐσεβῶν Ἑλλήνων.

Τὰ βασικὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ Α’ Λόγου στρέϕονται περὶ τῆς Κοσμογονίας, Ἀνθρωπογονίας καὶ Ἐσχατολογίας· περὶ αὐτῶν, ἐν τάχει, ἀναϕέρω:

Ἡ δημιουργία τοῦ Κόσμου γένετο ἐκ τοῦ Θεοῦ Νοὸς ἐπὶ τοῦ προϋπάρχοντος πλάσματος τῆς αἰωνίου καὶ ἀσχηματίστου ὕλης, τῆς ἀρχετύπου μορϕῆς.

Ἐπὶ τοῦ κατωϕεροῦς συστρεϕομένου σκότους (μελανῆς ὀπῆς) διὰ τῆς ὀμϕῆς τοῦ Θεοῦ ἔπεσεν ὁ ΛΟΓΟΣ καὶ γένετο ϕῶς, διὰ μεγάλης ἐκρήξεως τοῦ οἴδματος τῆς ἀρχετύπου σϕαίρας. Ἐγενήθησαν οἱ ἀστέρες καὶ τὰ ἑπτὰ διπλοπαράλληλα Σύμπαντα κατὰ Πυθαγόραν, Παρμενίδην, Ἐμπεδοκλῆν, ἐνυπάρχοντα εἰς τὸ 8^ον ἄπειρον Σύμπαν κάλυμμα· τὰ Σύμπαντα αὐτὰ εἶνε ὁ Παρμενίδιος Σ.Φ.Α.Ι.Ρ.Ο.Σ. ἐν τῷ μεταξὺ αὐτῶν τῶν Συμπάντων ἐτέθη ἡ Δαίμων θεὰ Εἱμαρμένη.

Ὁ δὲ ΝΟΟΣ ΘΕΟΣ σὺν τὸν ΛΟΓΟΝ ποιοῖ τὴν ΖΩΗΝ διὰ τῆς περιστροϕῆς τῶν σϕαιρῶν τῶν Συμπάντων, ἡ δὲ γέννησις τοῦ ἀνθρώπου γίγνεται ἐκ τοῦ πατρὸς Νοὸς Θεοῦ κατ᾿ εἰκόνα αὐτοῦ· γενᾷται ὁ ἄνθρωπος, δὲν πλάθεται εἶνε μέτοχος τῶν γνώσεων τῶν Συμπάντων. Ἔπειτα αὐτός, ὁ πρῶτος καὶ ὁ μόνος ἄνθρωπος, ἐστράϕη κατὰ τῶν Συμπάντων, ἰδὼν τὴν ϕύσιν ἐδέθη ἐρωτικῶς μ᾿ αὐτήν.

Ἀκολούθως πληροϕορούμεθα περὶ τῆς Εἱμαρμένης καὶ περὶ τῆς Ἁρμονίας, ἀκόμη καὶ διὰ τὴν γέννησιν ἑπτὰ νέων ἀνθρώπων, οἵτινες ἦσαν ἀῤῥενοθήλεις. Ἔπειτα οὗτος ὁ διέμϕυλος σύνδεσμος ἐλύθη, ὁ Θεὸς εἶπεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε.

Πληροϕορούμεθα περὶ τοῦ ϕωτὸς καὶ τῆς ζωῆς, ἀκόμη περὶ τοῦ θανάτου καὶ περὶ τῆς ψυχῆς, περὶ τῆς τιμωρίας τῆς κακῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ περὶ τῆς ἀνόδου τῆς ψυχῆς πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τῶν ζωνῶν τῶν ἑπτὰ Συμπάντων.

Τέλοσδε ἔχομεν τὴν ὑπόσχεσιν τοῦ Ἀσκληπιοῦ ἰητροῦ νὰ κηρύττῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς λαούς· εἴθε αὐτὸ ἂς τὸ πράξῃ ἡ Ἰουδαιοχριστιανικὴ θρησκεία γενομένη Ἑλληνοχριστιανικὴ τοῦ μόνου Θεοῦ ἄνευ ὀνόματος.

 

YΠΟΜΝΗΜΑ

1. [τοῦ ἀρχετύπου πλάσματος τῆς ὕλης] ® Διευκρινιστικὸν καὶ ἑρμηνευτικὸν

   σχόλιον κειμένου, ϕέρον τετράγωνας ἀγκύλας καὶ σκίασιν καὶ ὑπογράμμισιν.

2. ………………………………………………………… ® Σειρὰ τελειῶν ἀρχῆς ἢ καὶ τέλους

   κειμένου, ἐτέθησαν χάριν συνοχῆς καὶ ἴσων ἀποστάσεων μεταξὺ τῶν λέξεων. ^3.  ————————————————-                                                                                   ® Κενὸν ἐξ ἀπολεσθέντος κειμένου.

4. ἀστερίσκος [ * ] ® Ὁρίζει παραπομπὴν εἰς τὰ σχόλια.

 

Ἀπόλλωνος [Ἑρμοῦ] Τρισμεγίστου

Λόγος  Α

Ποιμάνδρης
ἀρχαῖον ἑλληνικὸν κείμενον

1. Ἀσκληπιός:« Ἐννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σϕόδρα κατασχεθεισῶν μου τῶν σωματικῶν αἰ-σθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροϕῆς ἢ ἐκ κό-που σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχά-νοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι. ʺ Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι; ʺ ……………………… »
   Ἀσκληπιός: « Φημὶ ἐγώ. ʺ Σὺ γὰρ τίς εἶ; ʺ …………………………………………………… »
   Ποιμάνδρης:      « Ἐγὼ μέν, ………………….. [ϕησίν], ………………….. εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας Νοῦς· οἶδα ὃ βούλει καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ. »
   Ἀσκληπιός:« Φημὶ ἐγώ. ………. ʺ Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν τούτων ϕύσιν καὶ γνῶναι τὸν Θεόν· πῶς … [ἔϕην], … ἀκοῦσαι βούλομαι. ʺ »
   Ποιμάνδρης:      « Φησὶν ἐμοὶ πάλιν. …………………………………………………….. ʺ Ἔχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν κἀγώ σε [διδάξω. ʺ ……………………………….. »
   Ἀσκληπιός: « ……………………………………………………. Τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ καὶ εὐθέως πάντα μοι ἤνοικτο ῥοπῇ καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, ϕῶς δὲ πάντα γεγενημένα εὔδιόν τε καὶ ἱλαρὸν καὶ ἠράσθην ἰδών. Καὶ μετ᾿ ὀλίγον σκότος κατωϕερὲς ἦν ἐν μέρει γεγενημένον, ϕοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολικῶς ἐσπειραμένον, ὡς ὄϕει εἰκάσαι με· εἶ-τα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα ϕύσιν ἀϕάτως τε-ταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρὸς καί τινα ἦ-χον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη· εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυν-άρθρως ἐξεπέμπετο ὡς εἰκάσαι ϕωνῇ πυρός. ………………………… »
   

