Στὴν ζωή μας ΔΕΝ κάνουμε κύκλους. Ἡ κάθε «περιστροφή» μας, γύρω ἀπὸ …«κάτι», εἶναι τμῆμα μία σπείρας πού, ἀναλόγως τῆς ὀπτικῆς της, εἶναι ἀνοδικὴ ἤ καθοδική. Οὐδέποτε στατικὴ κι ἐπίπεδη.

Κάθε φορὰ ποὺ μία σπείρα-κύκλος δείχνει νὰ φθάνῃ στὸ τέλος της, ἀμέσως ξεκινᾶ μία νέα, ἄγνωστη καὶ σαφῶς πιὸ σημαντικὴ γιὰ τὴν ἐξέλιξίν μας. Διότι κάθε «στροφή» ὑπογραμμίζει τὴν δική μας κίνησιν, νοητική, κοινωνική, ἀτομική.

Κάποιες φορὲς αὐτὴ ἡ «στροφή» ἔρχεται ὁμαλά, φυσικὰ καὶ δὲν μᾶς τρομάζει.
Καὶ κάποιες ἄλλες αὐτὴ ἡ στροφὴ συμβαίνει ὑπὸ συνθῆκες πιέσεως.μᾶς ἀναστατώνει, μᾶς τρομάζει καὶ μᾶς καθηλώνει.  Στὴν δευτέρα περίπτωσιν εἶναι ποὺ πεισματικὰ ἀρνούμεθα νὰ ἀφαιθοῦμε καὶ νὰ ἀπολαύσουμε τὴν διαδρομή, εἶτε προσκολλώμενοι σὲ κάτι ποὺ τελείωσε, εἶτε ἁπλῶς πιστεύοντας πὼς δὲν ἀντέχουμε νὰ ἐξακολουθήσουμε τὴν πορεία μας.
Μὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι ψευδῆ. Ὁ ἄνθρωπος πάντα διαθέτει ὅλες τὶς ἀπαραίτητες δυνάμεις γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὴν πορεία του, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν τὸ πιστεύῃ ἤ ὄχι.
Ὅλα εἶναι ἐπιλογή,

Φιλονόη

φωτογραφία