Ἀπόλλωνος [Ἑρμοῦ] Τρισμεγίστου

Λόγος  Α
Ποιμάνδρης
ἔτυμη ἑλληνικὴ ἐπίδοσις

Ἀσκληπιός:{Περὶ τῶν ὄντων γενομένης κἄποτ᾿ εἰς ἐμὲ τῆς σκέψιός μου καὶ τῆς διανοίας μου σϕόδρα ὑψιπεριπλανιθείσης κατασχομένων τῶν σωματικῶν μου αἰσθήσεων, ὡς ἀκριβῶς κατὰ τὸν *ὕπνον ὅσοι εἶνε βεβαρημένοι ἐκ τοῦ κορεσμοῦ τροϕῆς ἢ ἐκ τοῦ κόπου τοῦ σώματος, ἐνόησα κἄποιο ὑπερμεγέθες (Ὄν) ἀπεριορίστου μέτρου (ἀπείρου μεγέθους) τυγχάνοντα νὰ καλῇ τ᾿ ὄνομά μου καὶ λέγοντά με. ……………………………….. ʺ Τί ἐπιθυμεῖς ν᾿ ἀκούσῃς καὶ νὰ παρατηρήσῃς καὶ νοήσας νὰ μάθῃς καὶ νὰ γνωρίσῃς; ʺ }
Ἀσκληπιός:{ Λέγω ἐγώ. ……………………….. ʺ Σὺ δηλαδὴ τίς εἶ (ποῖος εἶσαι); ʺ }
Ποιμάνδρης:      { Ἐγὼ μέν, ……… [λέγει πάλι τὸ Ὄν], ……… εἶμαι ὁ *Ποιμάνδρης, ὁ Νοῦς τῆς αὐθεντίας (ἢ ἀρχῆς τῆς θεϊκῆς ἐξουσίας)· γνωρίζω ὅ,τι ἐπιθυμεῖς καὶ εἶμαι συγχρόνως πανταχοῦ. ……………………… }
Ἀσκληπιός: { Λέγω ἐγώ. ……………………………………………………. ʺ Θέλω νὰ μάθω τὰ ὄντα καὶ νὰ νοήσω τὴν ϕύσιν τούτων καὶ νὰ γνωρίσω τὸν *Θεόν· πῶς [κἄπως ἔλεγον εἰς αὐτόν], ἐπιθυμῶ νά σ᾿ ἀκούσω. ʺ }
Ποιμάνδρης:      { Λέγει πάλι ….. [τὸ Ὂν Ποιμάνδρης] …. εἰς ἐμέ. …. ʺ Ἔχε εἰς τὸν ἐδικόν σου νοῦν ὅσα θέλεις νὰ μάθῃς καὶ ἐγὼ θά σε διδάξω. ʺ }
Ἀσκληπιός: { Τοῦτο εἰπὼν μετεβλήθη κατὰ τὴν ἰδεατὴν μορϕὴν καὶ εὐθέως τὰ πάντα εἰς ἐμὲ ϕανερώθησαν αὐτοστιγμῇ καὶ ὁρῶ ἀόριστον θέαν, ἤδη γενόμενα τὰ πάντα εἰς τὸ ἀπέραντον προσέτι καὶ τὸ ἱλαρὸν *ϕῶς καὶ ἰδών (αὐτὰ τὰ πάντα) εὐχαριστήθην. Καὶ μετ᾿ ὀλίγον γίγνετο κατωϕερὲς *σκότος, γενημένον κατὰ *ἓν μέρος, ϕοβερὸν καὶ στυγνόν, ἑλικοειδῶς συσπειραμένον, ὡς μὲ ὄϕιν [ἢ μὲ μελανὴν ὀπήν] νὰ ὑποθέσω· ἔπειτα μεταβαλλόμενον αὐτὸ τὸ *σκότος εἰς ὑγρᾶν τινα ϕύσιν (ἢ κατάστασιν) ἀπεριγράπτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὅπως ἀπὸ τοῦ πυρὸς καὶ παρέχουσαν τινα ἦχον ἀπερίγραπτον θρηνώδη· ἔπειτα ἀπ᾿ αὐτῆς [ἤτοι τῆς ὑγρᾶς, ἢ τῆς πλασματικῆς ἀρχετύπου μορϕῆς] ἀσυνάρθρως ἐκπέμπετο βοὴ ὡς μὲ ϕωνὴν πυρὸς νὰ ὑποθέσω. }
Ἀσκληπιός: « Ἐκ δὲ ϕωτὸς —————— Λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ ϕύσει καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς ϕύσεως ἄνω εἰς ὕψος· κοῦϕον δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα· καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαϕρὸς ὢν ἠκολούθη-σε τῷ πνεύματι ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ᾿ αὐτοῦ· γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔ-μενε καθ᾿ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι τὴν γῆν ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιϕερόμενον πνευματικὸν Λόγον εἰς ἀκοήν. ………………………………………………………………………. »
Ποιμάνδρης: Ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί. …….. « Ἐνόησας …….. [ϕησί] …….. τὴν θέαν
                                   ταύτην ὅτι καὶ βούλεται; …………………………………………………………. »
Ἀσκληπιός:     [Καί] ………………. « Γνώσομαι, » ………………. [ἔϕην ἐγώ]. ……………….
Ποιμάνδρης:      «Τὸ ϕῶς ἐκεῖνο [ἔϕη] ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς Θεός, ὁ πρὸ ϕύσεως ὑγρᾶς τῆς ἐκ σκότους ϕανείσης· ὁ δ᾿ ἐκ Νοὸς ϕωτεινὸς Λόγος υἱὸς Θεοῦ. »
Ἀσκληπιός:     « Τί οὖν; ………………………………….. [ϕημί]. …………………………………… »
Ποιμάνδρης:      « ……….. Οὕτω γνῶθι τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, Λόγος Κυρίου,
                               ὁ δὲ Νοῦς πατὴρ Θεός. Οὐ γὰρ διίστανται ἀπ᾿ ἀλλήλων ἕνωσις
                               γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή. ………………………………………………………….. »
Ἀσκληπιός:     « Εὐχαριστῶ σοι, ……………………….. [ἔϕην ἔγω]. ………………………… »
Ποιμάνδρης:      « Ἀλλὰ δὴ νόει τὸ ϕῶς καὶ γνώριζε τοῦτο. ………………………………. »
Ἀσκληπιός: « ….. Εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι, ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ ϕῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὂν καὶ Κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου Λόγον. ……………………………………………………………. »
Ἀσκληπιός: { Ἐκ δὲ τοῦ *ϕωτὸς ——- *Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. ἅγιος ἐπέβη εἰς τὴν ὑγρᾶν (κατάστασιν) καὶ πῦρ ἄκρατον [ἢ καθαρᾶ πυρηνικὴ ἐνέργεια] ἐξεπήδησεν ἄνω εἰς ὕψος ἐκ τῆς ὑγρᾶς ϕύσεως· ἦτο (δὲ τὸ πῦρ) καὶ ἐλαϕρὺ καὶ ὀξύ (ἢ διαπεραστικόν), συνάμα δραστικόν· καὶ *ἀὴρ ὢν ἐλαϕρὺς ἠκολούθησε τὸ πνεῦμα [κῦμα τῆς ἐκρήξεως] ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρός [μέχρι εἰς τὸ κέντρον τῆς μεγάλης ἐκρήξεως] ἀπὸ τῆς ξηρᾶς καὶ τοῦ *ὕδατος [ἢ ἀπὸ τοῦ πλάσματος τῆς ἀσχηματίστου ὕλης], ὥστε νὰ νομίζῃς ὅτι ἀπὸ αὐτοῦ νὰ κρεμάσῃς αὐτόν· ἡ δὲ ξηρὰ καὶ τὸ ὕδωρ [τὸ πλάσμα] ἔμενε καθ᾿ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, διὰ νὰ μὴ διακρίνεται ἡ ξηρὰ ἀπὸ τοῦ *ὕδατος· ἦσαν ὅμως κινούμενα ἀπὸ τὸν ἐπιϕερόμενον πνευματικὸν *Λόγον εἰς ἀκοήν [ἐπ᾿ αὐτῶν ἔπεσεν ὁ Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. ὁ πυρηνικός, κυματενεργειακός, ἐκ τῆς Ὀμϕῆς (ϕωνῆς) Θεοῦ.]}
Ποιμάνδρης: { Ὁ δὲ *Ποιμάνδρης ἐμέ. ………..Ἐνόησας ………… [λέγει] …………
τὴν θέαν ταύτην καί ὅ,τι προνοεῖ; ………………………………………….. }
Ἀσκληπιός:     { ….. [Καί] « Θά γνωρίσω, …………….. [ἔλεγον ἐγώ]. ………………….. }
Ποιμάνδρης:      { Τὸ *ϕῶς ἐκεῖνο ……… [ἔλεγε τὸ ὂν ὁ Ποιμάνδρης εἶμαι] ………….
                               ……….. ἐγὼ ὁ Νοῦς ὁ ἐδικός σου *Θεός, ὁ πρὸ τῆς ὑγρᾶς ϕύσεως
                               [τοῦ ἀρχετύπου πλάσματος τῆς ὕλης] ἐνεμϕανισθείσης ἐκ τοῦ
                               σκότους· ὁ δὲ ϕωτεινὸς *Λόγος (εἶναι) ὁ ἐκ Νοὸς *υἱὸς *Θεοῦ. }
Ἀσκληπιός:     { Τί λοιπόν ………………………………. [λέγω]. …………………………………. }
Ποιμάνδρης:      { Οὕτω γνώρισον τὸ ἐντός σου βλέπον καὶ ἀκοῦον, (αὐτὸ εἶνε ὁ)
                               *Λ. Ο. Γ. Ο. Σ. τοῦ Κυρίου, ὁ δὲ Νοῦς (εἶνε ὁ) *πατὴρ *Θεός. Ἀπὸ
                               ἀλλήλων δὲν διίστανται διότι τούτων ἡ ἕνωσις εἶνε ἡ ζωή. ….. }
Ἀσκληπιός:     { Σ᾿ εὐχαριστῶ, ……………………… [ἔλεγον ἐγώ]. …………………………. }
Ποιμάνδρης:      { Ἀλλὰ τώρα σκέψου τὸ *ϕῶς (*ϕάος) καὶ γνώριζε τοῦτο. ……… }
Ἀσκληπιός: { Εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ μεγαλείτερον χρόνον μὲ ἀντιμετώπησεν (καταπρόσωπα), ὥστε νὰ τρέμω αὐτοῦ τὴν ἰδέαν (ἰδεατὴν αὐτοῦ ὄψιν)· ἀνασηκώσαντος ὅμως (τὴν κεϕαλήν μου), θεωρῶ ἐντὸς τοῦ νοῦ μου τὸ *ϕῶς [βλέπω τὸ πρῶτο *ϕ ά ο ς νοερῶς] ὂν ἐντὸς ἀναριθμήτων δυνάμεων καὶ σχηματισμένον τόν [ ὑ λ ι κ ὸ ν καί ] ἀπεριόριστον (ἄ π ε ι ρ ο ν) *Κόσμον καὶ τὸ πῦρ νὰ συγκατέχεται ἀπὸ μεγίστην δύναμιν καὶ κρατούμενον [αὐτὸ τὸ πῦρ, δηλαδή: ἐνέργεια + πλάσμα = ὕλη] νὰ ἔχῃ ἤδη σταθερότητα· αὐτὰ ὅμως ἐγὼ τὰ διενοήθην βλέπων ἕνεκα τὸν Λόγον τοῦ *Ποιμάνδρου. }
Ἀσκληπιός: « Ὡς δὲ ἐν ἐκπλήξει μου ὄντος, ϕησί πάλιν ἐμοί. ……………………. »
Ποιμάνδρης:      « Εἶδες ἐν τῷ νῷ τὸ ἀρχέτυπον εἶδος, τὸ προάρχον τῆς ἀρχῆς τῆς
                            ἀπεράντου· ……………….. [ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης ἐμοί.] ……………….. »
Ἀσκληπιός:     « Τὰ οὖν ….. [ἐγώ ϕημι] ….. στοιχεῖα τῆς ϕύσεως πόθεν ὑπέστη; »
Ποιμάνδρης:      « [Πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα.] Ἐκ βουλῆς Θεοῦ, ἥτις λαβοῦσα τὸν
                               Λόγον καὶ ἰδοῦσα τὸν καλὸν Κόσμον ἐμιμήσατο, κοσμοποιηθεῖσα
                               διὰ τῶν ἑαυτῆς στοιχείων καὶ γεννημάτων ψυχῶν.  …………………. »
Ποιμάνδρης: « ……………………………………………………………………………… Ὁ δὲ Νοῦς ὁ Θεός, ἀρρενόθηλυς ὤν, ζωὴ καὶ ϕῶς ὑπάρχων, ἀπεκύησε Λόγῳ ἕτερον Νοῦν Δημιουργόν, ὃς θεὸς τοῦ πυρὸς καὶ πνεύματος ὤν, ἐδημιούργησε Διοικητάς τινας ἑπτὰ ἐν κύκλοις περιέχοντας τὸν αἰσθητὸν Κόσμον καὶ ἡ διοίκησις αὐτῶν Εἱμαρμένη καλεῖται. …. »
Ποιμάνδρης: « …………………………………………………………… Ἐπήδησεν εὐθὺς ἐκ τῶν κατωϕερῶν στοιχείων [ἐκ τῆς ὕλης τοῦ πλάσματος] ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος εἰς τὸ καθαρὸν τῆς ϕύσεως δημιούργημα· καὶ ἡνώθη τῷ Δημιουργῷ Νῷ [ὁμοούσιος γὰρ ἦν] καὶ κατελείϕθη [τὰ] ἄλογα τὰ κατωϕερῆ τῆς ϕύσεως στοιχεῖα, ὡς εἶναι ὕλην μόνην. ………. »
Ἀσκληπιός: { Ἀλλὰ καθὼς εὑρισκόμενος εἰς ἔκπληξιν, πάλι λέγει εἰς ἐμέ. }
Ποιμάνδρης:      { Εἶδες εἰς τὸν νοῦν τὸ ἀρχέτυπον εἶδος [τὸ πλάσμα τὸ πρὸ τῆς
                              μεγάλης ἐκρήξεως], τὸ προάρχον τῆς ἀπεράντου ἀρχῆς· ………..
                               ………………….. [ταῦτα ὁ *Ποιμάνδρης εἶπε πρὸς ἐμέ.] ………………. }
Ἀσκληπιός:     { Λοιπόν ……………… [λέγω ἐγώ, ὁ (ὑλικός) *Κόσμος ] ………………..
                            πόθεν (ἀπό ποῦ) ἔλαβε τὰ στοιχεῖα τῆς ϕύσεως; …………………… }
Ποιμάνδρης:      {………. [Πάλιν ἐκεῖνος πρὸς ταῦτα.] ……….Ἐκ βουλῆς *Θεοῦ, ἥτις
                            λαβοῦσα τὸν *Λόγον καὶ ἰδοῦσα (ἡ βουλὴ τοῦ Θεοῦ) τὸν καλὸν *Κόσμον τὸν
μιμήθη, κοσμοποιηθεῖσα διὰ τῶν στοιχείων τοῦ
                            ἑαυτοῦ της καὶ τῶν δημιουργημάτων τῶν *ψυχῶν. ……………….. }
Ποιμάνδρης: { Ὁ δὲ Νοῦς ὁ *Θεός, ὢν ἀῤῥενόθηλυς, ὑπάρχων (ἐν αὐτῷ) ζωὴ ἢ [ΚYΡΙΟΣ ΘΕΟΣ + Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. = ΖΩΗ] καὶ *ϕῶς, γέννησε διὰ τοῦ Λόγου ἄλλον Δημιουργὸν Νοῦν, ὢν αὐτὸς *Θεός [ΝΟYΣ] ὁ τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ πνεύματος [ἤτοι: πυρηνικοῦ κύματος ἐνεργείας], δημιούργησε Διοικητάς τινας *ἑπτὰ ἐντὸς κύκλων [ἀνάμεσα εἰς τὰ ἑπτὰ διπλο-παράλληλα Σύμπαντα τοῦ ὅλου *Σ.Φ.Α.Ι.Ρ.Ο.Σ.] περιέχοντας τὸν αἰσθητόν (ἢ ὑλικόν) *Κόσμον, καὶ ἡ διοίκησις αὐτῶν [ἐνδιάμεσος ζώνη τῶν ἑπτὰ ἀνὰ δύο διπλοπαραλλήλων Συμπάντων εἰς ἀπειροσϕαιρικὴν διάταξιν ἀσυνεχοῦς χρόνου] καλεῖται Εἱμαρμένη. ………………………………………………………………..  }
Ποιμάνδρης: { Εὐθὺς ὁ *Λόγος *Θεοῦ ἐπήδησεν ἐκ τῶν κατωϕερῶν στοιχείων [ἐκ τῶν βαρέων στοιχείων, μετὰ τὴν μεγάλην ἔκρηξιν, ὄχι ἐπὶ τοῦ ἀπειροελαχίστου σωματιδίου ἀλλ᾿ ἐπὶ τοῦ προϋπάρχοντος ἀπείρου πλάσματος τῆς ὕλης] εἰς τὸ καθαρὸν τὸ δημιούργημα τῆς ϕύσεως· καὶ ἡνώθη (ὁ Λ.Ο.Γ.Ο.Σ.) μὲ τὸν Δημιουργὸν Νοῦν [διότι ὁ Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. (Yἱός) εἶνε ὁμοούσιος μὲ τὸν *πατέρα *Θεόν] ἐγκατέλειψε καὶ τὰ κατωϕερῆ ἄλογα [τὰ μὴ μεταλλαγέντα διὰ τοῦ Λόγου, τὰ βαρέα] στοιχεῖα τῆς ϕύσεως, ἵνα εἶνε μόνην τὴν *ὕλην (νὰ ἔχῃ χωριστὰ τὴν ὕλην). ………………………………………….. }
Ποιμάνδρης: « ………….. Ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς σὺν τῷ Λόγῳ, ὁ περιίσχων τοὺς κύκλους καὶ δινῶν ῥοίζῳ, ἔστρεψε τὰ ἑαυτοῦ δημιουργήματα καὶ εἴασε στρέϕεσθαι ἀπ᾿ ἀρχῆς ἀορίστου εἰς ἀπέραντον τέλος· ἄρχε-ται γάρ οὗ λήγει ἡ δὲ τούτων περιϕορά. Καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς ἐκ τῶν κατωϕερῶν στοιχείων ζῷα ἤνεγκεν ἄλογα [οὐ γὰρ ἐπεῖχε τὸν Λόγον], ἀὴρ δὲ πετεινὰ ἤνεγκε· καὶ τὸ ὕδωρ νηκτά, διακεχώ-ρισται δὲ ἀπ᾿ ἀλλήλων ἥ τε γῆ καὶ τὸ ὕδωρ. Καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς καὶ ἡ γῆ ἐξήνεγκεν ἀπ᾿ αὐτῆς ἃ εἶχε ζῷα τετράποδα καὶ ἑρ-πετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα. ………………………………………………….. »
Ποιμάνδρης: « ……….. Ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ ϕῶς, ἀπεκύησεν ἄνθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων· ὄντως γὰρ καὶ ὁ Θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορϕῆς, παρέδωκε τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα. …… »
Ποιμάνδρης: « ……………………….. Καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ δημιουργοῦ κτίσιν, ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός· γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σϕαίρᾳ, ἔξων τὴν πᾶ-σαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελϕοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως· καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταβαλὼν τῆς αὐτῶν ϕύσε-ως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιϕέρειαν τῶν κύκλων καὶ τὸ κρά-τος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι. …………………….. »
Ποιμάνδρης: { Ὁ δὲ δημιουργὸς Νοῦς (ὁ *Θεός) σὺν τῷ *Λόγῳ, ὁ συγκρατῶν τοὺς κύκλους καὶ περιστρέϕων (τοὺς κύκλους) μετὰ συριγμοῦ, ἔστρεψε τὰ δημιουργήματα τοῦ ἑαυτοῦ του (τὰ Σύμπαντα) καὶ τὰ ἄϕισεν ἵνα στρέϕωνται ἀπ᾿ ἀορίστου ἀρχῆς εἰς ἀπέραντον σκοπόν (ἄνευ τέλους)· ἡ δὲ περιϕορὰ τούτων ἄρχεται βεβαίως αὐτοῦ (ὅπου ἡ τροχιά) λήγει. Καθὼς ἠθέλησεν ὁ Νοῦς (ὁ Θεός) ἐκ τῶν κατωϕερῶν στοιχείων ἐξέϕερε τ᾿ ἄλογα (τὰ ἀνόργανα, τὰ βαρέα στοιχεῖα) [διότι δὲν εἶχεν ἐπὶ αὐτῶν τῶν κατωϕερῶν στοιχείων [τοῦ ἀρχετύπου πλάσματος] τὸν *Λόγον], ὁ δὲ *ἀὴρ ἔϕερε τὰ πετεινά [ἦτο περιβάλλων χῶρος]· καὶ τὸ *ὕδωρ ἐντός του τὰ ὑδρόβια [ἔϕερεν, ἀλλὰ δὲν τὰ ἐγέννησεν], ἤδη ὅμως ἀπ᾿ ἀλλήλων διεχωρίσθη καὶ αὐτὴ ἡ γῆ (ξηρά) καὶ τὸ *ὕδωρ. Καθὼς ὁ Νοῦς (ὁ Θεός) τὸ ἠθέλησε καὶ ἡ γῆ (ἡ ξηρά) ἐπ᾿ αὐτῆς ἔϕερεν ὅσα ζῶα τετράποδα εἶχε καὶ ἑρπετά, θηρία ἄγρια καὶ ἥμερα. }
Ποιμάνδρης: { Ὁ δὲ Νοῦς πατὴρ τῶν πάντων, ὢν ἡ ζωὴ καὶ τὸ *ϕῶς [δηλαδὴ ΖΩΗ = ΚYΡΙΟΣ ΘΕΟΣ + Λ.Ο.Γ.Ο.Σ.], γέννησε τὸν ἄνθρωπον, ἴσον μ᾿ αὐτόν, τοῦ ὁποίου ἠγάπησεν ὅπως τοῦ ἰδίου του τέκνου διότι (ὁ *ἄνθρωπος ἦτο) βεβαίως πανεύμορϕος, ἔχων τὴν εἰκόνα τοῦ πατρός (Νοός)· ὄντως λοιπὸν καὶ ὁ Θεὸς ἠγάπησε τῆς ἰδίας τῆς μορϕῆς, (τοῦ) παρέδωκε πάντα τὰ δημιουργήματα τοῦ ἑαυτοῦ. }
Ποιμάνδρης: { Κατανοήσας δὲ καὶ τὴν κτίσιν τοῦ δημιουργοῦ, (τήν) ἐντὸς τοῦ πυρός [τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας], ἠθέλησε καὶ αὐτὸς (ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος) νὰ δημιουργῇ καί (του) ἐπετράπη ἀπὸ τοῦ *πατρός· ἐρχόμενος (ὅμως αὐτὸς ὁ πρῶτος μοναδικὸς ἄνθρωπος) εἰς τὴν δημιουργικὴν σϕαῖραν [τῶν ἑπτὰ Διοικητῶν θεῶν], ἔχων εἰς τὸ μέλλον τὴν πάσαν ἐξουσίαν, κατενόησεν (ὁ ἄνθρωπος σαϕῶς) τοῦ *ἀδελϕοῦ [Δαίμονος – διοικητοῦ ] τὰ δημιουργήματα, αὐτοὶ δέ (οἱ ἑπτὰ διοικηταί) ἠγάπησαν αὐτοῦ, ἕκαστος ὅμως μετέδιδε τὴν ἰδίαν τάξιν (τὰς γνώσεις καὶ νόμους τῆς τάξεώς του εἰς τὸν ἄνθρωπον)· καὶ καταμαθὼν τὴν οὐσίαν τούτων καὶ μεταλαβών [τὸ καταγεγραμμένον – Εἱμαρμένον – πρόγραμμα] τῆς ϕύσεως αὐτῶν ἠθέλησεν νὰ καταστρέψῃ τὴν περιϕέρειαν τῶν κύκλων [τὸ ὄγδοον ἄπειρον περιβάλλον Σύμπαν τῶν ἑπτὰ κύκλων, ἤτοι *Σ. Φ. Α. Ι. Ρ. Ο. Σ. – ἢ τὸ δέκατον πέμπτον – ἄπειρον Σύμπαν ἐκ τῶν ἑπτὰ διπλο ‖ παραλλήλων Συμπάντων, κατὰ Πυθαγόραν, Ἐμπεδοκλῆν καὶ κατὰ Παρμενίδην] καὶ νὰ κατανοήσῃ ἐπὶ τοῦ ἐπικειμένου πυρὸς τὸ κράτος [ἰσχὺν τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας]. }
Ποιμάνδρης: « ….. Τοῖς δὲ ἀνοήτοις καὶ κακοῖς καὶ πονηροῖς καὶ ϕθονεροῖς καὶ πλεονέκταις καὶ ϕονεῦσι καὶ ἀσεβέσι πόῤῥωθέν εἰμι, τῷ τιμωρῷ ἐκχωρήσας Δαίμονι, ὅστις τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς προσβάλλων θρώσκει αὐτὸν αἰσθητικῶς καὶ μᾶλλον ἐπὶ τὰς ἀνομίας αὐτὸν ὁπ-λίζει ἵνα τύχῃ πλείονος τιμωρίας καὶ οὐ παύεται ἐπ᾿ ὀρέξεις ἀπ-λέτους τὴν ἐπιθυμίαν ἔχων, ἀκορέστως σκοτομαχῶν καὶ τοῦτον βασανίζει καὶ ἐπ᾿ αὐτὸν πῦρ ἐπὶ τὸ πλεῖον αὐξάνει. ……………….. »
Ἀσκληπιός: « Εὖ μοι πάντα, ὣς ἐβουλόμην, ἐδίδαξας, ὦ Νοῦς, ἔτι δέ μοι εἰπέ
                                   [περὶ] τῆς ἀνόδου τῆς γινομένης. …………………………………………….. »
Ποιμάνδρης:      « [ Πρὸς ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπε. ] Πρῶτον μὲν ἐν τῇ ἀναλύσει τοῦ σώματος τοῦ ὑλικοῦ παραδίδως αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς ἀλλοίωσιν καὶ τὸ εἶδος ὃ εἶχες ἀϕανὲς γίγνεται καὶ τὸ ἦθος τῷ Δαίμονι ἀν-ενέργητον παραδίδως καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος εἰς τὰς ἑαυ-τῶν πηγὰς ἐπανέρχονται, μέρη γινόμεναι καὶ πάλιν συνανιστά-μεναι εἰς τὰς ἐνεργείας. Καὶ ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία εἰς τὴν ἄλο-γον ϕύσιν χωρεῖ. ……………………………………………………………………… »
Ποιμάνδρης: « ….. Καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπὸν ἄνω διὰ τῆς Ἁρμονίας καὶ τῇ πρώτῃ ζώνῃ δίδωσι τὴν αὐξητικὴν ἐνέργειαν καὶ τὴν μειωτικήν· καὶ τῇ δευτέρᾳ τὴν μηχανὴν τῶν κακῶν, δόλον ἀνενέργητον· καὶ τῇ τρί-τῃ τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀπάτην ἀνενέργητον· καὶ τῇ τετάρτῃ τὴν ἀρχοντικὴν προϕανίαν ἀπλεονέκτητον· καὶ τῇ πέμπτῃ τὸ θρά-σος τὸ ἀνόσιον καὶ τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν· καὶ τῇ ἕκτῃ τὰς ἀϕορμὰς τὰς κακὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργήτους· καὶ τῇ ἑβδόμῃ ζώνῃ τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος. ……………………………………………………… »
Ποιμάνδρης: { Εἰς δὲ τοὺς ἀνοήτους καὶ κακοὺς καὶ πονηροὺς καὶ ϕθονεροὺς καὶ εἰς τοὺς πλεονέκτας καὶ εἰς τοὺς ϕονεῖς (ἢ δολοϕόνους) καὶ εἰς τοὺς ἀσεβεῖς πόῤῥωθέν εἰμι (μακρὰν εἶμαι), παραχωρήσας (ὅλους ἐκείνους) εἰς τὸν τιμωρὸν *Δαίμονα, ὅστις προσβάλλων (τὸν ἀσεβῆ μέ) τὴν ὀξύτητα τοῦ πυρὸς ἐπιπίπτει περισσότερον αἰσθητικὰ ἐπὶ τὰς ἀνομίας καὶ ἑτοιμάζει αὐτὸν διὰ νὰ τύχῃ τῆς μεγαλειτέρας τιμωρίας οὐδόλως παύεται (ὁ *Δαίμων) ἔχων τὴν ἐπιθυμίαν εἰς ἀμέτρους ὀρέξεις, ἀκαταπαύστως σκοτομαχῶν (μαχόμενος ἐντὸς τοῦ σκότους) καὶ ἐτοῦτον τὸν βασανίζει καὶ ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐπ᾿ αὐξάνει τὸ πῦρ εἰς αὐτόν. ………………………. }
Ἀσκληπιός: { Καλῶς εἰς ἐμὲ τὰ πάντα, ὅπως ἤθελον, δίδαξες, ὦ Νοῦς, ἀλλ᾿ ἀκόμη εἰπέ μου [περί] τῆς γινομένης ἀνόδου (πρὸς τὸν Θεόν). }
Ποιμάνδρης:      { [Πρός (ἐμέ) ταῦτα ὁ Ποιμάνδρης εἶπε.] Πρῶτον μὲν κατά (τὴν ὥραν) τῆς ἀναλύσεως τοῦ ὑλικοῦ σώματος παραδίδεις αὐτὸ τὸ σῶμα εἰς τὴν ἀλλοίωσιν (ἀποσύνθεσιν) καὶ ἡ μορϕὴ τὴν ὁποίαν εἶχες γίγνεται ἀϕανὴς καὶ τὸ ἦθος (ἢ κατοικητήριον τῆς ψυχῆς) τὸ παραδίδεις ἀνενεργὸν εἰς τὸν *Δαίμονα (εἰς ἕτερον θεόν) καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος [τὰ πνευματικὰ δεδομένα τῆς ψυχῆς] ἐπανέρχονται εἰς τὰς πηγὰς τῶν ἑαυτῶν των, γιγνόμεναι μέρη καὶ πάλι συνανιστάμεναι εἰς τὰς ἐνεργείας [ὁμοῦ ἱστάμεναι αἱ αἰσθήσεις ἄνω κατὰ τμήματα ἢ εἰς πακέτα]. Καὶ ὁ *θυμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία χωρεῖ (παραχωρεῖ τὸν χῶρον) εἰς τὴν ἄλογον ϕύσιν. }
Ποιμάνδρης: { Καὶ οὕτως ὁρμᾷ λοιπόν (ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου πρός) ἄνω διὰ τῆς *Ἁρμονίας [τῶν ἑπτὰ διπλο‖παραλλήλων Συμπάντων] καὶ εἰς τὴν πρώτην ζώνην [ὅπου θεὸς Διοικητὴς εἶνε ἡ Εἱμαρμένη] δίδουν ( αἱ ψυχαί ) τὴν αὐξητικὴν καὶ τὴν μειωτικὴν ἐνέργειαν· καὶ εἰς τὴν δευτέραν ζώνην (ὅπου ὁ δεύτερος θεὸς Διοικητής, αἱ ψυχαὶ δίδουν) τὴν μηχανὴν τῶν κακῶν, τὸν ἀνενεργὸν δόλον· καὶ εἰς τὴν τρίτην (ζώνην δίδουν) τὴν ἐπιθυμητικὴν ἀνενεργὸν ἀπάτην (ἀπὸ τὴν *Ἄτην)· καὶ εἰς τὴν τετάρτην (ζώνην δίδουν αἱ ψυχαί) τὴν ἀρχοντικὴν ἀπλεονέκτητον ἐπιδιξειομανίαν· καὶ εἰς τὴν πέμπτην (ζώνην δίδουν) τὸ ἀνόσιον θράσος καὶ τῆς τόλμης τὴν προπέτειαν· καὶ εἰς τὴν ἕκτην (ζώνην δίδουν αἱ ψυχαί) τὰς κακὰς ἀϕορμὰς τοῦ πλούτου ἀνενεργούς· καὶ εἰς τὴν ἑβδόμην ζώνην (δίδουν αἱ ψυχαί) τὸ ἐνεδρεῦον ψεῦδος. ………………………. }
Ποιμάνδρης: « …………………………….. Καὶ τότε γυμνωθεὶς ἀπὸ τῶν τῆς ἁρμονίας ἐνεργημάτων γίγνεται ἐπὶ τὴν ὀγδοατικὴν ϕύσιν, τὴν ἰδίαν δύνα-μιν ἔχων καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι τὸν πατέρα· συγχαίρουσι δὲ οἱ παρόντες τῇ τούτου παρουσίᾳ καὶ ὁμοιωθεὶς τοῖς συνοῦσιν ἀκού-ει καί τινων δυνάμεων ὑπὲρ τὴν ὀγδοατικὴν ϕύσιν ϕωνῇ τινι ἡδείᾳ ὑμνουσῶν τὸν Θεόν· καὶ τότε τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν πατέρα καὶ αὐτοὶ εἰς δυνάμεις ἑαυτοὺς παραδιδόασι καὶ δυνάμεις γενό-μεναι ἐν Θεῷ γίγνονται. Τοῦτό ἐστι τὸ ἀγαθὸν τέλος τοῖς γνῶσιν ἐσχηκόσι θεωθῆναι. Λοιπόν, τί μέλλεις; Οὐχ ὡς πάντα παραλα-βὼν καθοδηγὸς γίνῃ τοῖς ἀξίοις ὅπως τὸ γένος τῆς ἀνθρωπότητος διὰ σοῦ ὑπὸ Θεοῦ σωθῇ; …………………………………………………………… »
Ἀσκληπιός: « Ταῦτα εἰπὼν ὁ Ποιμάνδρης ἐμοὶ ἐμίγη ταῖς δυνάμεσιν. Ἐγὼ δὲ εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας τὸν πατέρα τῶν ὅλων ἀνείθην ὑπ᾿ αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς τοῦ παντὸς τὴν ϕύσιν καὶ τὴν μεγίστην θέαν καὶ ἦργμαι κηρύσσειν τοῖς ἀνθρώποις τὸ τῆς εὐ-σεβείας καὶ γνώσεως κάλλος. Ὦ λαοί, ἄνδρες γηγενεῖς, οἱ μέθῃ καὶ ὕπνῳ ἑαυτοὺς ἐκδεδωκότες καὶ τῇ ἀγνωσίᾳ τοῦ Θεοῦ, νήψα-τε, παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι ὕπνῳ ἀλόγῳ. ……. »
Ἀσκληπιός: « ………………….. Οἱ δὲ ἀκούσαντες παρεγένοντο ὁμοθυμαδόν. Ἐγὼ δέ ϕημι: τί ἑαυτούς, ὦ ἄνδρες γηγενεῖς, εἰς Θάνατον ἐκδεδώκατε, ἔχοντες ἐξουσίαν τῆς Ἀθανασίας μεταλαβεῖν; Μετανοήσατε, οἱ συνοδεύσαντες τῇ πλάνῃ καὶ συγκοινωνήσαντες τῇ ἀγνοίᾳ· ἀπαλ-λάγητε τοῦ σκοτεινοῦ ϕωτός, μεταλάβετε τῆς Ἀθανασίας, κατα-λείψαντες τὴν ϕθοράν. ……………………………………………………………. »
Ποιμάνδρης: { Καὶ τότε γυμνωθείς (ὁ νεκρὸς ἄνθρωπος ἤτοι ἡ ψυχή του) ὑπὸ τῶν ἐνεργημάτων τῆς *Ἁρμονίας γίγνεται (μεταβαίνει) εἰς τὴν *ὀγδόην ϕύσιν ἔχων (ὁ ἄνθρωπος) τὴν ἰδίαν δύναμιν καὶ ὑμνεῖ σὺν τοῖς οὖσι (μὲ ἄλλα ὄντα) τὸν πατέρα (Θεόν)· οἱ δὲ παρόντες συγχαίρουν μὲ τὴν παρουσίαν τούτου (ἢ ἐλθούσης νέας ψυχῆς) καὶ ἐξομοιωθεὶς μὲ τοὺς ὄντας (ἢ τοὺς συνυπάρχοντας) ἀκούει καί (ἐκ) τινων δυνάμεων ἀπὸ τὴν ὀγδόην ϕύσιν [ἐκ τοῦ ὀγδόου ἢ ἐκ τοῦ δεκάτου πέμπτου περιβάλλοντος Σύμπαντος] κἄποιαν ϕωνὴν εὐχάριστον ἐκ τῶν ὑμνουσῶν τὸν Θεόν· καὶ τότ᾿ ἐν τάξει ἀνέρχονται πρὸς τὸν *πατέρα καὶ αὐτοὶ εἰς τὰς δυνάμεις τοὺς ἑαυτούς ( των ) παραδίδουν καὶ γιγνόμεναι ( αἱ ψυχαί ) δυνάμεις μεταβαίνουν ἐντὸς τοῦ Θεοῦ. Τοῦτο εἶναι τὸ *ἀγαθὸν τέλος (τὸ πέρας – σκοπός – ἔκβασις) διὰ τοὺς ἤδη ἔχοντας τὴν γνῶσιν τοῦ θεωθῆναι (ἵνα θεωθοῦν ἢ νὰ θεοποιηθοῦν). Λοιπόν, τί μέλλεις; Δὲν θὰ γίνεις ὁ καθοδηγὸς τῶν ἀξίων ὡς τὰ πάντα παραλαβὼν ὅπως διὰ σοῦ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ σωθῇ τὸ γένος τῆς ἀνθρωπότητος; }
Ἀσκληπιός: { Ταῦτα εἰπὼν εἰς ἐμὲ ὁ *Ποιμάνδρης (*Ἀπόλλων) ἐμείχθη μετὰ τῶν δυνάμεων. Ἐγὼ δ᾿ εὐχαριστήσας καὶ εὐλογήσας τόν (Θεόν) πατέρα τῶν ὅλων ἀϕέθην ὑπ᾿ αὐτοῦ δυναμωθεὶς καὶ διδαχθεὶς τοῦ παντὸς τὴν ϕύσιν καὶ τὸ μέγιστον θέαμα καὶ ἔχω ἀρχίσῃ νὰ κηρύττω εἰς τοὺς *ἀνθρώπους τὸ κάλλος τῆς εὐσεβείας καὶ τῆς γνώσεως. Ὦ λαοί, *ἄνδρες γηγενεῖς (ἢ αὐτόχθονες), οἵτινες διὰ τῆς μέθης καὶ τοῦ *ὕπνου ἔχετ᾿ ἐκδώσῃ (σεῖς) τοὺς ἑαυτούς σας καὶ εἰς τὴν ἀγνωσίαν (περί) τοῦ *Θεοῦ, σωϕρόνησθε, παύσασθε δὲ κραιπαλῶντες, θελγόμενοι διὰ τοῦ ἀλόγου *ὕπνου. …………. }
Ἀσκληπιός: { Αὐτοὶ δὲ ἀκούσαντες παρεκάθηντο ὁμοψύχως. Ἐγὼ δὲ λέγω: Διατὶ τοὺς ἑαυτούς, ὦ *ἄνδρες γηγενεῖς, ἔχετε ἐκδώσῃ εἰς τὸν Θάνατον, ἔχοντες τὴν ἐξουσίαν νὰ μεταλάβετε τῆς ἀθανασίας; Μετανοήσατε, ὅποιοι ὁδεύσαντες μὲ τὴν πλάνην καὶ εἰς τὴν ἄγνοιαν συμμετάσχοντες· ἀπαλλάγητε τοῦ σκοτεινοῦ ϕωτός, μεταλάβετε τῆς Ἀθανασίας, ἐγκαταλείψαντες τὴν ϕθοράν. … }

Ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Μαντζάρου 9 Ἀθήναι, τηλέϕωνα: 2103626348, 6976334493

 

          

Ἡ σειρὰ Χ. Α. Ο. Σ. ἀποτελεῖται ἀπὸ 21 βιβλία, ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Ἀθῆναι 2024.

Ἐντὸς τοῦ 2026 εὐελπιστῶ ἵνα τελεσφορήσῃ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἔργου τοῦ Πλάτωνος περὶ Ἀτλαντίδος ΤΙΜΑΙΟΣ – ΚΡΙΤΙΑΣ καὶ ὁ καταποντισμὸς αὐτῆς>

 

τοῦ Ἀριστοτέλους Ντοβόρη

Κυρίαι καὶ κύριοι, φίλοι ἐλλόγιμοι Ἕλληνες καὶ Φιλέλληνες ….. χαίρετε ….

Ὀνομάζομαι Ἀριστοτέλης Ντοβόρης, εἶμαι συγγραφεὺς ὁμηριστής, ἕως τοῦδε ἔγραψα 32 βιβλία, τὰ περισσότερα σχετικὰ μὲ τὸν Ὅμηρον ὁ ὁποῖος εἶνε ὁ ἴδιος ὁ Ὀδυσσεὺς Λαερτιάδης· τοῦτο ἀπέδειξα μέσα ἀπὸ τὰ ἔπη: Ἰλιάς – Ὀδύσσεια, τὰ ὁποῖα ἔργα ἀπέδωσα εἰς νεοελληνικὴν διάλεκτον πολυτονικοῦ συστήματος, μὲ πλῆθος σχολίων, ἀποκωδικοποιημένων ὀνομάτων καὶ τοπωνυμιῶν.

Ὡς αὕτως ἀπεκωδικοποίησα φθογγικὰς ἐπιγραφάς, μὴ συλλαβογραφικάς. Ἐπισυνάπτω 20 σελίδας ἀποσπάσματα pdf ἐπὶ ἐπὶ τεσσάρων ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων, καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου καὶ τῶν ἀριθμῶν:

1. ^1.ΤὸνΔίσκον τῆς Φαιστοῦ, ἐξ αὐτοῦ ἐξάγεται φωνὴ ἑλληνική, συντεταγμένη εἰς τὴν ὁμηρικὴν διάλεκτον τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης· τὸ θέμα του ἀφορᾶ ἐπιστολὴν τῆς Εὐρώπης πρὸς τὸν ἐγκαταλειφθέντα παράφρονα σύζυγόν της εἰς Φαιστόν.
2. ^2.Τὸν ἐνεπίγραφον χαλκοῦν πέλεκυν τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης, ἐξ αὐτοῦ πάλιν ἐξάγεται φωνὴ ἑλληνική, συντεταγμένη εἰς τὴν ὁμηρικὴν διάλεκτον τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, καὶ μάλιστα εἰς εὐκτικὴν διάθεσιν.
3. ^3.Τὸνχρυσοῦν πέλεκυν τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης, ὅστις εὑρίσκεται εἰς τὸ Μουσεῖον τῆς Βοστώνης· καὶ πάλι διέκρινα ἐπὶ τῶν τεσσάρων χαρακτήρων του τῆς Γ.Γ.Α. ὄνομα ἑλληνικόν, τὸ ὁποῖον καὶ αὐτὸ εἶνε κῶδιξ ἄνευ ἐτυμολογίας.
4. ^4.Μίαν τρίστιχον ἐπιγραφὴν τῶν ἱερογλυφικῶν φθογγικῶν χαρακτήρων ἐκ τῆς πάλαι ποτε ἑλληνικῆς Αἰγύπτου· καταγράφει ἑλληνικὸν λόγον ἐκ τινος ἱερέως, καὶ προτρέπει τινα χορηγὸν νὰ ὀμόσῃ ἕνεκα προσφορᾶς πρὸς εἰλαπίνην (δηλαδὴ πρὸς συμπόσιον) εἰς τὸν θεὸν Ἀττών, ὅστις εἶνε ὁ ἴδιος ὁ θεὸς Φοῖβος Ἀπόλλων.
5. ^5.Τὸ ἑλληνικὸν Ἀλφάβητον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου καταγράφονται τὰ γεγονότα μετὰ τὴν Τιτανομαχίαν· ἐξ αὐτοῦ τὸ κάθε ὄνομα τῶν γραμμάτων εἶνε καὶ ἄκλιτον καὶ λεξαριθμοποιημένη ἡ πληροφορία του μὲ τὴν ἀντίστοιχον ἀριθμητικὴν ἀξίαν.
6. Τοὺςχαρακτῆρας τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου οἱ ὁποῖοι εἶνε ἐμπνευσμένοι ἐκ τῆς καθημερινῆς ζωῆς τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ βεβαίως ἀπὸ τὸν πόλεμον, καὶ  τοῦτοι εἶνε λεξαριθμοποιημένοι διὰ πληροφοριῶν παραπεμπουσῶν ἀντιστοίχως εἰς κάθε ἀριθμητικὴν ἀξίαν αὐτῶν, μὴ ἐχόντων σχέσιν μετὰ τῶν σημιτικῶν.
7. Τοὺς ἀριθμούς: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 20, 100, 1000, (προφορὰ εἰς 20 γλώσσας)· ἡ μὲν ἑλληνικὴ προφορὰ καταγράφει τὴν Θεογονίαν καὶ Κοσμογονίαν, αἱ δὲ ἄλλαι καταγράφουν ἀντιστοίχως γεγονότα ἐκ τῶν Ὁμηρικῶν ἐπέων, (Ὀδύσσεια – Ἰλιάς), ἡ δὲ ὁμοιότης ὀφείλεται εἰς κοινὴν ὁμηρικὴν πηγήν, ὄχι εἰς τὴν λεγομένην ἰνδοευρωπαϊκὴν γλῶσσαν.

Πάντα τὰ ἀνωτέρω περιλαμβάνονται εἰς τὸ βιβλίον « ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟY » 508 σελίδων – τῶν ἐκδόσεων ΗΡΟΔΟΤΟΣ – τὸ ὁποῖον ἄρτι ἐκδοθὲν εὑρίσκεται εἰς τὴν διάθεσίν σας· εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ἀνατρέψει διεθνῶς τὰ ψευδῶς κείμενα.

Ἀριστοτέλης Ντοβόρης

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιλογὴ τῶν ἀποσπασμάτων, διὰ χειρὸς κου Ἀριστοτέλους Ντοβόρη:

ΔΙΣΚΟΣ  ΦΑΙΣΤΟY – ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΕΠΕΑ ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟY ΣYΓΓΡΑΦΕΩΣ

Οὐδέποτ᾿ ἐθεώρησα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας ἦσαν πέπονες – κατὰ ῥῆσιν Ὁμήρου – ὥστε νὰ μεταχειρίζονται διὰ τὸν γραπτὸν λόγον τῆς δίας Ὀλυμπιακῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μόνον τὰς συλλαβάς. Διὰ νὰ ἔχῃς καὶ διὰ νὰ χρησιμοποιῇς συλλαβὰς πρωτίστως πρέπει νὰ ἔχῃς καὶ νὰ γνωρίζῃς τοὺς φθόγγους· ἄρα ποῖος εἶνε ὁ σκοπὸς τῆς συλλαβογραφῆς; Ἀλλ᾿ ἐπειδή, κατὰ τὴν ἀρχαιοτάτην ἐκείνην ἐποχήν, δὲν εἶχον ἐπινοηθῇ οἱ ὁμηρικοὶ χαρακτῆρες τοῦ Ὀλυμπιακοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου τῆς δίας ἑλληνικῆς γλώσσης, οἱ Ἕλληνες εἶχον ἄρτιον καὶ καθαρὸν προφορικὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἀνέπτυσον καὶ ἐφθέγγοντο μὲ τὴν βοήθειαν τῆς γραφῆς, ἡ ὁποία ἀντὶ τῶν ὁμηρικῶν χαρακτήρων εἶχεν εἰκονοσήματα· ἐξ αὐτῶν τῶν σημάτων (χαρακτήρων) ἡ φωνητικὴ ἀξία ἑκάστου ἦτο ὁ α’ φθόγγος.

Ἐπὶ παραδείγματι, πῶς λοιπὸν εἰς τὴν λεγομένην Γ. Γ. Α. καὶ τὴν Γ. Γ. Β. (κατὰ τὴν γνώμην μου εἶνε ταὐτόσημοι) ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν ἀρχαιότερον ἀπὸ αὐτῶν, τὸν δίσκον τῆς Φαιστοῦ, παριστάνονται ἀπεικονιζόμενα τὰ μονοσύλλαβα ὀνόματα « γλαῦξ » ἀλλὰ καί « βλάξ » καὶ πῶς τὸ ἀπαρέμφατον « σπεῖν » τοῦ ἀορίστου τοῦ ῥήματος ἕπω; ὑπάρχει δηλαδὴ τινα συλλαβὴ ποὺ νὰ γράφῃ αὐτοὺς τοὺς ἤχους;

Οἱ ἀρχαιολόγοι καὶ ἐρευνηταὶ τῷ 1908 ὅταν ἀνεκάλυψαν εἰς τὴν Φαιστὸν τῆς Κρήτης τὸν τυπογραφημένον πήλινον δίσκον εὐθὺς ἀπεφάνθησαν ὅτι ὁ δίσκος ἦτο συλλαβογραφημένος, ἐπειδὴ ἐμέτρησαν 45 διαφορετικὰ σήματα.

Ἔχοντες κατὰ νοῦν τὰ 24 γράμματα τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου, μέχρι τὰ 45 τοὺς ἐπερίσσευσαν 21 γράμματα, ἄρα ὁπωσδήποτε ὁ δίσκος ἦτο τυπωμένος μὲ συλλαβάς, εἶπον τότε αὐτοί. … Ἔκτοτε οἱ πάντες τοὺς ἀκολουθοῦν ὅπως οἱ ὄϊες. Καὶ ὅμως ὁ δίσκος εἶνε τυπωμένος κατὰ 97,8 % μὲ φθόγγους καὶ διφθόγγους καὶ κατὰ 2,2 % μὲ μίαν μόνην συλλαβήν (ἀξ-ίνη) ὡς συντομογραφίαν· ὑπάρχουν ὅμως 6 ἀμφισήματα μὴ στερεότυπα, πότε εἶνε φθόγγοι καὶ πότε εἶνε συλλαβαί.

Δῆλα δή: τὰ 45 διαφορετικὰ σήματα τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ ἔχουν ὡς ἑξῆς:

Ἀκόμη ἐθεώρουν καὶ ἐπέβαλον τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ δίσκου Φαιστοῦ ἀπὸ τὴν περιφέρειαν πρὸς τὸ κέντρον… Φεῦ ὅμως, ἅπαντες ἔπεσον εἰς τὴν μελανὴν ὀπὴν τοῦ Ἐρέβους τῆς ἀγνωσίας· ἂν ὅμως, ὅπως τότε καὶ τώρα, τις πλάσῃ μὲ τὰς χεῖρας μαλακὸν πηλὸν καὶ τὸν ἁπλώσῃ κύκλῳ ἐπὶ σανίδος, τὸ κείμενον ποὺ θὰ γράψει σπειροειδῶς πρέπει νὰ ἔχῃ τὴν ἀρχὴν εἰς τὸ κέντρον διότι ὁ γραφεὺς γνωρίζει τὴν ἀρχήν, δὲν γνωρίζει ὅμως ἐπ᾿ ἀκριβῶς τὸ τέρμα τοῦ χώρου. Ἄρα κινούμενος πρὸς τὴν περιφέρειαν – ὅταν τερματίσῃ τὸ ἔργον – θὰ κόψει κυκλικῶς τὸν ἐπιπλέοντα πηλὸν ἢ θὰ προσθέσει, ἂν δὲν ἔχει ἀκόμη ἀποσώσῃ τὴν γραφήν.

Αὐτὰ τὰ δύο λάθη, ἡ συλλαβογραφὴ καὶ ἡ ἐκ τῆς περιφερείας ἀνάγνωσις τοῦ δίσκου, ἦσαν ἡ πνευματικὴ τροχοπέδη τῶν λεγομένων «ἐπιστημόνων» περὶ τῶν γραφῶν καὶ γλωσσῶν, οἵτινες αὐτο – ἐεργμένοι εἰς τὴν ἰνδοευρωπαϊκὴν καὶ εἰς τὴν σημιτικήν «μάνδραν» ἐρευνοῦν διὰ κλάδους γλωσσῶν εἰς τάς «ῥίζας» τοῦ λεγομένου γλωσσολογικοῦ δένδρου ……. κρεμασμένοι ἀνάποδα. ……

Τὰ δὲ συμπεράσματα εἶνε ἀνθελληνικά, ἀποτρόπαια, παραπλανητικά, ψευδῆ καὶ ἀντιεπιστημονικά· διδάσκονται ὅμως ἀπὸ τὰ λεγόμενα «πανεπιστήμια» καὶ ἀπὸ ἱστοσελίδας τοῦ διαδικτύου, τὸ ὁποῖον ἄλλοι κατήντησαν …… κοπροφόρον.

Συνεπῶς τὰ περὶ ἀποκωδικοποιήσεως τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ καὶ τὰ περὶ τῶν πινακίδων τῆς Γ. Γ. Β. ἐκ τῶν βαρβαροφώνων ἐρευνητῶν, οὐδεμίαν ἀξίαν ἔχουν διότι αὐτοί, μὴ γνῶσται τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ μάλιστα τῆς πρωταρχικῆς της μορφῆς, δηλαδὴ τῆς ὁμηρικῆς, ἐπεχείρησαν διὰ τοῦ βαρβαρικοῦ γλωσσικοῦ « ἐργαλείου » ὡς εἶνε ἡ λεγομένη λατινική, ἀγγλική, γαλλικὴ γλῶσσα κ. ο. κ. νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν ἀρχέγονον γραφὴν τῆς δίας Ὀλυμπιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.

Δῆλα δὴ ἐκεῖνοι μὲ τὸ τσεκοῦρι ὡς ἐργαλεῖον, ἔκαμον ἐργασίας ἀναλύσεως καὶ ἀνασυνθέσεως εἰς τὸ ἀντικείμενον « ὡρολόγιον » τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν τῶν Ὀλυμπίων θεῶν· τοὐλάχιστον τοῦτον ἐστιν ὕβρις πρὸς τὸν θεῖον Νόον.

Διὰ τοὺς προαναφερθέντας λόγους: α) συλλαβογραφή, β) ἀνάγνωσις ἀπὸ τὴν περιφέρειαν, γ) ἀγνωσία τῆς Ὁμηρικῆς διαλέκτου, δ) χρῆσις τῆς λατινικῆς, ἢ καὶ τῆς ἀγγλικῆς λεγομένης γλώσσης, συνεχῶς οἱ ἐπιίστορες αὐτογελοιοποιοῦνται· ὡρισμένοι ὅμως τόσο πολύ, διότι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ γραφὴ καὶ ἡ γλῶσσα, ἐπὶ τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ, δὲν εἶνε ἑλληνική. …. Πῶς ὅμως ἐκεῖνοι ἔφθασαν εἰς αὐτὸ τὸ συμπέρασμα, ἀφ᾿ οὗ οὐδόλως ἀπεκρυπτογάφησαν τὰς πληροφορίας τοῦ δίσκου τῆς Φαιστοῦ; καὶ ἂν ἡ γλῶσσα δὲν εἶναι ἡ ἑλληνική, τότε ποίων βαρβάρων εἶναι; Τὴν ἐποχὴν ἐκείνην (3.157 π.Χ.) ποὺ ὁρίζω τὸν δίσκον τῆς Φαιστοῦ ἄλλη γλῶσσα δὲν ὑπῆρχε, πλὴν βεβαίως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, οἱ βάρβαροι ἦσαν ἄγλωσσοι ἔχοντες ὀλίγας λέξεις ἢ ἴσως κραυγάς, ἶσα – ἶσα πρὸς συνενόησιν.

Ἔγραφον ἐν Πεύκῃ Ἀττικῆς, Σεπτεμβρίου φθίνοντος τοῦ 2024.

Α’  ΟΨΙΣ  ΤΟY ΔΙΣΚΟY ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟY  ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕYΡΩΠΗΣ ΠΡΟΣ ΑΣΤΕΡΙΩΝΑ

……… ἔπεται τὸ ὑπόλοιπον κείμενον τῆς ἀποδόσεως, ἡ δὲ περιγραφὴ ἔχει ὡς ἑξῆς:

Γράφει ἡ Εὐρώπη πρὸς τὸν Ἀστερίωνα τὸν ἐγκαταλειφθέντα σύζυγόν της εἰς τὴν Φαιστόν, ὅτι τώρα εὑρίσκεται μακρὰν αὐτοῦ καὶ δὲν εἶνε μόνη της, μακρὰν αὐτοῦ κοιμᾶται, συγχρόνως φλέγεται ἐρωτικῶς καὶ ὅτι εὑρίσκεται μακρὰν ἀπὸ τὴν πατρίδα της, συνάμα εἶνε μὲ τοὺς οἰκίους τοῦ νέου ἀνδρὸς αὐτῆς· καὶ ἵνα ἡ ἰδία καὶ ὁ πρώην σύζυγός της νὰ τὸ ἐμπεδώσουν τὸ ἐπαναλαμβάνει, ὅτι ἀληθῶς εὑρίσκεται μακρὰν τῆς γῆς (διότι ἡ γυνὴ μᾶλλον ὑπέστη βίαν ἐξ αὐτοῦ, καὶ τῆς εἶνε ἀπίστευτον, διαφυγοῦσα ἐκ τοῦ ψυχοπαθοῦς ἀνδρὸς αὐτῆς).

Ἀληθῶς τώρα εἶνε μακρὰν τῆς πατρίδος γῆς καὶ τοῦ γράφει (ἴσως ἐκ Θηβῶν) ὅτι θὰ ἦνε μακράν του ἕως νὰ παραφρονήσῃ· ἐθέλουσα ἵνα τὸν ἀποτρελλάνῃ τοῦ γράφει ὅτι κοιμᾶται ἀγκαλιαστά, ἀληθῶς νὰ θλίβεσαι καὶ ἂν ἀναπνέῃς καλῶς μάλιστα, ὅμως, τοὐλάχιστον μὴ κατακαίεις τὰ πάντα (ἐκείνη ἔλαβεν ἐπιστολὴ ἀπὸ τὸν παράφρονα Ἀστερίωνα ἡ ὁποία δὲν διεσώσεται, ἐντὸς αὐτῆς μᾶλλον ὁ Ἀστερίων τὴν ἀπείλησεν, ἂν δὲν ἐπιστρέψῃ θὰ κάψει τὰ ἀνάκτορα)· ἐκείνη τοῦ γράφει νὰ μὴ ἄγχεται δι᾿ αὐτὴν καὶ τοῦ ὑπενθυμίζει τὸν λόγον τῆς φυγῆς μετὰ τοῦ υἱοῦ (Ῥαδαμάνθυος), τὸν ὁποῖον ἀγαπᾷ, ὅτι ἐσὺ νὰ καταπιέσῃς ἐπιθυμεῖς, (ἴσως ἐρωτικῶς) τὸν υἱόν της· ἡ δὲ κατάρα τῆς Εὐρώπης: « Νὰ ἔχῃς ἀποκαυθῇ ». Ὁ δὲ Ἀστερίων ἔπειτα πυρπόλησε τ᾿ ἀνάκτορα καὶ τὴν Φαιστόν, τῷ (3157 π.Χ.).

Β’ ΟΨΙΣ ΤΟY ΔΙΣΚΟY ΤΗΣ ΦΑΙΣΤΟY ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟY ΣYΝΤΡΟΦΟY ΤΗΣ ΕYΡΩΠΗΣ

Ἕπεται τὸ ὑπόλοιπον κείμενον τῆς ἀποδόσεως, ἡ δὲ περιγραφὴ ἔχει ὡς:

Πάλι ἔχῃς ἐρωτευθῇ, πύξ (πολὺ δυνατά), καὶ τοῦτο δὲν εἶνε ἄτη, (φρενοβλάβεια, παραφροσύνη, ἁμαρτία), δι᾿ ἐγγίγματος τὰ δάκρυα νὰ καθαρίσῃς, καὶ οὕτως νὰ μὴν ἀφίνεται, ὄντως ἐσὺ μοναχός (διότι ἡ σύζυγος τὸν ἐγκατέλειψεν, ἔχουσα καὶ τὸν μικρὸν υἱόν). Ἂν οὕτως ἀφίνεσαι, μοναχὸς ἐσύ, δὲν ἔχεις ἐρωτευθῇ (λέγει μὲ εἰρωνείαν, ἂν ἴσως κἄπου ἐσὺ διαβάς, (πορευθεὶς δι᾿ ἀναζήτησιν τῆς γυναικός) ἀληθῶς εἴθε ν᾿ ἀποκαίεσαι, εἰδ᾿ ἄλλως θὰ ἀνάψεις τὴν ἄτην (ἢ παραφροσύνην, ἕνεκα τοῦ βιαίου χαρακτῆρος, καὶ τῶν ἐρωτικῶν ἐπιθυμιῶν) εἰς τὰς ὑπηρετρίας ἐντὸς τοῦ ἀνακτόρου τῆς Φαιστοῦ ἤδη βασιλεύοντος τοῦ Φοίνικος τῷ (3157 π.Χ.) Μὴ τολμήσῃς νὰ φθάσῃς ἐνταῦθα (εἰς Θήβας ὅπου τερμάτισεν τὴν ἀναζήτησιν ὁ Κάδμος), εὐθέως τὸν ἀπειλεῖ μὲ θάνατον καὶ ὅτι θὰ τὸν καλύψει ὁ τάφος. Τὸν ἐρωτᾷ: ἀληθῶς νομίζεις ὅτι ἐγὼ εἶμαι μακρὰν αὐτῆς τῆς γυναικός; Ἐν τέλει τοῦ παρέχει τὴν συμβουλήν, ἅμα καὶ τὴν εὐχήν του: μὴ καῖε, νὰ ὑπομείνῃς. …. Ὁ δὲ Ἀστερίων ἐπυρπόλησε τὴν Φαιστόν, τῷ (3157 π.Χ.) ὅταν ὁ Μίνως ἦτο 15 ἐτῶν.

Γλῶσσα. Τὸ ὄργανον τοῦ λόγου ἢ ὁ λόγος τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ ἄνθρωπος σαφῶς διὰ τοῦ στόματος ὁμιλεῖ ἀρίστους (ἀρτίους) λόγους.

Τὰ πάντα, περὶ τοῦ Σύμπαντος Κόσμου, ἐκ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἔχουν ἤδη κωδιποποιηθῇ καὶ παρεδόθησαν εἰς ἐμᾶς διὰ τῶν ὀνομάτων, οἱ δὲ Ὀλύμπιοι εἰς τοὺς ἀνθρώπους Ἕλληνας παρέδοσαν καὶ γλῶσσαν καὶ Ἀλφάβητον τὸ ὁποῖον παρέχει τὰς γνώσεις τῶν θεῶν περὶ Κοσμογονίας καὶ ὄχι μόνον. Εἶμαι βέβαιος ὅτι αὕται αἱ γνώσεις ἦσαν καταγεγραμμέναι εἰς διάφορα βιβλία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἐκ τῶν ἑκατομμυρίων, τὰ ὁποῖα βάρβαροι τῆς Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, κατὰ καιροὺς κατέκαυσαν· ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλα βιβλία τὰ ὁποῖα ἐπιμελῶς κατακρύπτονται ἐκ τῶν « πεπολιτισμένων » βαρβάρων. Σήμερον πᾶσα ἑλληνικὴ γνῶσις ῥίπτεται εἰς τὴν πυράν, οἱ δὲ Ἕ λ λ η ν ε ς δὲν πρέπει νὰ ὑπερέχωμεν τῶν ἀλλοθρόων· ἔλα ὅμως ποὺ εἴμεθα ὁ προικισμένος λαὸς διὰ τῆς Εἱμαρμένης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ νὰ εἶνε « γραφτό » ἐντὸς τῶν λέξεων τὸ πνεῦμα τοῦ γλωσσικοῦ Ὀλυμπιακοῦ χαρακτῆρος, αἱ χαραγμέναι πληροφορίαι.

Ὁ δὲ κῶδιξ Λ.Ο.Γ.Ο.Σ. ἔχει ὡς ἑξῆς:

Τὶ σχέσιν δύναται νὰ ἔχῃ τὸ σχῆμα τῆς γλώσσης μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς αἰχμῆς τοῦ ἀγάνου (γενείου τοῦ στάχυος) ἢ μετὰ τῆς αἰχμῆς τοῦ βέλους; Αὐτοὶ βεβαίως οἱ ἐπιίστορες δὲν δύνανται νὰ ἑρμηνεύσουν ἀνατομικῶς τι ἐστι «γλῶσσα» καὶ θὰ ἑρμηνεύσουν τὸ ὄνομα «γλῶσσα» ὡς ὄργανον τοῦ λόγου, ἢ τὴν διάλεκτον;

Ἰδοὺ λοιπὸν ὁ κῶδιξ γλῶσσα τὸ ἀνατομικὸν ὄργανον τοῦ στόματος θνητῶν ἀνθρώπων, ἀμβρότων θεῶν, καὶ ἀγελαίων ζῴων.

Εἰς αὐτοὺς δὲ τούς « ἐπιίστορας » ἀπαντῶ διὰ τοῦ Δελφικοῦ ἀποφθέγματος: «μηδὲν ἄγαν» – τοῦ κωδικοποιημένου ὀνόματος «Ἄνθρωπος» καὶ διὰ τῶν ἓξ πρώτων γραμμάτων τῆς Ὀλυμπιακῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, (ὅρα σελίδα 9).

ἡ συνέχεια εἰς τὸ βιβλίον. …….

Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ γραμματικοὶ εἶχον τοὺς κώδικας τῶν πρώτων γραμματικῶν τοῦ Ὀνομακρίτου ἐπὶ Τυράννου Πεισιστράτου, οἵτινες κωδικοποίησαν (535 π.Χ.) ἀρχικῶς τὴν σανσκριτικὴν καὶ ἔπειτα τὴν λατινικήν (528 π.Χ.)· εὐθὺς ἀναστηλῶ τοὺς κώδικας « γλῶσσα » εἰς 15 γλώσσας ἀλλοθρόων, πρότερον ἀγλώσσων.

ΤΟ  ΟΛYΜΠΙΑΚΟΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ  ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ  ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΟΝ

Ἀριστοτέλης Ντοβόρης ἀπεκωδικοποίησεν

Ἄλφα               Ἄρῃ [Ἄρειον] λευκὸν φῦλον ἀφίχθη.
Βῆτα                Βίας ἠλεοὶ Τιτῆνες ἀπώλεσσαν.
Γάμμα             Γαῖαν ἀφιχθῆναι Μήνῃ Μακάρεσσιν Ἄνθρωποι,
Δέλτα              Διὸς ἐκγεγαυῖᾳ λαοσσόῳ Τριτογενείᾳ Ἀθήνῃ,
Εἶ                      ἐλεύθεροι ἰέμενοι,
Στ – Ϛ          Σελήνῃ τετυμμένην.
Ζῆτα                Ζεὺς ἠλεοὺς Τάρταρον ἀποπροείη.
Ἦτα                 Ἥρης τέκνον Ἀμφιγυήεις,
Θῆτα               θώκους ᾖ τεχνήσαιτο Ἀθανάτοισιν.
Ἰῶτα                Ἰθὺς Ὧρας τίθει αὐτομάτας,
Κάππα            Κρονίδης ἄναξ, πατὴρ πάντων αἰειγενετάων,
Λάμβδα          λανθάνουσαι ἀνακλῖναι Μήνης βηλὸν δόμοιο Ἀθανάτων.
Μῦ                   Μαῖα ὑποκυσαμένῃ
Νῦ                    Νεφεληγερέτῃ, υἱέα
Ξῖ                     ξυνέχοντα ἴτυς
Οὗ                   ὄφιοιν, ὑπεδέξαιτο.
Πῖ                     Ποσειδάων ἷξε
Κόππα – Ϟ      κέλευθα οἴκαδε προχοῇς ποταμοῖο ἀψοῤῥόου,
Ῥῶ                   ῥοῇσιν Ὠκεανῷ.
Σῖγμα              Σευαμένῃ ἰοχέαιραν γεννησάτο μήτηρ Ἄρτεμιν,
Ταῦ                  τοξοφόρον Ἀπόλλωνα ὕστερον.
῞Yου                 ῾Yγρῆς οὐρανὸν ὑπεξανέδη
Φῖ                   Φιλομμειδὴς ἱμερτή.
Χῖ                      Χρυσόῤῥαπις ἴμεναι
Ψῖ                     ψυχὰς ἰθὺ
Ὧυ                   Ὠκεανῷ ὑπελθέμεναι,
Σανπῖ – Ϡ       σχεδὸν Ἀΐδαο νέρθε περαιωθεῖσαι ἱκνεύμεναι.

ΤΟ   ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ   ΟΛYΜΠΙΑΚΟΝ   ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ   ΑΠΟΔΟΣΙΣ   ΚΩΔΙΚΩΝ

Ἀπὸ τόν (πλανήτην) Ἄρην ἀφίχθη ἡ λευκὴ φυλή (Ἑλλήνων ἀνθρώπων).
Τὰς δυνάμεις των ἀπώλεσσαν οἱ διεστραμένοι Τιτῆνες.
Διὰ τῆς Σελήνης τῶν Μακάρων (θεῶν) ἀφίχθησαν εἰς Γαῖαν οἱ Ἄνθρωποι,
μὲ τὴν ἤδη γενομένην ἐκ Διὸς δημεγέρτιδα Τριτογένειαν Ἀθήνην,
ἐλεύθεροι ὁρμώμενοι,
εἰς τὴν πληγωμένην (λόγῳ κρατήρων) Σελήνην.
Ὁ Ζεὺς ἐξαπέστειλεν εἰς τὸν Τάρταρον τοὺς διεστραμένους (Τιτῆνας).
Ὁ χειροδύναμος (Ἥφαιστος) τὸ τέκνον τῆς Ἥρης,
ἀληθῶς θώκους φιλοτέχνησεν (ἕδρας κατασκεύασε) διὰ τοὺς Ἀθανάτους.
Ἀμέσως τὰς αὐτομάτας Ὧρας ἔθετεν
ὁ ἄναξ Κρονίδης (Ζεύς), ὁ πατὴρ πάντων τῶν ἀειγενέτων (αἰωνίων θεῶν),
ἀπαρατήρηται νὰ ἐλέγχουν τὴν εἴσοδον τοῦ δόμου Ἀθανάτων τῆς Σελήνης.
Ἡ Μαῖα (ἡ θυγάτηρ τοῦ Ἄτλαντος) ἐγγαστρωθεῖσα
ἀπὸ τὸν Νεφεληγερέτην (Δία), τὸν υἱόν (Ἑρμῆν)
συγκρατοῦντα τοὺς κύκλους (τὸ κηρύκειον)
τῶν δύο ὄφιων ὑπεδέχθη (ἐγέννησεν).
Ὁ (θεός) Ποσειδάων ἀφίκετο (ἔφθασεν)
οἴκαδε εἰς τοὺς δρόμους τῶν ἐκβολῶν τοῦ κυκλοταχυκινητοῦ ποταμοῦ,
μὲ τὰς ῥοάς (τὰ ῥεύματα) τοῦ Ὠκεανοῦ.
Ἡ μήτηρ (Λητὼ ἐξ Ἥρης) καταδιωχθεῖσα γέννησε τὴν τοξεύτριαν Ἄρτεμιν,
ὕστερον (ἡ Λητὼ ἐγέννησε τόν) τοξοφόρον Ἀπόλλωνα.
Εἰς τὸν Οὐρανὸν ὑπὸ τῆς θαλάσσης ἀνεδύθη
ἡ Φιλομμειδὴς ἱμερτή (ἡ φιλόγελως ἐρωτικὴ Ἀφροδίτη).
Ὁ Χρυσόῤῥαβδος (Ἑρμῆς) ὑπάγει
τὰς ψυχὰς κατ᾿ εὐθεῖαν
ὑπὸ τὸν Ὠκεανὸν νὰ ἔλθουν,
πλησίον περαιωθεῖσαι κάτωθεν ἀφικνοῦνται (εἰς τοὺς δόμους) τοῦ Ἄϊδος.

ΟΙ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ  ΟΛYΜΠΙΑΚΟΙ  ΑΡΙΘΜΟΙ  Α Π Ο Κ Ω Δ Ι Κ Ο Π Ο Ι Η Μ Ε Ν Ο Ι

*Διὰ πλήρη ἀνάλυσιν ὅρα βιβλία: α) Δίσκος Φαιστοῦ, β) Ἡσιόδου Θεογονία, γ) Χ.Α.Ο.Σ. τόμος 21ος

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΟΛYΜΠΙΑΚΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΕΞ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΣ

ΤΟ  ΕΙΚΟΣΙΕΠΤΑΓΡΑΜΜΑΤΟΝ  ΟΛYΜΠΙΑΚΟΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ  ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ

ΟΙ  ΟΜΗΡΙΚΟΙ  ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ  ΤΟY  ΕΛΛΗΝΙΚΟY  ΟΛYΜΠΙΑΚΟY  ΑΛΦΑΒΗΤΟYΟ   ΕΝΕΠΙΓΡΑΦΟΣ   ΧΑΛΚΟYΣ   ΠΕΛΕΚΚYΣ   ΤΟY   ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙΟY   ΚΡΗΤΗΣ

Ἀρχαιολογικὸν εὕρημα τοῦ Σπυρίδωνος Μαρινάτου, ἀνεκαλύφθη τὸ ἔτος 1934 ἐντὸς τοῦ σπηλαίου τοῦ προφήτου Ἠλιοῦ εἰς τὸ Ἀρκαλοχώριον τῆς Κρήτης.

Περιγραφὴ τοῦ πελέκκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου [ φθογγικῆς γραμμικῆς γραφῆς ]

Ὀρειχάλκινος ἱερὸς διπλοῦς ἐνεπίγραφος πέλεκκυς 17 σημάτων, ἅπαντα εἶνε χαραγμένα καὶ διατάσσονται βουστροφηδόν, εἰς τρεῖς σειράς· εἶνε σχεδὸν ὅμοια μὲ τὰ τυπογραφικὰ σήματα τοῦ Δίσκου Φαιστοῦ τὸν ὁποῖον ἀπεκρυπτογράφησα.

Ὁ ἱερὸς πέλεκκυς φυλάσσεται εἰς τὸ Ἀρχαιολογικὸν Μουσεῖον Ἡρακλείου Κρήτης, ἀπεκρυπτογραφήθη ἐκ τοῦ Ἀριστοτέλους Ντοβόρη εἰς τὰς 11 – 10 – 2025. Ἡ δὲ γραφή, κατὰ τοὺς ἐπιίστορας, εἶνε: Γ. Γ. Α., Γ. Γ. Β., καὶ ἱερογλυφικὴ Κρήτης. Τοῦτα τὰ σήματα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης τὰ ὀνομάζω « φοινικῄα γράμματα » πρὸς τιμὴν τοῦ ἀγήνορος (ἀνδρείου) βασιλέως Φοίνικος, ἐκ Φαιστοῦ Κρήτης.

Ἡ μὲν ἐπιγραφὴ εἶνε αὐστηρῶς συντεταγμένη εἰς ὁμηρικὴν διάλεκτον τῆς δίας Ὀλυμπιακῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἰς εὐκτικὴν ἔγκλισιν ἀορίστου, ἕνεκα τοῦ ῥήματος « τέμνω » (κατακόπτω, τεμαχίζω ΙΛ. Ι 209, διαμελίζω ΙΛ. Ω 409, σφάζω ἵνα θυσιάσω ΙΛ. Τ 197, ἀποκόπτω ΙΛ. Ρ 26), δηλαδή « ΙΕΡΟΣ ΠΕΛΕΚΚYΣ ΤΕΜΟΙ » Ἡ ἑρμηνεία τῆς ἐπιγραφῆς τοῦ πελέκκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης ἔχει ὡς ἑξῆς: ὁ ἱερὸς πέλεκκυς ἂς κόψῃ – (ἡ ἐπὶ τοῦ πελέκεος γραφὴ εἶνε μὲ δύο κ κ)·

ὁ δὲ κῶδιξ τοῦ ὀνόματος « πέλεκκυς » εἶνε διάφορος μὲ τὸν κώδικα « πέλεκυς »:

ΠΕΛΕΚYΣ  ΚΡΗΤΗΣ  ΜΟYΣΕΙΟY  ΒΟΣΤΩΝΗΣ  ΑΠΟΚΡYΠΤΟΓΡΑΦΗΣΙΣ  Γ.Γ.Α.

Ὁ μινωικὸς χρυσοῦς ἀναθηματικὸς διπλοῦς πέλεκυς « λάβρυς » ἐκτίθεται εἰς τὸ Μουσεῖον Καλῶν Τεχνῶν τῆς Βοστώνης Η.Π.Α., τὸ ὕψος τοῦ πελέκεος εἶνε 9 ἑκατοστὰ τὸ δὲ πλάτος περὶ τὰ 8,3 ἑκατοστά. Ἀποτελεῖται ἀπὸ ἓν λεπτὸν φῦλλον χρυσοῦ τοποθετημένον περὶ τοῦ κοίλου χρυσοῦ στειλειοῦ (στειλειαριοῦ) καὶ εἶνε περιγεγραμμένος μὲ ταινίας πέντε ἐγχαράκτων γραμμῶν. Εἶχεν ἐναποτεθῇ ὡς ἀνάθημα ἐντὸς τοῦ ἱεροῦ σπηλαίου Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης (οὕτω λέγουν).

Εἰς μὲν τὸ ἀριστερὸν ἡμιπέλεκκον ἐπὶ τῆς μίας πλευρᾶς σχεδὸν εἰς τὴν μέσην ὑπάρχει ἐπιγραφὴ τεσσάρων χαρακτήρων τῆς λεγομένης γραμμικῆς γραφῆς Α εἰς δὲ τὸ δεξιὸν ἡμιπέλεκκον ὑπάρχουν δύο ὀπαὶ ἐγγὺς τῆς ἀκμῆς (κόψιος).Ἡ ὡς ἄνω ἐπιγραφὴ εἶνε μὲ Φ Θ Ο Γ Γ Ι Κ Ο Y Σ χαρακτῆρας, μὴ στερεοτύπους, ἐκ τῆς λεγομένης Γ.Γ.Α. ὡς πληροφορίαν φέρει τὸ οὐσιαστικὸν ὄνομα « Ἵρηξ » ἱέραξ Ἡ ἐπιγραφὴ εἶνε κωδικοποιημένη μὲ ἀρχικοὺς φθόγγους τῶν εἰκονοσημάτων ἐκ τῶν ὁποίων συντίθεται, ἤτοι: ἵππουρις – ῥάβδος – ἥδιστον (σῦκον) – ξαίω (ξάνι).

Προφανῶς τις πλούσιος Κρής, ποὺ ἴσως νὰ ἔφερε τὸ ὄνομα « Ἵρηξ » ἢ τοῦτον νὰ ἦτο τὸ ψευδώνυμόν του, ἕνεκα ὀξυδερκίας καὶ ταχυτῆτος, νὰ ἀφιέρωσεν ἐν τῷ ἱερῷ σπηλαίῳ τῆς Κρήτης – εἰς τινα θεόν – τὸν χρυσοῦν ἐνεπίγραφον πέλεκυν.

Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ὁ πέλεκυς ἔκειτο μεταξὺ πολλῶν ἄλλων χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν καὶ χαλκίνων πελέκεων καὶ ἄλλων ὅπλων, αἰχμῶν καὶ δοράτων, θεωρῶ λοιπὸν ὅτι ταῦτα ἦσαν λάφυρα πολέμου ἢ ἔργον κλεπτοσύνης, προσωρινῶς κρυφθέντα εἰς τὸ σπήλαιον Ἀρκαλοχωρίου, καὶ ἀναλαβέντα εἰς κατάλληλον χρόνον. Τοῦτον ὅμως δὲν ἐγένετο, δι᾿ ἀγνώστους λόγους· βέβαιον ὅμως εἶνε ὅτι οἱ Ἕλληνες, τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὁμήρου, οὐδένα θεὸν ἐλάτρευσαν ἐπειδὴ ἦσαν φίλοι μὲ τοὺς θεούς: [ΙΛ. Α 74, ΙΛ. Α 381, ΙΛ. Β 628, ΙΛ. Δ 51, ΙΛ. Ε 61, ΙΛ. Ε 117, ΙΛ. Ε 318, ΙΛ. Ε 377, Ε 423 ΙΛ. Ζ 318, ΙΛ. Θ 493, ΙΛ. Θ 517, ΙΛ. Ι 168, ΙΛ. Κ 527, ΙΛ. Λ 419, Λ 611, ΙΛ. Π 169, Π 447 ΙΛ. Σ 118, Σ 203, ΙΛ. Y 334, ΙΛ. Χ 216, ΙΛ. Ω 61, 67, 472, ὀδ. ζ 203, ὀδ. η 316, ὀδ. κ 2, μ 72]

Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες οὐδέποτε εἶχον « θρησκείαν » οὐδόλως ὑπῆρχε τοιοῦτον ὄνομα, ἦσαν ἄθρησκοι – ἔνθεοι, οὐδαμῶς ἔλαβον ἐκ Θεοῦ ἢ ἐκ θεῶν ἐντολάς, τὸ μόνο ποὺ ἔλαβον ἦτο ἡ Ὀλυμπιακὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Οἱ πρόγονοί μας ἐτίμων ἕνα Θεὸν ὅστις δὲν ὑπάρχει· ἐὰν ὅμως ὑπάρχει, τότε πέριξ ἢ ὑπὲρ αὐτοῦ θὰ ἦνε ἕτερον Ὂν, ἄρα ὁ Θεὸς Ἄρχει, ἐν ᾧ οἱ Ὀλύμπιοι θεοὶ ὑπάρχουν. Συμφώνως μὲ τοὺς Πλάτωνα καὶ Ἡσίοδον ὁ Θεὸς ἐδημιούργησε τὸ ἀθάνατον γένος, Οὐρανὸν καὶ Γαῖαν καὶ κεῖνοι τοὺς Τιτᾶνας, ὁ Θεὸς δημιούργησε καὶ τὸ θνητὸν γένος· οἱ δὲ θνητοὶ Ἕλληνες ἐτίμον τοὺς Ἀθανάτους, οὐδέποτε προσκυνήσαντες τὰ εἴδωλα.

Οἱ δὲ ἐπιίστορες θεωροῦν ὅτι τὸ σπήλαιον ἦτο λατρευτικὸς χῶρος τῆς μητρὸς Γαίης διότι πιθανολογοῦν ὅτι αὕτη ἡ ἐπιγραφὴ συνδέεται ἐμμέσως πλὴν σαφῶς μετὰ τῆς θεᾶς τῆς φύσεως Δήμητρος· μάλιστα δὲ ἡ ἐτυμολογικὴ Ἄτη φθάνει εἰς τὸν ἕβδομον οὐρανόν, τολμοῦν καὶ γράφουν ἀτοπήματα.

Ὁ ἀναθηματικὸς διπλοῦς χρυσοῦς πέλεκυς, κατὰ τοὺς ἐπιίστορας περὶ τῶν γραμμικῶν γραφῶν, ὑπάγεται εἰς τό « πρώιμο Αιγαίο, μινωική εποχή του χαλκού υστερομινωική ΙΑ περίοδος, περίπου 1550 – 1500 π.Χ.» Ἀναφέρουν ὅτι πιθανῶς εἶνε ἐπίκλησις εἰς τὴν θεὰν Δήμητρα – εἰς μὴ ἀποκρυπτογραφηθεῖσαν Γ. Γ. Α. – καὶ τὰ σήματα λέγουν, ὅτι γράφουν: –  in da ma-te – (που σημαίνει στην γη μητέρα).

Γράφει τις ἀνώνυμος ὅστις ἰσχυρίζεται ὅτι καὶ αὐτὸς διάβασε τὴν ἐπιγραφὴν τοῦ χρυσοῦ πελέκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου καὶ μάλιστα διέκρινε τὰς συλλαβὰς διὰ τοῦ λατινικοῦ Ἀλφαβήτου· εἰς μάτην ὅμως, ἡ ἐπιγραφὴ εἶνε ἀμιγῶς ἑλληνικὴ καὶ ὄχι βαρβαρική, οἱ δὲ γλωσσολόγοι ἀκολουθοῦν τὸν Ἔβανς ὡς οἱ ὄϊες τὸν ποιμένα.

https://www.lingetscript.com/2012/11/blog-post_5015.html – ἡ δὲ ἑρμηνεία ἔχει ὥς:

« τη Μητέρα Γη DA – δα – Γη και MA – TE, μάτε – μήτηρ – μητέρα Ι–DA–MA–TE »

Ὦ φίλτατοι ….. πῶς τὸ περάσατε αὐτὸ τὸ ἀσύντακτον βαρβαρικὸν στίχον εἰς

[το κοπροφόρο μέρος του διαδιχτυού?] Δὲν γνωρίζετε συντακτικόν, ὀρθογραφίαν, καὶ τονισμὸν τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης; οὔτε ἱστορίαν;

Ἄλλη εἶνε ἡ μήτηρ Γαῖα, κατὰ τὸν Ἡσίοδον, καὶ ἄλλη εἶνε ἡ Δαίμων – θεὰ τῆς γεωργίας ἡ Δημήτηρ, οὐδέποτε Δήμητρα (εκ του γη μήτηρ / δα μήτηρ) da – ma – te. Εἰς τὴν ψευδολογίαν τῆς Ἄτης καὶ εἰς τὴν παραφθορὰν οὐδόλως στηρίζεται ἡ δῖα ἑλληνικὴ γλῶσσα, οὐδ᾿ ………. συνέχεια τοῦ κειμένου καὶ κωδίκων εἰς τὸ βιβλίον.

Ἐκ τῶν ἐπιιστόρων, λανθασμένα εἶνε: σειρά, πλῆθος, ἑρμηνεία, νόημα, γλῶσσα, ὅλων τῶν σημάτων περὶ τῆς Γ.Γ.Α., τοῦ ἐνεπιγράφου χαλκοῦ διπλοῦ πελέκκεος τοῦ Ἀρκαλοχωρίου τῆς Κρήτης καὶ τοῦ χρυσοῦ (Μουσεῖον Βοστώνης). Ὀφείλουν ν᾿ ἀναθεωρήσουν ὅσα διδάσκουν περὶ συλλαβογραφῆς στρέψαντες τὴν ἔρευναν εἰς τὴν φθογγικὴν ἀπόδοσιν πασῶν τῶν γραφῶν τῆς θεϊκῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ  ΤΗΣ  ΠΡΩΤΗΣ  ΣΕΙΡΑΣ  ΤΗΣ  ΕΠΙΓΡΑΦΗΣ  ΤΩΝ  ΙΕΡΟΓΛYΦΙΚΩΝ ΚΑΙ  ΑΠΟΔΟΣΙΣ  ΕΙΣ  ΤΗΝ  ΟΜΗΡΙΚΗΝ  ΚΑΙ  ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΝ  ΔΙΑΛΕΚΤΟΝ

 https://www.greek-language.gr/digitalResources/files/image/ag_history/3_2.jpg Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας του Α. – Φ. Χριστίδη.

Ὁ ἱερεὺς τῆς Αἰγύπτου ἀπευθύνεται, διὰ τοῦ Ἕλληνος λόγου, εἰς τινα χορηγόν.

« Ὅσσα ῥέζε χυτὰ θάλη ὅτι ῥα τριηκόσια ἑξήκοντα τίε. ……………… »
[ Τόσα πρόσφερε σωρευτὰ ἀγαθὰ ὅτι ἀκριβῶς 360 νόμιζε ἀντάξια. ……. ]Ὁλόκληρον τὸ κείμενον τῆς λιθίνης ἐπιγραφῆς τῶν ἑλληνικῶν ἱερογλυφικῶν

τῆς χώρης Αἰγύπτου (μεταφορὰ ἐνταῦθα ἐκ τῶν σελίδων 363, 373, 387) οὕτως ἔχει:

« Ὅσσα ῥέζε χυτὰ θάλη ὅτι ῥα τριηκόσια ἑξήκοντα τίε.
Ἦμαρ νὺ ᾖ Τρίτον Ἀθὺρ ἠῶθ᾿ μοι, ᾖε χυτὰ τῇ ὄμνυ.
Ἀττὼν ὄρνυ γεῦμα ζήσω ἦ μίαν εἰλαπίνῃ. »

[ Τόσα προσέφερε σωρευτὰ ἀγαθὰ ὅτι ἀκριβῶς τριακόσια ἑξῆντα νόμιζε ἀντάξια.
Ἡ ἡμέρα τώρα ἦνε Τρίτη τοῦ (μηνός) Ἀθὺρ ἀπὸ πρωΐας ἔρχεται δι᾿ ἐμὲ εἰς τὰ χυτά
(σωρευμένα ἀγαθά), οὕτως ὁρκίσου.
Ἀττὼν προέτρεπε εἰς γεῦμα, ἀληθῶς θὰ ζήσω εἰς μίαν συνεστίασιν. ………………… ]

Ὁμηρικὸν Λεξικὸν Ἰωάννου Πανταζίδου [ὅσσος – ὅσση – ὅσσον] σελὶς 482 « .. β) κατὰ πληθ. (ὅσσοι, ὁπόσοι, πόσοι) ʺΤρῶας ῥέξασθαι, ἐφέστιοι ὅσσοι ἔασιʺ ΙΛ. Β 125 (πάντα ὅσα) ΙΛ. Χ 115, (ὅσσα τάδ᾿ ἄσπετα πολλά) πλάγιον ἐπιφώνημα: τόσον ἀπεριγράπτως πολλὰ εἶνε ταῦτα! ἐὰν κρίνῃ τις ἐκ τούτων, ὀδ. δ 75. …… »

ὅσσα – η – ον [ἐπίθετον ἐπ᾿ ἀριθμοῦ ἢ βαθμοῦ, τὸ οὐδέτερ. εἶνε καὶ ἐπίῤῥημα.]

 « καί οἱ ὑπόσχωμαι Ἑλένην καὶ κτήμαθ᾿ ἅμ᾿ αὐτῇ, πάντα μάλ᾿ ὅσσά τ᾿  ΙΛ. Χ 114 – 5
Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶν ἠγάγετο Τροίηνδ᾿, ……………………………………………….. »

[καὶ τοῦ ὑπόσχομαι τὴν Ἑλένην μαζὶ μ᾿ αὐτὴν καὶ τ᾿ ἀποκτήματα, πάντα ὅσα ἐν
γένει ὁ Ἀλέξανδρος (Πάρις) ἐντὸς τῶν κοίλων νηῶν ἤγαγεν εἰς τὴν Τροίην, ….. ]Ἀριστοτέλης Ντοβόρης, συγγραφεὺς ὁμηριστής, μήστωρ ἐργοδηγὸς ἠλεκτρονικὸς μηχανώμενος, 6980344838 [email protected]

Ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Μαντζάρου 9 Ἀθήναι, τηλέφωνα: 2103626348, 6976334493
ἐκδότης Δημήτριος Κ. Σταμούλης, [email protected]

               

Ἡ σειρὰ Χ. Α. Ο. Σ. ἀποτελεῖται ἀπὸ 21 βιβλία, ἐκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ – Ἀθῆναι 2024.

Ἐντὸς τοῦ 2026 εὐελπιστῶ ἵνα τελεσφορήσῃ ἡ ἀπόδοσις τοῦ ἔργου τοῦ Πλάτωνος περὶ Ἀτλαντίδος ΤΙΜΑΙΟΣ – ΚΡΙΤΙΑΣ καὶ ὁ καταποντισμὸς αὐτῆς, τῷ 10.817 π.Χ.